Banner

John Zorn

Alhambra Love Songs

9.0
Quincy Cloet - 03 augustus 2009


Tzadik, 2009

Het ziet er naar uit dat 2009 opnieuw een boeiend jaar is voor de fans van John Zorn. In het voorjaar werd onder de titel 'El General' het drieëntwintigste deel van de Filmworks uitgebracht, en momenteel is het ook al reikhalzend uitkijken naar 'O'o', het vijfde deel van de Music Romance Series en de opvolger van het enthousiast ontvangen 'The Dreamers'. Intussen verscheen ook 'Alhambra Love Songs', volgens sommigen een zoethoudertje tot het volgende grote project.

Op dit conceptalbum, dat op thematische wijze de melodische muziek verkent, horen we niet de stijl die we van Zorn gewoon zijn. Het album werd door velen dan ook op enige argwaan onthaald. Nochtans zit Zorn er niet om verlegen zijn focus meermaals te verleggen, zelfs op de strikt tonale muziek. 'Alhambra Love Songs' is aldus een hommage aan de San Francisco Bay-zone, en zet met elk nummer een bekende persoon in de spotlights. Zo komen ondermeer jazzartiest Vince Guaraldi, acteur Clint Eastwood en regisseur Harry Smith aan bod.

Zorn is verantwoordelijk voor de muziek, maar maakt zelf geen deel uit van de uitvoerders. Rob Burger speelt op de piano, Greg Cohen neemt (zowel de contra- als de elektrische) bas voor zijn rekening en Ben Perowsky bekommert zich om de drums. Wat ook geen verrassing is, is dat de arrangementen op 'Alhambra Love Songs' volstrekt instrumentaal zijn. Zorn ziet tekst eerder als een beperking van de mogelijkheden, aangezien woorden op zich al een eigen structuur hebben en moeilijk met de muziek verenigbaar zijn.

'Mountain View' kan beschouwd worden als een voorbode op wat nog komen zal: een schijnbaar eenvoudig lijkende, repetitieve, neerwaarts gaande melodie op de piano, die zich verder in het nummer ontplooit tot een volwaardige en technisch indrukwekkende ode aan de liefde. De bas volgt een autonoom parcours, zweept het tempo op een milde manier op en duikt op in de tussenstukken.

Zorn werkt op dit album duidelijk rond eenzelfde thema. We horen repetitieve elementen in nummers zoals 'Novato' en 'Moraga', maar elke melodie krijgt een apart uitgangspunt dat telkens zijn eigen en unieke karakter benadrukt. Zo beschikt 'Benicia', dat duidelijk beïnvloed werd door zuiderse dansmuziek, over een krachtige en expressieve pianomelodie. Het centrale thema blijft niettemin altijd aanwezig tussen de melodielijnen en verbindt alle nummers tot een hecht netwerk. De sterke verbondenheid betekent dat 'Alhambra Love Songs' weinig zwaktes kent.

Het echte hoogtepunt is echter 'Half Moon Bay', dat een zekere intimiteit uitstraalt maar telkenmaal weet uit te dagen door zijn complexe structuren. Zowel bas als piano krijgen voldoende ruimte om naar hartenlust de melodische structuur te doorgronden. Het samenspel gaat gelukkig nooit verloren, en ondanks de complexiteit blijft er een sterk gevoel van harmonie aanwezig. De zachte tempoversnellingen in 'Half Moon Bay' doen ons hart uitvoerig bonzen en vervuld raken van een oprecht amoureus gevoel.

Gedurende de volledige speelduur ontpopt 'Alhambra Love Songs' zich tot een oprecht en authentiek conceptalbum dat zijn luisteraar blijft boeien. Bij 'Tamalpais' krijgt Rob Burger de ruimte om zich even te laten gaan. Het resultaat is een compositie die uitblinkt in zuivere en pure kamermuziek, die op haar beurt bevrijd is van alle mogelijke storende elementen. 'Alhambra Blues' brengt een combinatie van blues en oriëntaalse muziek met weliswaar een vrij traditionele opstelling van drum en bas, maar ook hier slaagt een virtuoze Burger zich te onderscheiden met licht herkenbare maar erg genietbare piano-escapades.

Afsluiter 'Tiburon' is waarschijnlijk het meest experimentele nummer van het album. Tijdens een muzikale nabootsing van regen, occasioneel afgewisseld met donderslagen van de piano, worden er achtereenvolgens kleine melodische puzzels gespeeld. Mits de aanwezigheid van Jim Morrison kon dit een moderne Zorn-versie van 'Riders of the Storm' geweest zijn.

Verwacht u met 'Alhambra Love Songs' dus niet aan het meest baanbrekende werk van John Zorn. Wat we hier wel hebben is een welgemeende en onvervalste hommage aan de romantiek. De keuze voor een album met enkel melodische muziek is gewaagd, maar kenmerkt de veelzijdigheid van Zorn. Voor ons mag het echter bij deze eenmalige ode aan de liefde blijven, want beter dan 'Alhambra Love Songs' wordt het niet.

www.tzadik.com
E-mailadres Afdrukken
 
John Zorn

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST