Banner

John Zorn

O'o

8.0
Quincy Cloet - 01 september 2009


Tzadik, 2009

Verandering van spijs doet eten. Na successen als 'Masada' en 'Naked City' zit de in New York verblijvende componist en saxofonist er niet om verlegen zijn concept overboord te gooien en zich op iets nieuws te storten. De afgelopen jaren toonde hij een vergrote interesse voor allerlei exotische melodieën en instrumentaria, waarbij vooral de invloed van percussionist Cyro Baptista moeilijk te onderschatten is. Hoewel Zorn zijn grensverleggende muziek nog regelmatig live bracht, kregen we met 'The Gift', 'The Dreamers' en 'Alhambra Love Songs' enkele veelbesproken, verrassend 'aangename' en erg populaire platen voorgeschoteld.

Het exotisch klinkende - maar moeilijk uitspreekbare - 'O'o' verwijst naar een prachtige Hawaiiaanse vogel, die beschikt over een benijdenswaardig geluid. Met een uiteenlopende groep van eigenzinnige muzikanten zoals Cyro Baptista, Joey Baron en Marc Ribot, leek het ons een koud kunstje om de fluitende vogels in de huiskamer te laten weerklinken.

'O'o' neemt een relaxerende start met 'Miller's Crake', een opgewekt maar zwoel klinkende melodie die gesterkt wordt door tal van jazz- en bluesinvloeden. Vooral de vibrafoon zweeft al swingend door de lucht en geeft de muziek een serieuze meerwaarde. Elk instrument krijgt voldoende ruimte, maar schildert telkens netjes binnen de lijnen zodat de sfeer zelden of nooit verstoord wordt. Elk nummer bestaat uit een centraal genrethema dat meermaals wordt herhaald en uitgediept door technische variaties.

Zo worden vaak country- of bluesakkoorden gebruikt en liet Zorn zich bij 'Little Bittern' inspireren door de rockmuziek van het einde van het vorige decennium. De gitaarsolo doet onder andere ook denken aan 'Los Cristenos' van 'El General', Zorns recentste soundtrack. We kunnen ons echter nooit van de indruk ontdoen dat alles klinkt alsof het van op te grote afstand wordt gespeeld. Zo blijkt het moeilijk om echt intens te genieten van de muziek, omdat het allemaal een indirecte en behouden indruk geeft. Een (kleine) zonde, want er is nauwelijks iets aan te merken op het vlak van technische uitvoering. Wou Zorn zich te veel beperken tot de creatie van een sfeeralbum? Misschien ontplooit de kracht van deze muziek zich pas op het podium.

Met de veelheid aan stijlen en het uitdiepen van de melodische muziek komt Zorn ook gevoelig dicht bij de sound die Medeski, Martin and Wood al jarenlang produceren. Het zachte en lieflijke deuntje van 'Laughing Owl' kon mits een toepasselijke tekst zonder problemen op 'Let's Go Everywhere', het album dat het trio componeerde om kinderen te introduceren in de jazzmuziek. Toch laat Zorn zich nooit verleiden tot al te makkelijke muziek. Met 'Archaeopteryx' hebben we een schijnbaar rustig en zeer afgewogen gitaarnummer, dat ondergronds gevoed wordt door een licht dissonante en onheilspellende sfeer (bemerk de piano, subtiel aanwezig in de compositie).

"The Shadows meets jazz" zou het gevoel kunnen beschrijven dat ons bekruipt, maar laat het duidelijk zijn: 'Archaeopteryx' is een zeer amusante verrassing! Dat gevoel voor experiment en complexiteit herhaalt zich ook bij 'Solitaire', dat vooral gekenmerkt wordt door een vlot Afrikaans percussieritme. Intrigerende maar ook geestverruimende wereldmuziek. Gitaarlegende Gabor Szabo lijkt ook nog rond te zwerven in het New Yorkse bij het horen van 'Piopio', dat geïnspireerd is door Oosterse muziek.

Het is misschien moeilijk om te spreken van grensverleggende muziek, maar Zorn weet telkens een eigenzinnige versmelting van stijlen te bewerkstelligen die we slechts zelden in het verleden hoorden. Is dit dan dé muziek van de toekomst of enkel een korte reflectie over de muziek van de voorbije vijftig jaar? Zo is 'Zapata Rail' een boeiende fusion (orgel, elektrische gitaar en krachtige percussie inbegrepen) die meermaals het verleden om haar vinger windt. Datzelfde nostalgische gevoel bekruipt ons ook tijdens afsluiter 'Magdalena', die met haar langgerekte tonen op het orgel, de duellerende elektrische gitaar en het algemeen contemplatieve sfeertje een mooie en oprechte knipoog is naar 'In A Silent Way' van Miles Davis.

Het exotisch geïnspireerde 'O'o' resulteert na meerdere luisterbeurten altijd in een tweestrijd tussen nostalgie en verrassing. Een halve eeuw muziek geschiedenis, volgepakt en beladen met ritmes en melodieën, opnieuw bij elkaar gebracht tot een bijzonder boeiende en beklijvende luisterervaring. Niet het meest intense en veeleisende werk van Zorn - vandaar waarschijnlijk het succes - maar samen met 'The Dreamers en 'The Gift' een must voor iedere luisteraar met een gezonde interesse in muziek(geschiedenis).

http://www.tzadik.com/
http://www.myspace.com/tzadikrecords

E-mailadres Afdrukken
 
John Zorn

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST