Banner

Haim

Forever EP / iTunes Festival London 2012 EP / e.a.

8.0
Philippe Nuyts - 08 januari 2013

Zo, net geen jaar na de release van een eerste ep’tje met drie nummers en een remix, is Haim verkozen tot de BBC Sound van 2013, de jaarlijkse hypende hoogmis. En ergens lijkt er meer belangstelling dan ooit te zijn voor de winnaars. Ligt dat aan de band zelf? Of spelen er nog andere dingen mee?

Het is namelijk opvallend hoezeer er gesnakt wordt naar nieuw betekenisvol bloed, na een 2012 waarin de versnippering nog groter dan ooit leek, er geen enkele nieuwe band echt onbetwistbaar boven het maaiveld uitstak en, bovenal, Adele voor het tweede jaar op rij de best verkochte plaat van het jaar op haar naam heeft. Dat laatste is nooit een goed teken. De keuze voor Michael Kiwanuka vorig jaar was ook al een aanduiding in de richting van de volgende Adele te vinden: een naam/stem die authenticiteit koppelt aan commerciële flair, die een brug kan leggen tussen bakvis en meerwaardezoeker – daar ligt het (verkoop)succes. Geen wonder dat de laatste jaren telkens een popact voor het brede publiek gewonnen heeft. In het licht van dat alles is de keuze voor Haim logisch en terecht. Want de sterkte van dit triumfeminaat ligt in de ontzettend uiteenlopende invloeden die ze ongedwongen in een eigen sound draaien.

Het Californische Haim is een olijke vrolijke popband van drie ravissante zussen die zestien jaar geleden al minutieus geparodieerd werd door Hanson, tot in de kapsels toe. Oorspronkelijk speelden ze samen met hun ouders in een band: mama gitaar, papa drums, de drie zussen al de rest, terwijl ze alle drie ook als volleerde percussionisten werden opgevoed. Dat is te merken aan hun (vaak onderhuids) door slagwerk voortgestuwde songs. Het prachtige, denderende “Let Me Go” doet zelfs denken aan Florence + The Machine. Geen toeval aangezien het een van de talloze acts is in wiens voorprogramma Haim het afgelopen jaar heeft gespeeld, naast onder andere Mumford And Sons, Ke$ha, Julian Casablancas – waar gitariste Danielle jaren geleden al mee tourde.

Een andere duidelijke invloed op de drie gezusters is Fleetwood Mac, niet alleen door het belang van de ritmesectie, maar bovenal de zanglijnen en melodieën uit de meest popgevoelige periode van de band. Vooral “Forever” en “Go Slow” van op de debuut-ep knipogen niet naar Fleetwood Mac, ze doen de band binnen, en hun puike covers van “Hold Me” en “Oh Well” zijn geen toeval. In recentere gereleasete en live gespeelde songs is die bestuiving echter al minder prominent. Voorts lopen de zusjes hoog op met Michael Jackson, Beyoncé en waren ze indertijd als kind in de ban van Britney Spears’ “Baby One More Time”. De clip van de uitstekende, recente single “Don’t Save Me” bevat talloze geslaagde allusies op de bijhorende iconische basketbalclip indertijd. De zusjes hebben een gevoel voor humor.

Al hun songs grossieren dan ook in (bubblegum)pop met een randje of een hook in, worden een niveau hoger gestuwd door in zonlicht badende harmonieën (Californië, jaja) en teren bovenal niet op één trucje, wat een interessant debuut belooft. Zo komen alle aanstekelijke ingrediënten van Haim perfect samen in het sterke, hoekige “Falling”, komt de intro van “The Wire” zo de studio van Kings Of Leon uit gevlucht om toch een levensvatbare song te worden en wisselen de zusjes meer van instrument dan van slip. Met z’n drieën loos gaan op gitaar of drums en drie minuten later ligt jongste zus Alana de meest subtiele toetsen aan te brengen tussen stuiterende ritmes en melodieuze samenzang. Dat is Haim.

Met als rode draad een onbevangen enthousiasme waarop deze a priori bekroning hopelijk niet verkrampend werkt. Denk maar aan Little Boots in 2009, die volgens BBC op haar eentje de hitparadepop zou heruitvinden. Zes maanden later was ze niet de Sound maar de Flop van 2009. Ook Ellie Goulding uit 2010 heeft het toen niet waargemaakt. Dus liefst geen te stevige druk op zes frêle schouders, graag. Het debuut van Haim is zo goed als klaar, en daar is het zonder meer naar uitkijken. Een trap tegen de laag hangende ballen van de popmuziek of gesloop van heilige muren moeten we niet verwachten, maar een rotaanstekelijke, creatieve popplaat dat een uiteenlopend publiek voor het podium doet samentroepen -- twee voorts muzikale uitersten als (lt) en deze (pn) van op de enolaredactie al, bijvoorbeeld -- hoogstwaarschijnlijk wel. Met Haim zal er een frisse lentebries in Popland waaien, maar een zomerstorm wordt het niet.

E-mailadres Afdrukken