Banner

Animal Collective

Merriweather Post Pavilion

9.0
Steven Vervaet - 18 januari 2009


Wilt u die hardnekkige creationisten eindelijk eens een onderbouwde veeg uit de pan geven? Dan vormt een plaat van Animal Collective een argument dat kan tellen. De bestiale zotternijen van deze olijke bende uit Baltimore zijn immers het beste bewijs dat Darwin het toch bij het rechte eind had. Wie heeft bij het beluisteren van een plaat van deze band immers nog niet als een chimpansee door de kamer gehotst en gebotst? De geniale gekte van Animal Collective bevrijdt namelijk menig gekooid innerlijk dier en dat zal met hun nieuwe plaat niet anders zijn. Het muzikale gebekketrek van Animal Collective klinkt alweer nieuw en anders, maar als vanouds stuiven we weer vierklauwens door onze woonst bij het horen van 'Merriweather Post Pavilion', nu al één van de opmerkelijkste platen van het pas geboren muziekjaar.

Trompetterende olifanten, racende zebra's, plonzende schilpadden,...: ze waren allemaal te horen op de vorige platen van dit geschifte indiepopgezelschap. Af en toe passeerde er trouwens ook wel eens een drumbeat of gitaarpartij. Om maar te zeggen dat Animal Collective met sprekend gemak z'n eigen stekje in het indielandschap heeft geclaimd. Op 'Feels' klonken de Amerikanen nog als Fleet Foxes met ADHD, maar de narcotische, oervervelende psychedelica zette ons enthousiasme jammerlijk op sterk water. Op 'Strawberry Jam' paarde het combo echter eindelijk waanzin aan consistentie en 'Merriweather Post Pavilion' zet die koers met verve verder.

Animal Collective volgt dus nog steeds z'n muzikale instinct wars van alle commerciële hoererij, maar meer dan ooit wordt die hongerige intuïtiviteit aan zorgvuldig geslepen popparels gepaard. De beste bewijsvoering van dat harmonieuze huwelijk komt meteen aangespoeld met opener 'In The Flowers', een verheffend en meeslepend onderwaterballet van futuristische synths, beats en sjamanische spreuken dat geurt naar eucalyptus en munt. Die okselfrisse spacepop tekent de krijtlijnen uit voor de meest coherente Animal Collective-plaat tot op heden.

Stilistisch klonken Avey Tare, Geologist en Panda Bear namelijk nooit homogener dan op 'Merriweather Post Pavilion'. Het album vist gretig in het wak dat de ep 'Water Curses' creëerde en trekt volop de kaart van borrelende beats en schuimende, extatische synths. Luister maar naar 'My Girls', vijf heerlijke minuten psychedelisch gekriebel aan de ledematen met een onweerstaanbare synthloop, handclaps en een botte stomp, waarboven Panda Bear en Avey Tare allerlei verborgen boodschappen spuien (hoort u ook 'koop keno' voorbij ruisen?). Animal Collective weeft de geluidslaagjes schijnbaar moeiteloos tot bruisende, zomerse pop met een flinke hoek af en nooit glipt onze aandacht door de mazen van het net.

Dat de man met de hamer wordt lamgelegd, heeft ook te maken met de lengte van de songs. 'Summertime Clothes', 'Bluish' en 'Taste': niet alleen zijn het verslavende micro-organismes van hypnotische pop, psych en elektronica, maar in tegenstelling tot vroeger weet de band ook wanneer ze de stekker uit hun sonische trips moeten trekken. Hun houdbaarheidsdatum vaart er enkel wel bij. Neem nu een track als 'Lion In A Coma': vroeger zouden we al onder narcose geweest zijn nog voor de laatste klanken wegstierven, maar nu beukt het hart onophoudelijk tussen de slapen van opwinding door de strakke spanningsboog van deze fluorescerende stuiterbal.

De donkere oerwouden met het tribaal bonkende hart heeft Animal Collective dus vaarwel gezegd. In plaats daarvan bouwen ze op 'Merriweather Post Pavilion' een raveparty op een zuiders strand. De vloedgolf van elektronica dompelt de hersenen onder in een zweverige roes en verleidt de ledematen tot grillige spasmen. Toch wordt het popgevoel nooit uit het oog verloren. De stemharmonieën tussen Avey Tare en Panda Bear zijn nooit minder dan fabuleus, met afsluiter 'Brother Sport' als uitschieter. The Beach Boys lijken wel kieuwen te hebben gekregen en ze zwemmen de azuurblauwe oneindigheid tegemoet. Divin' USA

De discografie van Animal Collective is bezaaid met haarspeldbochten, maar hun dolgedraaide gps had ongetwijfeld maar één doel voor ogen: 'Merriweather Post Pavilion'. Net als hun vorige platen is dit album een oorverblindende mozaïek van geluidslagen, maar nooit werden ze zo doeltreffend en minutieus op elkaar gestapeld als nu. Het stinkende laagje vernis is van hun sound geschraapt om pure pop bloot te leggen, zij het met een nukkig en onvoorspelbaar karakter. Daarmee walst Animal Collective ons gelukzalig 2009 in. De eerste plaat van het jaar is een feit!

www.myspace.com/animalcollectivetheband
E-mailadres Afdrukken
 
Animal Collective

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST