Banner

Kraftwerk

Minimum-Maximum

Maarten van Meer - 27 juni 2005

We keken al reikhalzend uit naar het optreden van Kraftwerk op Werchter, maar met dit uitmuntende live-album in onze cd-speler heeft dat haast pijnlijke vormen aangenomen (neen, u wil dat niet zien). Ralf Hütter en Florian Schneider maken al bijna vijfentwintig jaar elektronische popmuziek die zowel hipcats, discotheekbeesten als popliefhebbers weet te boeien.

Laten we echter niet te serieus doen over Kraftwerk. Het is weliswaar een belangrijke naam uit de muziekgeschiedenis: zonder Kraftwerk geen hiphop, geen techno en geen elektronica tout court (tenzij bij wijze van freaky Stockhausen-geïnspireerde hedendaagse muziek in ’s lands elitaire concertzalen). Ondanks de koele berekening die de muziek van Kraftwerk uitstraalt, worden we er over het algemeen erg vrolijk van en mag er zeker gegrinnikt worden bij de erg dwaze teksten: I’m the operator with my pocket calculator of Wir fahr’n, fahr’n, fahr’n auf die autobahn. De serieuze kop en Duitse tongval weet u er zelf wel bij te denken.

Dat een groep wiens optredens het vooral moeten hebben van het visuele spektakel achter de, welja, livemuzikanten een livealbum uitbrengt, is op zich ook best hilarisch. Verwacht geen uitgebreide solo’s, conversaties met het publiek of grote zangstonden op Minimum-Maximum, maar gewoon tweeëntwintig Kraftwerknummers, in de befaamde Kling Klang-Studios voor een nieuwe tour geperfectioneerd en hier en daar aangepast. De opnames (weliswaar gebeurd op verschillende concerten) zijn ook zo naadloos aan elkaar gemixt, dat Minimum-Maximum een stuk aangenamer in de oren klinkt dan het gemiddelde livealbum.

Gelukkig is er af en toe publiek te horen, of we zouden de Duitse grapjurken er nog van verdenken gewoon bij wijze van marketingtruc een ’live’-sticker geplakt te hebben op een hermixte compilatie van hun studiowerk. Is dat belangrijk? Of kritiek? Absoluut niet. We klagen allerminst, want Minimum-Maximum biedt een even compleet als boeiend carrièreoverzicht. De meeste nummers klinken bovendien net iets anders dan hun studioversies: meestal korter en iets dansbaarder, maar zonder onherkenbaar te worden.

De eerste cd van Minimum-Maximum opent overtuigend met een scherpe versie van "The Man-Machine" en een welkome herwerking van "expo 2000" tot "Planet Of Visions", maar is grotendeels gewijd aan nummers uit hun recente album Tour De France. Hoewel zeker niet ondermaats, steken deze wat bleekjes af tegen het oudere werk. Met het gehalveerde en daardoor een stuk coherenter klinkend "Autobahn" en de meesterlijke pop van "The Model" sluit de eerste cd dan ook af met enkele absolute top-Kraftwerknummers.

De rest van de klassiekers staan netjes verzameld op cd2. De eerste minuut van "Radio Activity" klinkt behoorlijk grimmig door de droge statistieken en afgerammelde feiten over de minder aangename gevolgen van kernenergie, maar zodra de bekende sample en de beat invalt, zijn we vertrokken voor een meeslepende rit langs de hoogtepunten uit Trans Europe Express en Computer World. Vooral de vier nummers uit dat laatste album klinken overtuigend genoeg om pakweg The Chemical Brothers van het podium te blazen. De obscure Japanse bonustrack "Dentaku" maakt het feest compleet. Zelfs de excellente versies van "The Robots" en "Music Non Stop" klinken daarna een beetje gewoontjes.

Minimum-Maximum is officieel een livealbum, maar vooral een ontzettend goede mix van alle Kraftwerk-hoogtepunten en een ideale kennismaking met hun muziek voor de techneut die zijn klassiekers wil leren kennen. Bovendien bewijzen de heren Hütter en Schneider weer eens dat ze als geen ander melodie en strakke (zelfs koele) ritmes weten te combineren tot een haast vanzelfsprekend geheel. Ons bomma spreekt dan van Deutsche Gründlichkeit, wij van een essentieel (live)album van een der beste popgroepen ooit.

E-mailadres Afdrukken
 
Kraftwerk

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST