Banner

Deerhoof

Deerhoof vs. Evil

6.0
Didier Vanoverbeke - 21 januari 2011


Polyvinyl, 2011

Al zeventien jaar bestaat Deerhoof. Soms moet dat herhaald worden, want wie naar eender welke recente plaat van het viertal luistert, hoort vooral jeugdig enthousiasme en speelsheid. Wat begon als een kwaadaardig brommend duo (Greg Saunier en Rob Fisk, die al een tijdje het schip verlaten heeft) dat geen gek idee uit de weg ging, heeft zich omgebouwd tot een gedisciplineerde groep muzikanten die het label van popmuziek zonder complexen in de armen sluit. Let wel: men kan het de band niet verwijten dat ze aan creativiteit heeft ingeboet; elke plaat, hoe toegankelijk ook, barst van atypische structuren en (van valmatten voorziene) kuilen die wat gewenning vragen.

Toch leek Deerhoof zich stilaan in een eigen, relatief stabiele vorm gegoten te hebben sinds de millenniumwisseling en platen als 'Reveille' en 'Apple O''. Elk album bracht eigen elementen op de voorgrond, maar de strakke melodieën en aanstekelijke (pseudo)refreinen waren immer aanwezig. Je hoeft maar terug te grijpen naar 'Offend Maggie' uit 2008, om de succesformule aan het werk te zien. Linkse bochten en licht asynchroon gedrum, maar o zo aanstekelijk. Het is een patroon dat we blijkbaar even mogen opbergen, want 'Deerhoof vs. Evil' vaart een geheel andere koers.

Het belangrijkste verschil is nu eenmaal het geluid. 'Deerhoof vs. Evil' is in vele opzichten die rockplaat waar je een degelijke headset voor in huis haalde (mensen doen dat toch, niet?). In het verleden waren de arrangementen vooral voorzien van kracht, directe stimuli die, dankzij sublieme effecten en kundig mixwerk, hun doel zelden misten. De nieuwkomer geeft al snel blijk van gelaagdheid, zeg gerust gepruts in de studio (afijn, het zal hier wel om een home computer gaan). Ook de synthesizers krijgen een veel grotere rol toebedeeld dan op de vorige platen. Er is zelfs een breed instrumentarium aanwezig, een aardige reeks akoestische snaarinstrumenten passeert de revue.

Deze productie is ook meteen het beste aspect van de plaat, want Sauneir en band slagen er met alarmerende regelmaat in vreemde en vaak aangename klanken en klankcombinaties op je los te laten. Het album is niet platgeproduced; de nummers klinken gewoon afgewerkt en complex, daar is helemaal niets mis mee. Ook Saunier zelf is in goeden doen; ietwat ingehouden, zo lijkt het, maar dat wil niet zeggen dat hier en daar niet krachtdadig uitgehaald wordt ('The Merry Barracks', 'Secret Mobilization'). Meer nog, alle muzikale prestaties zijn hoegenaamd indrukwekkend, inclusief die van zangeres/bassist Satomi Matsuzaki, die zich zonder twijfel ontpopt heeft tot één van de onmiddellijk herkenbare vrouwenstemmen uit de popmuziek.

Maar het is geen hoogvlieger, die 'Deerhoof vs. Evil', nee hoor. Terwijl de productie en de muzikanten beladen met instrumenten hand in hand door hun geschapen droomwereld razen, hinken de songs moedeloos achterop. Ze maken simpelweg zeer weinig los in een mens (afijn, deze mens). Nummers als 'Hey I Can' en 'Super Duper Rescue Heads!' hebben leuke franjes en een ontegensprekelijke charme, maar ze wagen nooit een poging tot de aanval over te gaan, en dat is jammer. 'I Did Crimes For You' probeert dat wel, met enig succes, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er over heel de plaat te weinig diepgang te vinden is. Waren de composities op vorige platen dan zoveel beter? Ik zou beweren van wel, maar ze waren mits uitzonderingen natuurlijk ook bitsiger. Tekenend voor dit verschil is de track 'This Is God Speaking', te vinden op het vorige album. Ook hier vinden we atypische klanken, hier te kaderen in de voorheen immer aanwezige speelsheid die Deerhoof kenmerkte. Met 'Deerhoof vs. Evil' is veel van deze spontane gekte helaas verdwenen.

Het ontbreekt mij aan een eenduidige slotsom; 'Deerhoof vs. Evil' heeft weldegelijk iets te bieden, verdient zelfs uw aandacht. Het is een klein meesterwerkje inzake klankcombinaties, zowel synthetische als organische. De muzikanten tonen bezieling, van Saunier tot Ed Rodriguez. Maar o wat zijn de nummers zelf toch middelmatig. Ironisch genoeg zijn alle songs ook erg kort, en klokt de plaat af op een kleine 33 minuten, dus in feite is er net genoeg tijd om je te vergapen aan het uiterlijk zonder te diep te hoeven graven.

Deerhoof staat op 26 april in De Kreun, Kortrijk. Ga dat gerust eens meemaken.

http://www.deerhoofvsevil.com
http://www.myspace.com/deerhoof

E-mailadres Afdrukken