Banner

Dirty Beaches

Badlands

7.0
Vincent Van Peer - 29 juni 2011


Zoo, 2011

"Speedway!" kreunt de Taiwanese Canadees Alex Zhang Hungtai in de openingsmomenten van Dirty Beaches' stormachtige debuut-lp 'Badlands', een plaat zo zwart als rokerslongen, die naast haar naam ook een gevoel van displacement gemeen heeft met de film van Terrence Malick. En een zekere road trip-kwaliteit ook, al heeft het landschap dat we mogen aanschouwen op 'Badlands' haar naam zeker niet gestolen. "Speedway!" De man zou het haast krijsen als hij niet zo benepen zong, en we voelen dat het bestaan on the road voor hem geen geheimen, maar ook geen allure meer heeft. "Hiked a hundred highways / Never found a home," prevelde Johnny Cash hem al voor.

Hungtai, moet u weten, voelt zich nergens helemaal op zijn gemak, is altijd aan het rennen en weet zich met zijn Stella nooit blijf. Het lot van een worstelende immigrant annex rondreizende muzikant. Maar wel één die zijn klassiekers kent. Ja, de man vult zijn door distortion en een lo-fi cassettesound geplaagde smeekbedes met donkere en experimentele klanken, maar die zijn voor één keer niet gejat uit het repertoire van mindere jaren 80-goden. Neen meneer, Hungtai kruipt helemaal terug naar de fifties en recycleert het stemgeluid van Roy Orbison, de betere rockabilly zoals ook al de Mekons hem heruitvonden (op het onvolprezen 'The Mekons Rock 'N' Roll') en een snuif surfrock zoals The Trashmen die al eens ten berde konden brengen: met een lekker vuil randje.

Meer nog dan een loner die zich met zijn lijf geen blijf weet, is Hungtai het type waarover die van The Crystals in '63 al zongen: "he's a rebel!". Leren jekker, grote zonnebril en uitgelepeld potje Dapper Dan in de aanslag. 'Badlands' is een plaat die barst van de rock 'n roll, of het nu gaat om de gemuteerde Elvis-shrieks van 'Sweet 17', de bloedmooie Orbisonballad 'True Blue' (inclusief spoken word-intermezzo) of 'Lord Knows Best', een sleper die wij graag nog in extremis gecoverd zouden zien door de Beach Boys. Doemerige dreunen zoals die aan het begin van 'Black Nylon' furore maken of echoënde reverb zoals die zich als een wurgslang rond afsluiter 'Hotel' strengelt, verankeren 'Badlands' dan weer stevig in het hier en nu.

Hungtai doet in se niks nieuws, maar hij doet dat wel - aha! - op een originele manier: hij gaat graven in de fifties - een tijdzone waar hedendaagse muzikanten kennelijk niks meer te zoeken hebben - en komt boven met enkele angstaanjagend misvormde, naar de stinkende haargel geurende en alles van Johnny Cash tot Dick Dale met misselijkmakende gulzigheid naar binnen werkende eight tracks. Dat levert Hungtai een puik debuut op en ons een melancholische subtopper om onze road trips mee op te vrolijken. Of - gezien de mood van de plaat - alleszins om uw slechte humeur te vergezellen wanneer u weer eens staat te puffen op de E40.

http://www.myspace.com/dirtybeaches

E-mailadres Afdrukken
 
Dirty Beaches

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST