Banner

Bat For Lashes

Two Suns

10.0
Tom De Moor - 13 april 2009


EMI, 2009

Natasha Khan zette ons twee jaar geleden in vuur en vlam met de prachtige debuutplaat, een verzameling intelligente doch instant aanstekelijke indiepop. Hoe kon je niet genieten wanneer haar smeulende stem op eigenzinnige wijze enkele genres aftastte en ze in het Bat For Lashes-universum onderbracht. 'Fur And Gold' is een van die albums waarmee de band doorheen de tijd hechter en hechter werd, maar waarvan we ons ook afvroeger hoe je ze in godsnaam opvolgt.

'Two Suns' is een logische, zij het indrukwekkende tweede stap geworden, die het karakter van het project niet verloochent maar toch enkele nieuwe elementen incorporeert, meteen ook nog enkele extra stappen in de goede richting. Het sensuele, rokerige timbre is niet verloren gegaan, maar desalniettemin klinkt Khans stem een stuk soepeler. Ze verkent gepassioneerde schrille hoogten alsook beheerste plechtstatigheid en wordt aldus als een extra instrument ingezet om de sfeerschepping compleet te maken. De klankkleur alleen al verraadt het subject van een song. Luister maar hoe de breekbaarheid van 'Moon And Moon' overgebracht wordt: terwijl Khan zingt hoe ze de maan aanroept om haar halve trouwboek terug te vinden, hoor je hoe de vastberadenheid in haar stem met een nachtelijke bries wegwaait.

Deze verhoogde dosis gevoel is zeer welgekomen, want de lyrics zijn op deze tweede langspeler uitgegroeid tot mini-epen, waarin een liefdesverhaal gekruid wordt met turbelente queestes, magie en ritualisatie. De prachtige single 'Daniel' begint als het zoetgevooisde relaas van een schijnbaar onbreekbare liefdesband ("I knew that you had flame in your heart and under our blue skies, marble movie skies, I found a home in your eyes: we'll never be apart") die natuurlijk onderbroken wordt en tot een zoektocht van bijna mythologische proportie leidt. Opvallend hierbij is ook de instrumentalisatie, die nog rijker is dan op het debuut. Ook op deze manier krijgen de nummers extra hoekjes en kantjes. 'Daniel' kleurt stilistisch nog binnen de lijntjes van het debuut, maar dat blijft niet het hele album zo. Experimenten met gospel ('Peace Of Mind') en elektronica ('Pearl's Dream', dat door Björk-fans ongetwijfeld onmiddellijk in de armen gesloten zal worden) laten deze plaat buiten enig vakje barsten.

Als rode draad vloeit het verhaal van Pearl doorheen 'Two Suns': een mystieke pendant van Khan die in een epische strijd verwikkeld is om haar (illusoire?) soulmate te redden. Dit concept overheerst de plaat niet, hoewel Pearl wel de complexere opbouw van sommige nummers verklaart. Pearl mag zichzelf voorstellen op 'Siren Song' en illustreert de brandende pieken van haar passie met een naar Kate Bush lonkende theatraliteit, die naar dramatiek neigt, maar zijn plaats als franje kent en respecteert. Een pak verder gaat 'Two Planets', dat nogmaals aan de IJslandse trots refereert, ditmaal anno 'Dancer In The Dark'. Een ritualistische, bijna mechanische structuur wordt leven ingeblazen door de doorbloede stem, die je afwisselend vurig warm en ijzig koud maakt, maar onafhoudend in zijn greep houdt. Tegenover deze emotionele wervelwind staat Khan, die zelf de stem van rede voor haar rekening neemt en bij momenten ('Travelling Woman') haar alter ego lijkt te sussen.

Al deze factoren samen zorgen voor magnifieke resultaten die zich in enkele seconden in het diepste van je ziel vastklauwen. De abjecte toon waarmee het toepasselijk getitelde 'Glass' de plaat ontsteekt intrigeert stante pede: in de trant van Metallic Falcons doorkruist een ijle stem een desolaat landschap om met plechtige percussie een eerste fabel rond de zoektocht naar Khan/Pearl's geliefde af te vuren. Een prachtcompositie die ook lyrisch rijker is dan volledige catalogi van concurrenten. In een dikke vier minuten schept Khan een volledig mystiek universum; een voorbeeldbeeld: twee zonnen creëren een diamant die de twee zielen voor eeuwig moet verbinden. Het hoeft echter steeds niet zo eclectisch te zijn. De afsluiter 'The Big Sleep' is een ijzingwekkend requiem in duet met Scott Walker dat in alle minimalisme door merg en been gaat.

Voor de release van deze plaat kon je op Myspace onder meer 'Sleep Alone' al checken: een nummer waardoor op het eerste gehoor een echo van 'Tahiti' en 'Trophy' van de voorganger raast, maar die zich langzaamaan naar het territorium van 'Two Suns' bekeert via de introductie van het magische element in de tekst ("Lonely spell to conjure you, but conjure hell is all I do"), de elastischere stemvoering en de mystiekere sfeer. Vanop vertrouwd terrein maakte Natasha Kahn je al warm om dieper haar universum in te trekken, neem haar bij de in scharlakenrood fluweel gehulde hand en geef je over aan de muzikale avonturentocht van dit pareltje.

Bat For Lashes staat op 15 mei in een uitverkochte Rotonde in het kader van Les Nuits Botaniques.
E-mailadres Afdrukken