Banner

tUnE-yArDs

w h o k i l l

6.0
Vincent Van Peer - 20 mei 2011


4AD, 2011

Twee jaar geleden beschreven wij het debuut van (allez vooruit, één keer dan) tUnE-yArDs nog als muziek die het midden hield tussen "St. Vincent, Devendra Banhart, oude Disney-muziek die door een vermangeld oud orgeltje wordt gehaald en bevreemdende wereldmuziek." Om af te sluiten was het: "Garbus heeft hier een goeie plaat afgeleverd, maar voor de volgende verwacht ik er een ijzersterke." En wie zijn wij om, euh, ons tegen te spreken? Mirrell Garbus maakt nog steeds knotsgekke speelgoedpop, al mag het op sophomore album 'w h o k i l l' al wat potiger en neigt Garbus tegenwoordig meer in de richting van M.I.A. dan die van St. Vincent (de Disney-elementen zijn er alleszins grotendeels uit geflikkerd). Hoge verwachtingen dus: eens kijken wat dat geeft na x aantal luisterbeurten!

De invloeden dan wel gelijkenissen liggen er alleszins nog steeds vingerdik bovenop: de naar afrobeat, hiphop en indiepop knipogende nummers bevinden zich op het vrolijke vierlandenkruispunt van Santigold, Cocorosie, My Brightest Diamond en de kelder van Soundway Records. Maar Garbus heeft zich tóch - niet in het minst door haar hoogst merkwaardige stemgeluid - van een eigen stijl meester kunnen maken. 'w h o k i l l' klinkt zuiverder, volwassener en kortweg béter dan eender wat op voorganger 'BiRd-BrAiNs'. Van uit de krammen geschoten stemmensymfonie ('Bizness'), over dwarsliggend wiegelied ('Wooly Wolly Gong') tot gangsta rap-pastiche ('Gangsta'): als er één ding is dat je niét kan zeggen van Garbus, dan wel dat ze het muzikale avontuur uit de weg gaat.

Het is dus vreemd hoe 'w h o k i l l' ondanks de gewaagde stijl én de geladen inhoud hardnekkig aan de oppervlakte blijft kleven. Garbus schrijft nummers over opgroeien in de US of A, en meerbepaald in de gevaarlijke buurten van L.A., waar ze nog steeds woont. In die nummers schept ze voor zichzelf een soort alter ego als warrior woman of hiphop chick met ballen (een blanke M.I.A. eigenlijk) die voor niets of niemand bang hoeft te zijn. Op zich een mooi uitgangspunt voor een potige popplaat, maar de muzikale spielereien en de vocale tours de force zorgen na verloop van tijd eerder voor koppijn dan voor bewondering. Als de kakofonie van stijlen (van jazz tot wereldmuziek en rock) nu nog ietwat evenwichtig was geweest, ja. Maar 'w h o k i l l' blijft te veel steken op de noemer "interessant", stijgt veel te zelden boven haar status als curiosum uit en geeft na tien luisterbeurten nog haar geheimen niet prijs. Misschien is dat wel een positief punt. Dat zal de tijd wel uitwijzen.

Voor zij die alleen de laatste alinea lezen (ja, ú!): 'w h o k i l l' is de logische volgende stap in de muzikale evolutie van Merrill Garbus, een rebellerend en freaky wicht met de stem van een jonge neger. Wilt u dat horen? Jazeker, u wilt dat horen. Al is het maar om te checken hoe tUnE-yArDs' carnavaleske straatfunk in de clinch vliegt met haar even vlammende etnorock. Maar wij hebben dit jaar, ondanks de enorme buzz die tUnE-yArDs opeens omringt, toch al betere platen gehoord.

tUnE-yArDs speelt op 3 juni in de AB Club in Brussel.

http://www.tune-yards.com/

E-mailadres Afdrukken