Banner

Lady Gaga

The Fame Monster

9.0
Tom De Moor - 29 december 2009

Als 2009 tot één hype beperkt moet worden, dan zal het deze wel wezen. Kermitkostuums, rolstoelen op het MTV-podium en erotische vampierenshoots: of je haar adoreert of verafschuwt, je kan niet aan Lady Gaga ontsnappen. Vorig jaar bracht ze al een aardige debuutplaat uit met enkele geniale singles ('Pokerface'!, 'Lovegame'!, 'Paparazzi'!). Aan het eind van het Gaga-jaar wordt deze opgesmukt met wat extra materiaal en een tweede semi-langspeler, die de niet-gelovigen er wel eens zou toe kunnen aanzetten hun mening te herzien.

Op 'The Fame' prijken vijf extra nummers die meteen voor extra troefkaarten zorgen. 'I like it rough' borduurt verder op het eletropopstramien van 'Paparazzi', 'Disco heaven' zet je op een rolschaatspiste van de jaren tachtig, 'Starstruck' en 'Paper Gangster' verhogen het hip-hopaandeel op de plaat. Stuk voor stuk aanstekelijke niemendalletjes die succesvol op de hitparade losgelaten kunnen worden en aldus het succesgehalte van de plaat spijzen. Natuurlijk zijn de foutjes nog steeds aanwezig (de Mariah Carey-kloon 'Eh eh (Nothing else I can say) en het te zwaar opgefokte 'Boys boys boys' bijvoorbeeld), maar in het eindoordeel wegen ze opmerkelijk minder zwaar door.

Dé reden van aankoop moet echter 'The fame monster' zijn, de nieuwste Gaga-creatie die naar eigen zeggen een exploratie van de duisterder kant van roem moet opleveren. Natuurlijk klinkt deze schijf nog steeds uiterst radiovriendelijk, maar toch is hun karakter duidelijk gegroeid. De industriële intro van 'Dance in the dark' vloeit over in futuristische kitsch die het verhaal van een vrouw die zich enkel in het donker prijs wil geven koppelt aan verwijzingen naar iconische deernes die aan het noodlot ten prooi vielen (Marilyn Monroe, Lady Diana, Sylvia Plath, ...). Seks is een hoeksteen van roem en vormt dus ook hier een belangrijke rode draad. De lichtvoetige synthpopsong 'So happy I could die' is een ongeneerde ode aan masturbatie ("I am as vain as I allow: I do my hair, I gloss my eyes, I touch myself all through the night"), het Oosters getinte cabaret 'Teeth' predikt het ruwere werk ("I'm gonna love you with my hands tight", "Take a bite of my bad girl meat").

Natuurlijk is er meer nodig dan seksueel innuendo om het kritische oor te plezieren en ook daar schiet 'The fame monster' niet tekort. Muzikaal presenteert de plaat een interessante staalkaart - 'Alejandro' draait 'La isla bonita' door een eurodance-vijzel, 'Bad romance' sodomiseert het Eurovisiesongfestival, 'Telephone' geeft gaststem Beyoncé een lesje in verfrissende R'n'B - die ondanks de ettelijke referenties toch 100% Gaga klinkt. Wat tot dat effect bijdraagt, is een sterke stem waarmee ze zich alweer onverbiddelijk van de concurrentie onderscheidt; laat de theatrale klaagzang 'Speechless' als primaire bewijsstruk daarvan dienen.

Of ze er vleselijk nu al dan niet een stel heeft hangen, op 'The fame monster' toont Lady Gaga een flink stel kloten. Binnen het platgetreden popgenre daagt ze zichzelf duidelijk keer op keer uit, met als resultaat een plaat die binnen de muziekgeschiedenis wel eens dezelfde impact zou kunnen hebben als de eerste studiostappen van Madonna.

www.ladygaga.com
E-mailadres Afdrukken
 
Lady Gaga

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST