Banner

Animal Collective

Fall Be Kind (ep)

9.0
Vincent Van Peer - 29 december 2009


Echt jongens, ik was zo blij als een klein kind op de avond voor Sinterklaas toen enkele weken geleden 'Fall Be Kind' werd aangekondigd. Een onverwachte nieuwe plaat van Animal Collective in hetzelfde jaar als hun universeel bejubelde maar nog steeds fel onderschatte 'Merriweather Post Pavillion'? Come to papa. Daarbij, 'Fall Be Kind' mag dan een ep heten, in lengte benadert dit schijfje met z'n 27 minuten een bescheiden langspeler - tegenwoordig klokken cd's immers vaak in op een dertigtal minuten. Ik was dus enthousiast. Wat blijkt? Panda Bear, Avey Tare en Geologist hebben opnieuw een totaal andere weg ingeslagen en weten nog maar eens te verrassen.

Akkoord, van journalistieke objectiviteit is er nog maar weinig sprake wanneer je mij een AC-plaat onder de neus - of in de cd-lader - schuift. Maar daar is een gegronde reden voor. Kijk: je kan wachten op de nieuwe Animal Collective nog het best vergelijken met het wachten op een nieuwe film van Stanley Kubrick. Oké, dat is ondertussen nogal onmogelijk en het is een absurd scheve vergelijking, maar bear with me; mijn punt is dat je weet dat het elke keer een radicaal ander resultaat gaat opleveren, maar je kan er eveneens donder op zeggen dat het resultaat elke keer enorm spannend en zelfs met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geniaal gaat zijn. Call me crazy, maar hun eerste mindere plaat moeten de jongens uit Baltimore nog maken, hoor, en heeft Kubrick ooit echt een slechte film gemaakt? Aha!

Een Pitchfork-reviewer heeft het onlangs veel beter verwoord dan ik ooit zou kunnen, in zijn recensie van deze nieuwe ep. De man schreef daarin dat, hoewel Animal Collective al zoveel knappe dingen heeft uitgebracht, "there still seems to be a desire to go to unfamiliar realms, and it's possible that wherever they head next will turn out to be place they don't inhabit as easily. There's still a sense of gamble with Animal Collective, nothing is fixed-- and that's exactly what makes them an especially exciting band." De nagel op de kop is dat. Zelfs als je totaal geen uitstaans hebt met de muziek van Animal Collective, kan je niet anders dan erkennen dat ze nog geen twee keer hetzelfde hebben geklonken, zonder dat ze in die overgangen hun specifieke sound hebben verloren.

'Fall Be Kind', dat nochtans vertrekt vanuit de erg ondankbare positie van 'opvolger van', trekt zich niets aan van de verwachtingen, de hype of de grote druk en breit rustig verder aan Animal Collectives winning streak, zonder 'Merriweather' ook maar enigszins te kopiëren. Er werd bij de release van die laatste erg vaak gezegd dat Panda Bear en zijn kornuiten eindelijk hun grote plaat hadden gemaakt, dat ze hun sound geperfectioneerd hadden en - zo werd daar dan mee geïmpliceerd - dat ze op een soort eindpunt waren aanbeland. Niets is minder waar; 'Fall Be Kind' klinkt weer volledig anders.

'Graze', bijvoorbeeld, begint als een sfeervol, sober stuk ambientfolk, ondersteund door een mysterieuze samenzang en een eenzame piano - prachtig begin - maar muteert halverwege van haast religieuze chant (met het mantra "Let me begin") naar een bizar stuk popmuziek, een soort oerdans tussen elektronische breaks, drums en een op hol geslagen fluit, terwijl Panda Bear zich afvraagt "Why do you have to go?" Een geniale, maar bevreemdende twist die meteen overvloeit in hét nummer van de plaat, 'What Would I Want? Sky', dat gebruik maakt van een heuse Grateful Dead-sample (de eerste keer dat het gebruik daarvan officieel wordt toegestaan, nota bene). Het begin van dat nummer kabbelt voort op een mooie soundscape die wordt aangevuld met een ooooh-melodietje en krakende percussie. Dan wordt het weer rustig, maar het duurt niet lang vooraleer het gordijn van ambient wordt doorbroken door misschien wel de meest glorieuze popmelodie die Animal Collective al heeft neergeschreven. Perfect nummer.

De drie volgende songs, 'Bleed', 'On A Highway' en 'I Think I Can', zijn van hetzelfde niveau - plaatsgebrek verbiedt mij om daar dieper op in te gaan. 'Bleed' is geniaal, 'On a Highway' is geniaal, 'I Think I Can' is geniaal. Voilà, sorry dat het zo bondig moet, maar ik heb 'Fall Be Kind' al een halfuur niet meer opgezet en ik begin zo stilaan ontwenningsverschijnselen te vertonen, dus ik ga nog even op zoek naar de repeat-knop. Dan rest mij nog de evidente conclusie: houdt u van Animal Collective (kudos to you!) of bent u een muzikale ontdekkingsreiziger in het algemeen? Dan is 'Fall Be Kind' essentieel luistervoer. Bent u dat niet? No hard feelings, maar geloof mij: u mist wat, hoor. Animal Collective komt hier op de proppen met haar meest dromerige popalbum tot nu toe en bewijst andermaal dat zij een heel, maar dan ook héél grote groep is. 'Fall Be Kind' is een pracht van een plaat.

www.myspace.com/animalcollective

E-mailadres Afdrukken
 
Animal Collective

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST