Banner

Hot Chip

One Life Stand

5.0
Steven Vervaet - 24 februari 2010


Epilogen van tienerfuiven, u herinnert ze zich vast nog wel. Het feestje is over z'n climax heen, het meisje van uw dromen heeft zich tegen elk middenrif geschurkt behalve tegen het uwe en de alcohol voedt het zelfmedelijden. Wie 'One Life Stand' beluistert, zal misschien wel terugdenken aan die momenten. Want als 'Made In The Dark' een brok zorgeloze euforie was, dan verklankt de nieuwe plaat van deze Britse electropoppers die mix van naïeviteit, sentiment en, laten we wel wezen, zieligheid. U kan het evidente gevolg dan ook al raden: op een paar stevige uitschieters na is 'One Life Stand' de bonzende kater na de vette party. Hier zat meer in, veel meer!

Want weg zijn de venijnige synths, puntige beats, grillige ritmes en funky DFA-percussie. 'One Life Stand' bevat geen enkele 'Shake A Fist' of 'Bendable Poseable', van de rilatine stijf staande krakers om de ledematen op lam te dansen. Hot Chip en in het bijzonder zanger Alexis Taylor ontwikkelen zich liever tot jonge Werthers die de verfrissende gekte grotendeels laten voor wat ze is en gretig zwelgen in stroperige romantiek.

En op de eerste plaathelft levert die koerswijziging nochtans vuurwerk op. 'Thieves In The Night' en 'Hand Me Down Your Love' zijn gewoon ijzersterke songs die zowel emotioneel als dansbaar klinken. Ook het titelnummer is ondanks een ridicule tekst een fraaie best of both worlds. En dan is er nog 'I Feel Better', de track die het meest naar 'Made In The Dark' knipoogt. Dit is zonder meer hét nummer van de plaat: pompend, maar pakkend, zowel een aandoenlijke ballad als opzwepend dansvloervoer. Lang geleden dat we ooit zoveel oprechte weemoed hoorden doorschemeren in eurotrash-synhts. 'Dancing with tears in my eyes', zong Ultravox ooit!

Als Hot Chip een plaat lang dit niveau had aangehouden, was de band erin geslaagd om zich te vernieuwen zonder aan oorspronkelijke charme in te boeten. Maar helaas: de 80's-pastiche 'Brothers' houdt de tong nog lichtjes tegen de kaak geklemd, maar vanaf het afgrijselijke 'Slush' wordt het deksel definitief van de honingpot gehaald.

Want het blijft niet bij die ene banale ballad. Ook 'Alley Cats' en 'Keep Quiet' zijn zeemzoete plakkers, het soort slaapverwekkende meligheid dat lijkt weggelopen uit een parochiale feestzaal die z'n deuren moest sluiten na de jaren '80. 'We Have Love' en afsluiter 'Take It In' proberen de meubelen nog te redden met iets prominentere beats, maar het is too little, too late. Ook die songs hebben de okselfrisse speelsheid van singles als 'One Pure Thought' en 'Over And Over' immers ingeruild voor gesuikerde klefheid.

Het is behoorlijk onbegrijpelijk dat Hot Chip de achillespees van hun vorige platen tot de norm verheft op 'One Life Stand'. De angels worden uit de songs gerukt en de aanstekelijke dynamiek van 'Made In The Dark' wordt ingeruild voor monotonie. De Britten leken klaar voor een hoge vlucht, maar in heel wat nummers klinken ze eerder als vleugellamme nachtegalen die constant hetzelfde, veel te zoetgevooisde liedje zingen.

De conclusie is dus snel getrokken: 'One Life Stand' is een plaathelft lang ronduit geweldig, maar zakt dan in elkaar als een slecht bereide griesmeelpudding. Hot Chip is niet langer ready for the floor en dat is doodjammer. Gezien het talent van de Britten en het potentieel van hun nieuwe sound (zie vooral 'I Feel Better') kon 'One Life Stand' nochtans een schot in de roos zijn. Het is echter eerder een losse flodder geworden.

Op 7 maart 2010 speelt Hot Chip in de (uitverkochte) A.B. in Brussel.

www.hotchip.co.uk
www.myspace.com/hotchip
E-mailadres Afdrukken