Banner

Low

C’Mon

8.0
Steven Vervaet - 20 april 2011


Subpop, 2011
Konkurrent

Wanneer heb je het gemaakt als artiest? Popnimfjes als Katy Perry zullen gewagen van volle zalen en topposities in de charts, maar het criterium van Low is minder dubieus: de groepsnaam van het trio uit Duluth (Minnesota) is namelijk synoniem geworden met een genre. In 'slowcore' zit 'low' en dat is geen toeval. De band is de ultieme exponent van het genre en 'Things We Lost in the Fire' de iconische blauwdruk van die typische sound waarmee Duyster elke zondagavond heel wat melancholische zieltjes aan de speakers kluisterde.

En of het vuur nog niet gedoofd is: hun negende studioplaat is zo'n straffe staalkaart van hun grote kunnen dat het een gedroomde zwanenzang zou zijn, ware het niet dat Low nog veel te relevant klinkt om er het bijltje bij neer te leggen! In die 18 jaar dat Low bestaat, hebben een karrenvracht acts zich in hun kielzog genesteld (denk maar aan ons eigen Krakow). Het echtpaar Alan Sparhawk-Mimi Parker laat zich echter niet naar de kroon steken en met elke studioplaat slagen ze erin om hun navolgers te overvleugelen. Dat is met 'C'Mon' niet anders: de songs bewegen zich nog steeds aan een slakkengangetje voort, maar het glinsterende slijmspoor dat ze achterlaten blijft oog- en oorverblindend.

Maar hoewel de plaat een traditioneel rondje lowcore is, klonk Low nooit gevarieerder als nu. Zo is de lieflijke slaapkamerriedel van de gracieuze opener 'Try to Sleep' zo weggelopen uit 'The Great Destroyer' en ook 'Witches' grijpt terug naar de iets puntigere en gebaldere popsongs van hun laatste twee platen. Andere songs graven dan weer een tunnel naar lang vervlogen dagen. Luister maar naar het door Mimi Parker gedragen 'You See Everything', een trage sleper die zachtjes tegen de oorhaartjes instrijkt. En wanneer de stem van haar eega zich tegen haar fluwelen zanglijnen schurkt, trekt er een siddering door onze onderbuik die ons terugkatapulteert naar 'Trust' (hun plaat uit 2002).

Geen toeval, want net als die plaat is 'C'Mon' opgenomen in een kerk in hun thuisstad Duluth. En of die locatie een invloed heeft op de sound van de plaat: door de hoge gewelven baden de songs in een natuurlijke reverb die 'C'Mon' een spookachtige schoonheid verleent (zie ook de nieuwe PJ Harvey). Het beste voorbeeld is ongetwijfeld 'Nothing But Heart', pièce de résistance van het album. Acht minuten lang schuurt deze mantra het eelt van de ziel tot enkel de lillende essentie overblijft.

'Majesty/Magic' en 'Done' grijpen dan weer terug naar de begindagen van de band, tijden waarin Low enkel atmosferische stemharmonieën en wat smeulende feedback op de achtergrond nodig had om harten aan flarden te fileren. En het moet gezegd, die spartaanse aanpak heeft amper aan poëtische zeggingskracht ingeboet.

Ook na 18 jaar doet niemand Low zoals Low. Op 'C'Mon' klinkt de band dan wel iets korter van stof, maar gelukkig niet van lont. De plaat is een succulente synopsis van hun discografie, waardoor Low nooit zo instant-genietbaar klonk. Het is smullen geblazen voor de fans en Low-leken krijgen met deze plaat de ideale introductie aangereikt. Iedereen content!

http://chairkickers.com/

Low palmt op 21 mei de Orangerie van de Brusselse Botanique in.

E-mailadres Afdrukken
 
Low

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST