Banner

Classic of the Noughties - Modern Life Is War

Witness

Stijn Van Hees - 23 november 2009


Deathwish Inc. / Reflections, 2005

In de jaren negentig was ik een fervente volger van de wereldwijde hardcorescene. Dat had natuurlijk veel te maken met het succes van nogal wat Vaderlandse bands. In het nieuwe millennium verwaterde mijn passie voor het genre steeds meer, ook al omdat de muziek zelf steeds flauwer werd. Datgene waar ik zo voor gevallen was - een oprechte mix van emoties, harde metalriffs en een 'fuck you, we doen het zelf'-punkgevoel - vind ik steeds minder terug bij de hedendaagse bands. Al hebben zij natuurlijk andere verdiensten, zoals het opwaarderen van de eyeliner en het vulgariseren van sleeve tattoos.

Tijdens het voorbije decennium loonde het desondanks nog steeds de moeite het genre te volgen. Enkele oudere bands, zoals Backfire, Integrity of Slapshot, bleven koppig doordoen en leverden degelijk werk af. Daarnaast bloeide er echter ook af en toe een roos open op de mestvaalt van de nieuwe bands. 'Witness' was wat mij betreft die met de geurigste bloem en de scherpste doornen.

Het album werd geschreven door gepassioneerde muzikanten, die duidelijk even grote fan waren van Converge als van Youth of Today of van originele vierakkoordenpunk. De link met die eerste band gaat trouwens verder dan muzikale beïnvloeding. Jacob Bannon, de zanger van Converge, verzorgde het prachtige artwork en Kurt Ballou, gitarist van diezelfde band, leverde een perfecte geluidsmix af. Met zo'n team kom je gezegend aan de start, al moet je natuurlijk zelf ook sterk werk afleveren. Dat deed Modern Life Is War zeker, en wel op verschillende niveaus.

De gitaren en de stem zijn niet al te overstuurd en de eindmix is vrij helder. Dit geeft het album een spontaan en oprecht gevoel, en dat was zeker nodig. Door de manier waarop de songs zijn opgebouwd en de bijna literaire teksten van de zanger, zijn de nummers van Modern Life Is War meestal een pak moeilijker verteerbaar dan die van de gemiddelde hardcorepunkgroep. De onderwerpen die zanger Jeffrey Eaton aansnijdt zijn dan ook niet meest voorkomende in het genre, al zijn richtingloosheid, eenzaamheid, oorlog of het leven op tour nu ook weer zo niet uniek.

Volstrekt eigenzinnig is wel de manier waarop hij zijn gedachten verwoordt. De negen songs op deze cd zijn van een poëtische, literaire kwaliteit die zelden gezien is in rockmuziek. Vaste strofe- en refreinstructuren worden vermeden, maar toch krijgen de woorden een mystieke cadans die de lezer/luisteraar koortsachtig vooruit jaagt. Er wordt sterke beeldtaal gehanteerd die de realiteit niet verdoezelt, maar juist versterkt.

En die realiteit was niet zo opbeurend voor de jonge twintigers van die tijd. Stedelijk verval en onbegrip bepalen het leven in small town America. De verschillende oorlogen van president Bush slaan wonden bij de achterblijvers en de overlevenden, maar er is ook het demotiverende uitzicht op slecht betaald en weinig inspirerend werk in een aftandse fabriek. Muziek is dan ook een uitlaatklep; de band schreef hierover zelfs het beste punknummer van het decennium: 'D.E.A.D.R.A.M.O.N.E.S.'

De meeste nummers op het album zijn echter heel wat minder rechtlijnig. Via kronkelige constructies van riffs, minisolo's en roffelende drumpatronen probeert de band haar boodschap over te brengen. Het nummer 'Martin Atchet' is hier een goed voorbeeld van. Een lichtjes chaotisch en dreigend begin maakt gaandeweg plaats voor een tegendraadse, maar in se melodieuze poppunkriff, om dan te eindigen met de ondubbelzinnige boodschap "you made your choice and now you pay the price... you fucking bastards!" Niet de meeste subtiele eindnoot die je aan een nummer kan breien, maar het nummer gaat dan ook over een vervreemd en gewelddadig jong mens. Misschien wel een college shooter?

Het volgende nummer, 'John & Jimmy', is inhoudelijk één en al genuanceerde besluiteloosheid en gaat over het lot van terugkerende soldaten en de houding die de thuisblijvers daarbij aannemen. De krachtige soundtrack bij deze overpeinzingen stuitert heen en weer tussen noise en melodie, als een terugkaatsende kogel tussen pantserplaten, en dan poef!, is het gedaan.

De band bouwt graag op naar een climax, zoals in de nummers 'Marshalltown' en 'Young Man Blues'. Dat eerste is een voortglijdende modderstroom van gitaar en feedback, die de desolate atmosfeer van een vervallen heimat weergeeft en zeer ontmoedigend concludeert dat "the world isn't against you my dear, it just doesn't care."

'Young Man Blues' is een pak heavier en ruiger, met meer typische hardcoreriffs en een zeer fysieke vurigheid. Tegelijkertijd is dit ongetwijfeld een van de persoonlijkste nummers op een (naar hardcorenormen) al erg openhartige plaat. Een stukje van de tekst wil ik je niet onthouden: "They'll get you when you're ugly and you're feeling alone. In this modern life, cheap and disconnected, where there's a siege going on, the besieged will be the last to know that the race we're running is a joke". In het leven is het niet alle dagen aardbeien met slagroom, niet waar?

Het album eindigt met het langste nummer, het zo mogelijk nog donkerdere 'Hair-Raising Accounts of Restless Ghosts (AKA Hell is For Heroes, Part II)', een slepend nummer met enkele donkere, melodieuze passages die wat aan postrockbands doen denken. Hierna is het afgelopen. Of toch niet, want althans deze luisteraar begint gewoonlijk onmiddellijk weer bij nummer 1, 'The Outsiders (AKA Hell Is For Heroes, part I)'. Dit is een perfecte openingstrack, omdat het al het muzikale samenvat en omdat het een onvergetelijke introductiezin heeft die even direct als subtiel als inhoudelijk is.

Eén nummer vermeldde ik nog niet: 'Young Man On a Spree' is een kort, bevreemdend gevalletje met frenetieke, stuiterende paradedrums en overstuurde surfgitaren. De in totaal negen nummers van de cd overspannen nauwelijks dertig minuten. Al die emoties en muzikale surprises worden op overrompelende wijze samengebald tot een onweerstaanbare punkwervelwind, die nooit aan kracht lijkt te verliezen.

'Witness' was het tweede album van Modern Life Is War. Hierna volgde nog 'Goodnight America' en toen was het gedaan. Noch het laatste noch het eerste album van de band heb ik gehoord, uit schrik dat de magie die voor mij aan 'Witness' kleeft doorbroken zou worden. Het is een zeer intens album dat slaagt in de quasi onmogelijke taak om noisy, moderne hardcore onder metalinvloed te brengen, met een oprechtheid en een gevoel die een verweerde straatpunk aan het janken kunnen brengen.

Sommige van de negen tracks zullen je dadelijk bij de lurven grijpen, andere vertonen hun kracht pas in uitgesteld relais. Een ding hebben ze allemaal gemeen, namelijk een authenticiteit en een eigenheid die jammer genoeg steeds minder te horen is in het hardcoregenre.
E-mailadres Afdrukken
 
Classic of the Noughties - Modern Life Is War
Deathwish Inc. / Reflections / 2005

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST