Banner

The Flaming Lips

Embryonic

5.0
Nick Delafontaine - 26 oktober 2009


'I Can Be A Frog' duurt 2 minuten en 12 seconden, is de leukste spielerei die we sinds een half lustrum aan levenservaring hebben gehoord, doet ons denken aan Pirandello's Sei Personaggi (en dan vooral aan de man die we het liefst gestalte zien geven aan De Vader), is het beste nummer van de cd en fluistert je daarnaast nog eens enig lief een eind de Elyzeese velden in. En o ja, Karen O doet mee! Om maar te zeggen dat we ook vriendelijk kunnen zijn. Veel meer goodwill hoef je van ons niet te verwachten in de komende alinea's van dit stuk, want merde, wat hebben The Flaming Lips ons hier bijwijlen een gedrocht voorgeschoteld!

18 nummers en meer dan 70 minuten duurt 'Embryonic', en we weten nog niet goed of we moeten lachen - dat ambiëren de Lips altijd - of diep snikken. Ondanks de titel is 'Embryonic' een erg ambitieus dubbelalbum. Maar waar ambitie en dagdromen elkaar kruisen, is het altijd gevaarlijk toeven. Dat 'Convinced of the Hex' (donker, asgrauw), 'The Sparrow Looks Up At The Machine' (chaotisch, maar ten minste consequent) en 'The Ego's Last Stand' (Western, maar b-western) er nog mee wegkomen, heeft vast te maken met onze liefde voor Coynes capriolen, want al te vaak gaat de band gewoon snedig uit de bocht.

Anders dan devote fans die in 'Gemini Syringes' vast meer vinden dan er inzit, vinden wij het een niet exquis doch een doodsaai nummer, is 'Your Bats' niet om over naar huis te schrijven en gaat 'Worm Mountain' (met MGMT) snel vervelen. En dan hebben we het nog niet over de écht slechte nummers gehad. 'Scorpio Sword' is gewoon lawaai, 'Sagittarius Silver Anouncement' deed ons nóg minder dan Estland-België en 'If' is even boeiend als kijken naar de heiligverklaring van Damiaan. Dat het niet aan het soort nummer ligt maakt de band ons diets op 'Evil', dat eveneens een aardig stukje weg croont, maar wel tegelijk vluchtig als ether en breekbaar als Wasilewski overeind blijft.

Goed, als Wayne Coyne en co. niet hadden besloten om alle capaciteit van de drager te benutten, dan zat er vast meer in. Op 'Powerless' tonen The Flaming Lips dat ze een chaotisch nummer vol tegendraadse geluiden nog steeds perfect kunnen afwerken (zie ook: 'Yoshimi Battles The Pink Robots pt. 2'). 'Silver Trembling Hands' is leuk en wisselt quasi weergaloos van tempo zoals Frank Vandenbroucke van bewustzijnstoestand. De song presenteert eindelijk weer die bezeten Coyne waar we in de A.B. zo van zullen houden, en werkt af met een drum die zo aanstekelijk is als wijlen Felice. (Maar dan helemaal anders.) De energetische afsluiter 'Watching The Planets' probeert alsnog het dode paard dat we de afgelopen 70 minuten geworden zijn te kickstarten, maar tevergeefs.

Gelukkig kunnen we ons met vereende krachten optrekken aan juli 2007. The Flaming Lips concerteerden in een zonovergoten Brugge de cactusweide het delirium in, en staafden ondergetekendes mening dat de band live een waar curiosum is dat op plaat niet altijd even goed tot haar recht komt. Een excuus mag het niet zijn, maar we vonden 'Embryonic' dichter aansluiten bij de eighties Lips, terwijl het genoegzaam bekend is dat het hoogtepunt van de band rond de eeuwwisseling lag. Laat dit u echter niet aan het weifelen brengen wanneer u een aanbod krijgt om de band in de A.B. te aanschouwen, want los van de aardig- en onaardigheden op deze dertiende worp kan je er van op aan dat ze je casbah een aardig eindje zullen wegrocken op negen november!

The Flaming Lips spelen op 9 november in de Ancienne Belgique (Brussel).

www.flaminglips.com
www.myspace.com/flaminglips

E-mailadres Afdrukken
 
The Flaming Lips

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST