Banner

Shrinebuilder

Shrinebuilder

8.0
Stijn Van Hees - 11 januari 2010


Tot voor kort betekende Shrinebuilder voor mij vooral wachten. Eerst na de aankondiging van het project, ongeveer anderhalf jaar geleden, tot er een kruimeltje extra informatie kwam. Na de opnames in januari 2009 tot er een releasedatum kwam, dan tot er een track op de MySpace kwam en na de release nog een paar maanden totdat er eindelijk een bestelde lp tot bij mij geraakte. Was het de moeite? Holy fuck yes, alleen al voor het prachtig vormgegeven vinyl. Eigenlijk is het wat vlug om al een volledige recensie te doen want deze plaat heeft duidelijk wat tijd nodig om te bezinken, maar nog langer wachten zou niet meer verantwoord zijn. Door er meer naar te luisteren wordt de lp zeker niet slechter, sterker: hij nodigt net uit om veel beluisterd te worden.

Ik merk nu al een reactie van de lezer: "Ho Stijn, effe dimmen, waarom zo opgewonden?" Oké, ik begrijp dat niet iedereen hierop heeft zitten wachten als een hondje op zijn bot. Maar als ik je zeg dat Shrinebuilder het hobbyproject is van vier levende legendes, voel je het dan toch niet een beetje kriebelen? Al Cisneroros (Om, ex-Sleep), Dale Crover (Melvins), Scott "Wino" Weindrich (Saint Vitus, Wino, ex-The Hidden Hand, en nog meer), Scott Kelly (Neurosis) moeten samen ergens tussen de tachtig en de honderd jaar ervaring hebben in het maken van (heel erg goede) bloedintense, heavy, muziek. En als zij dan beslissen om een paar dagen in de studio te jammen rond een handjevol vooraf ingestudeerde riffs dan gaat het in vele baarden nog harder jeuken dan gewoonlijk.

Was het grote wachten nu ook de moeite? Zonder twijfel, hoewel de juiste impact van 'Shrinebuilder' nu nog niet in te schatten is. Enkele dingen worden echter al rap duidelijk. De vijf lange nummers zijn een pak minder agressief en direct dan had gekund, zeker gezien de muziek die bij de eigen bands soms gebracht wordt. Uiteraard verraadt het soortelijk gewicht van de gemiddelde riff op dit album de aanwezigheid van zwartglanzend edelmetaal in de smeltkroes, maar er is alles behalve sprake van een depressieve of omineuze sfeer. Het album baadt wel in een spirituele, filosofische gloed. Sommige passages zou ik bijna meditatief durven noemen.

Na een paar luisterbeurten wordt ook duidelijk dat het postproductieproces langer heeft geduurd dan de drie dagen die ze samen in de studio doorbrachten. Het album kreeg een uitgekiende mix en productie die de spontaniteit en het organische basisidee levend houden. Maar er is meer. Sommige passages bevatten minstens vier lagen gitaren, met hier en daar zelfs wat akoestisch getokkel. De spielerei met drie zangers (en vier stemmen want Scott Kelly hanteert zowel zijn rasp als zijn croon) is ook op maximaal effect berekend. Kelly krijgt in de meeste nummers de overhand, zodat zijn tegenspelers indrukwekkend contrasterend kunnen zijn, de mantra's van Al nog zweveriger, de blues van Wino nog grofkorreliger.

Niet dat Scot Kelly saai zou zijn, verre van. Dale Crover is een beestachtig goede drummer, maar het aantal armen waarover hij beschikt verhindert hem toch om tegelijkertijd gongs, tamboerijnen én zijn uitgebreide kit te bespelen, zodat men daar dus ook wat aan gesleuteld heeft. Of de gitaareffecten van Wino opgepoetst zijn durf ik niet te zeggen, de man staat er immers om gekend die standaardpedalen zelf te kunnen ombouwen tot de wildste dingen. Soms meen ik te horen dat op de achtergrond de circuits van zijn soldeerwerkjes instemmend mee brommen. Om maar te zeggen, in de wereld van Shrinebuilder is niet alles wat het lijkt, het is misschien ook niet onze wereld, het kunstwerk op de hoes suggereert al zo iets.

Er is ons beloofd dat dit geen eenmalig projectje zou zijn, in ieder geval komen er optredens waar erg naar uitgekeken wordt. Live zou dit wel eens kunnen inslaan als een bom. De combinatie van zware riffs met intense zang en zweverige passages is op plaat behoorlijk indrukwekkend, maar moet van op een podium een transcendentale ervaring zijn. Of in deze superband het geheel meer is dan de som van de delen moet ieder maar voor zichzelf uitmaken, feit is wel dat deze giganten een album hebben afgeleverd dat minimaal hun naam waardig is. Dat zou al genoeg moeten zijn om verder dan het Roadburn-publiek enthousiasme op te wekken.

Shrinebuilder speelt op 17 april op het Roadburn Festival in het Nederlandse Tilburg.

www.myspace.com/shrinebuildergroup
www.neurotrecordings.com
E-mailadres Afdrukken