Banner

Pet Shop Boys

Elysium

4.0
Matthieu Van Steenkiste - 02 oktober 2012

Komt het ooit nog goed met Pet Shop Boys? Die vraag bekruipt ons meer en meer, zes jaar nadat Fundamental een return to form aankondigde. Eentje van kortstondige aard, zo blijkt, want Elysium, de tweede plaat sindsdien, vertoont ernstige sporen van bloedarmoede. Is het verhaal uit?

"You've been around but you don't look too rough and I still quite like some of your early stuff": het is een ietwat sarcastische knipoog naar zichzelf die Neil Tennant in "Your Early Stuff" steekt, maar het vat Pet Shop Boys anno 2012 handig samen. Deze heren van stand zien er met de jaren waardiger uit, spelen de rock royalty met de gratie die de rol vereist, maar we weten allemaal dat we hen vooral liefst iets van rond Actually horen brengen.

Niettemin gaan de heren Tennant en Lowe onverdroten verder met het afleveren van het soort mellow disco dat ze sinds de prille jaren tachtig geperfectioneerd hebben. Voor album nummer elf trokken ze naar Los Angeles ("Omdat we daar nog nooit hadden opgenomen") en werd Andrew Dawnson, rechterhand van Kanye West onder de arm genomen als productionele hulp. Toch werd het geen op vette hiphopbeats drijvende dansplaat.

Elysium is eerder het soort ingetogen kabbelende werkstuk dat Pet Shop Boys met Behaviour uit 1990 al eens beter deden. Véél beter zelfs. Waar die plaat nog altijd dreef op nooit helemaal stilvallende ritmes, meandert het duo hier, om halverwege al zwalpend bijna tot stilstand te komen met het tenenkrullende parlando van "Ego Music", het soort vilein fileren van zelfingenomen popsterren dat Tennant vroeger met meer humor zou hebben aangepakt.

Niet dat er niets goeds te zeggen valt over dit Elysium. "Leaving" is een aardige binnenkomer -- warm clubgeluid, mooie melodie – en "Winner" is een geweldige popsong waar ze ons op elk moment van de dag mee mogen lastigvallen; 't is een triomfantelijke nummer dat een veel beter Olympisch themalied was geweest dan dat gedrocht van Muse.

"Breathing Space" is een aardige trage, een mooie zelfs, maar het is wel de zoveelste. "Invisible", "Your Early Stuff", het ondraaglijke "Everything Means Something": ze beginnen op den duur in elkaar over te lopen. Een stampertje als "Face Like That" is op zo'n moment meer dan welgekomen, zeker als het herinneringen oproept aan de superieure B-kantjescollectie Alternative (1995).

Erger is de middelmaat die overheerst. "Hold On" is banale musicalpop, "Give It A Go" een irritant speelpleindeuntje. En afsluiter "Requiem In Denim And Leopardskin" (voor de overleden make-upartiest Lynne Easton) is loungedisco voor een Caraïbencruise waar het barpersoneel Barry Manilows "Copacabana" niet meer kan horen. Tragisch en onuitstaanbaar.

"Suppose you're more or less retired now / I think I read somewhere how you've written a book or a film score / Amazing that you like, come back for more", gaat het uiteindelijk in dat "Your Early Stuff". Het klinkt als een les die het duo beter ter harte zou nemen. Op deze manier is Pet Shop Boys alleen maar een triest einde aan een grootse carrière aan het breien.

E-mailadres Afdrukken