Banner

Lykke Li

Wounded Rhymes

8.0
Davy Boeren - 23 maart 2011


LL Recordings, 2011
Warner

Mannen, jullie zijn bij dezen al gewaarschuwd! De vrouwen vuren vanuit de linies met scherp muzikaal geweld. Wij beginnen ons af te vragen of er geen feministische wereldbeweging achter het sluwe offensief zit om 2011 met vrouwelijk geweld plat te bombarderen? Dit jaar konden we reeds genieten van bovengemiddelde tot zelfs uitmuntende releases van PJ Harvey, Anna Calvi, Adele, Joan as Police Woman en Hannah Peel. Voegt u gerust Lykke Li ook maar toe aan dit lijstje.

Met slechts vijfentwintig jaar op de levensteller kan de popprinses geografisch gezien terugkijken op een rijk gevulde geschiedenis. Met muzikale ouders werd er gehopt van locatie naar locatie. Als 19-jarige ging ze zelfstandig haar weg in New York waar ze inspiratie verkreeg om een eerste plaat op te nemen. Haar fraaie debuut 'Youth Novels' kwam nog wat onschuldig en naïef over, maar in de loop der jaren heeft Lykke Li allesbehalve stil gezeten. Zo verleende ze haar gekwelde, doch op tijden zalvende stem aan zowel Röyksopp als Kanye West. De Zweedse is dus zeker niet vies om andere horizonten te verkennen. Neem daar nog eens een geweldige cover van Kings Of Leons 'Knocked Up' en 'Cape Cod Kwassa Kwassa' van Vampire Weekend bij en de bekendheid vliegt pijlsnel de hoogte in? Toch niet. Zelfs een nummer neerpennen voor de soundtrack van New Moon mocht niet deren om wereldwijde bekendheid te genereren.

Naar aanloop van haar nieuwste langspeler werden de media op verschillenden manieren getriggerd. Beck coverde het rytmische 'Get Some' en het exotisch klinkende 'I Follow Rivers' kwam begin dit jaar als tweede single uit. Op haar site haalde ze als surplus een gimmick te voorschijn dat ons onmiddellijk deed denken aan de interactieve clip van Arcade Fires 'We used To Wait'.

Op 'Wounded Rhymes' wordt vaker met de harmonieuze harpoen geschoten die de nodige weerhaakjes levert in uitstekend samengestelde poptunes. Luister zo maar naar 'Jerome' dat zich voortstuwt op ritmisch handgeklap en bombastisch tromgeroffel. Ook 'Rich Kids Blues' zorgt met de nodige orgelriedels voor een melodie die niet snel uit het hoofd te krijgen is. "It's got nothing to do with you" en gelijk heeft ze. Ieder persoon met gevoel voor muzikaliteit krijgt onverbiddelijk te kampen met psychische perseveratie. Helaas is het niveau niet over de hele lijn ijzersterk te noemen. "Love Out of Lust" sleept zich vijf minuten lang naar het einde en ook 'Unrequited Love' kan zich ondanks de charmante poging niet meten met het overige werk.

In tegenstelling tot haar debuutplaat zit er dit keer gelukkig wel venijn in de staart. Haar beste track is zonder twijfel 'I Know Places'. Tussen de groots en rijk gevulde instrumentaties werkt dit rustpunt even verkwikkend als een tropische duik in hartje Ethiopië. Tegen het einde aan gaat het nummer over naar een outro die met zijn peinzende synths de brug vormt naar de laatste twee nummers. 'Wounded Rhymes' sluit dan ook uitstekend in meerstemmigheid af. "And you seek pain like it is pleasure / Like a work of art/ When I'm your painting / I'm your treasure" zingt ze weemoedig in 'Silent My Song'. Voorlopig negeren we haar verzoek en zetten we de volumeknop koppig een paar decibels luider, al was het maar om mevrouw Schauvliegen een zoveelste hak te zetten.

Met 'Wounded Rhymes' bezorgt miss Zachrisson de popwereld een nette plaat. Of dat nu gaat zorgen voor een doorbraak in de ultratop of niet heeft eigenlijk niet zoveel belang. Ze hoeft niet onder te doen voor rijzende sterren als Florence and the Machine of Robyn. Wij sluiten Lykke Li alvast met innige omhelzing in onze armen, maar verdomd voor die niet-loslatende deuntjes die in onze hoofd blijven spoken.

http://www.lykkeli.com/

E-mailadres Afdrukken