Banner

Shrinebuilder

Shrinebuilder

8.0
Steven Vervaet - 11 januari 2010


Supergroepen en supermuziek zijn een contradictio in terminis. Als 2009 iets bewezen heeft, dan is het dat wel. De imponerende delen vormen nooit meer dan hun voorspelbare som en hoe krampachtig we het ook goed willen vinden, weten we stiekem wel beter. Maar kijk, toen het oude jaar haar laatste adem uitblies, kwam de uitzondering op de regel uit onverwachte hoek. In tegenstelling tot Monsters of Folk, The Dead Weather en Them Crooked Vultures is Shrinebuilder meer dan een uit de hand gelopen hobbyproject of zwalpende jamsessie. Dit onheilige verbond met leden uit - hou u vast - Om, Neurosis, Melvins en St. Vitus veegt met een chirurgische precisie de vloer aan met deze acts en overstijgt hun creatieve bendevorming met de vingers in de neus. Zak alvast devoot op uw blote knietjes!

Heeft u weinig uitstaans met dubbel gebetonneerde gitaarmuren? Dan zal er waarschijnlijk geen lichtje gaan branden als het over Shrinebuilder gaat. Het combo bestaat namelijk uitsluitend uit CEO's uit de metaalnijverheid. Scott Kelly, Al Cisneros, Dale Crover en Scott 'Wino' Weinrich: het zijn allemaal leading men uit de doom- en postmetal. Niet zomaar bonkige lawaaimakers echter, maar wel bevlogen muzikanten die het experiment hoog in het vaandel dragen en met een wijde boog om de clichés van het genre lopen. Onmiddellijk de hamvraag dan maar: levert de collaboratie van dergelijke ceremoniemeesters een schiftend amalgaam op of eerder een onverwoestbare smeltkroes?

Opener 'Solar Benediction' laat er alvast geen twijfel over bestaan. De afzonderlijke stijlen van de bandleden vormen een overrompelende mix, met de sterke chemie tussen de muzikanten als sausbinder. Wino neemt onmiddellijk het heft in handen, maar al snel volgt een verpulverende doomriff in de beste Neurosis-traditie en mag Kelly z'n met kokende pek ingesmeerde stembanden schor schreeuwen. Tot dan toe vertrouwd terrein, maar een zinnenprikkelend, hypnotiserend middenstuk met akoestische gitaren en bezwerende percussie bewijst dat Shrinebuilder zich niet enkel ophoudt in donkere doom-spelonken. Deze plaat is dan ook niet het gortdroge beukfestijn vol gulzige hellemonden dat velen erin vermoed zullen hebben.

Want hoewel de afzonderlijke stijlen van Kelly, Cisneros, Crover en Wino mooi in evenwicht zijn, neigt de totaalsound van Shrinebuilder toch net iets meer naar de orakelende spiritualiteit van Om dan naar het onheilsgedonder van Neurosis. Zo is 'Pyramid Of The Moon' een bijna boeddhistische meditatie, maar dan zonder het ascetische minimalisme van Om. Een meesterlijk gedoseerde monnikenmantra opgetrokken uit melodieuze solo's, bezwerende synths en Cisneros die op het eind z'n typische monotone gepreek ongebreideld mag debiteren. Ook op 'Blind For All To See' is de subtiliteit aan de macht en smeedt Shrinebuilder een muzikaal gebed, waarbij de ritmesectie op bedevaart gaat en fuzzy gitaren in hun kielzog volgen. Dat ondanks die ingetogen aanpak de spanning constant te snijden is, bewijst met welke bevlogenheid de muzikanten staan te spelen.

Wie na al die introspectie nood zou hebben aan een stevige kopstoot, kan bij 'The Architect' terecht. De gebalde song valt wat licht uit na het monumentale openingstrio, maar Kelly smakt je met z'n schuurpapieren gebrul toch weer tegen de muur. Waarna het lang uitgesponnen 'Science Of Anger' nog eens de ultieme synthese van Shrinebuilder uit de speakers laat rollen: een meeslepende en mystieke rondgang die de ziel zuivert.

Wie met 'Shrinebuilder' op een destructieve lap teringherrie had gehoopt, is eraan voor de moeite. Niet getreurd echter, want het alternatief is zo mogelijk nog straffer. De schedelkrakerij is verdwenen, maar de bijna gekmakende intensiteit is er nog steeds, aangevuld met een hypnotische flow die intrigeert en imponeert. We konden geen fraaier eindejaarscadeau wensen!

Shrinebuilder speelt op 17 april op het Roadburn Festival in het Nederlandse Tilburg.

www.myspace.com/shrinebuildergroup
www.neurotrecordings.com
E-mailadres Afdrukken