Banner

The Fall

Imperial Wax Solvent

7.0
Kristof Gielen - 17 juni 2008

Sanctuary, 2008

Mark E. Smith is een tiran, lelijkaard, geweldenaar, vuilerik, vetzak, dronkaard, kortom een allround moeilijk mens. Mark E. Smith is een grote punkdichter, een woordkunstenaar, iemand die keihard zijn eigen zin doet. Mark E. Smith is geen sell-out. Boven alles is Mark E. Smith The Fall en deze band is doordrongen van al zijn persoonlijke eigenschappen.
The Fall is zo een band die regelmatig in interviews genamedropt wordt door de juiste personen en is een lievelingetje van muziekjournalisten. Dit cirkeltje van ingewijden en een schare devote fans heeft The Fall nooit kunnen overstijgen; daarvoor is het een te "moeilijke" band. Tekst en muziek komen uit de onderbuik, een stortvloed aan woorden begeleid door vaak monotone baslijnen en drums. Smith spuwt en rochelt op alles en iedereen. Zowel muzikaal, tekstueel als visueel is The Fall nooit een esthetische band geweest.

The Fall bestaat ondertussen 32 jaar en is eigenlijk al zo goed als van meet af aan de begeleidingsband van het fenomeen Mark E. Smith geweest. Zijn legendarische moeilijke persoonlijkheid zorgde ervoor dat er bij The Fall over de jaren zowat bij elk album personeelswissels werden doorgevoerd omdat er weer eens iemand overhoop lag met Smith. De verschillende incarnaties van The Fall, met als enige constante Mark E. Smith, hebben al 27 albums gemaakt, met verschillende hoogtepunten en classics maar ook met een degelijke portie stinkers. Het vorige album, 'Reformation Post TLC' uit 2007, behoorde tot de laatste categorie. Smith werd die keer bijgestaan door Amerikaanse muzikanten en magie was duidelijk niet aanwezig. Voor 'Imperial Wax Solvent' werd een nieuw blik muzikanten opengetrokken, deze keer opnieuw Britten en dat gaat Smith duidelijk veel beter af.

Er wordt aarzelend gestart met 'Alton Towers', waar een dronken baslijn een al even dronken klinkende en mompelende Smith leidt, die sowieso al niet altijd perfect verstaanbaar is. Maar dan is het twee keer na elkaar raak. De garagepunkrocker 'Wolf Kiddult Man' is The Fall op zijn snedigst: kort, rauw en hevig. In '50 Year Old Man' laat Smith horen dat hij op zijn 50e nog altijd even viriel en een even grote zak is als toen hij twintig was en hij spuwt met hoorbaar plezier zijn gal: "I got a three foot rock hard on/But I'm too busy to use it/I'm a fifty year old man/What you gonna do about it?", daagt een opvallend positief ingestelde Smith de luisteraar uit.
Dan staat Smith de microfoon in 'I've Been Duped' af aan zijn wederhelft Elena Poulou. Het is een ouderwets klinkend punknummertje, niet echt iets waar we op zaten te wachten, maar het geeft wel even een adempauze na het elf en half minuten durende geraas van '50 Year Old Man'.

'Strange Town', een cover van The Groundhogs, is te lang en wie luistert nu naar The Fall om teksten van iemand anders dan die van Smith te horen? 'Taurig', een trance/electro song waar naar het einde toe enkele woorden gebrald worden, toont misschien wel aan dat Smith zijn muzikanten nu wat meer ruimte dan vroeger wil gunnen, maar boeiend is het alleszins niet.
Gelukkig gaat het na deze inzinking weer steil omhoog. 'Can Can Summer' is een aardig nummer zonder meer, maar 'Tommy Shooter' laat dan weer een Fall in topconditie horen. Een aanstekelijke gitaarrif geeft ruggensteun aan een ironische klinkende Smith die de tekst debiteert in zijn gekende parlandostijl. 'Latch Key Kid' gaat over sleutelkinderen en toont aan waarom The Fall vroeger vaak als sociaal geëngageerde punk te boek stond. Het is daarnaast ook een dansbaar nummer dat voortgestuwd wordt door een leuke synth.

Het vuur is er duidelijk in deze Fall line-up en dat is te horen in de wisselwerking tussen Smith en de band. In 'Is This New?' haalt Smith namiddag-tv van het type Vitaya door de mangel, terwijl de band er voldoende drive onder steekt om het te laten vooruitgaan.
'Senior Twilight Stock Replacer' is dan weer een nummer om snel te vergeten. Een meerstemmig punkrefreintje en wat gewauwel van Smith dat nergens heen leidt. Afsluiter 'Exploding Chimney' begint leuk met de overstuurde gitaren maar kan niet lang blijven boeien. Smiths kenmerkende maar eentonig stemtimbre kan snel flink gaan tegensteken als het om een minder nummer gaat.

'Imperial Wax Solvent' laat horen dat The Fall/Mark E. Smith nog altijd even scherp als dertig jaar geleden kan zijn, maar ook dat de legendarische eigenzinnigheid van de frontman nog altijd niet is uitgedoofd. Dat niet alle nummers van hetzelfde niveau zijn of een frons op het gelaat toveren, zullen we dus maar wijten aan Smiths tegendraadsheid.

The Fall speelt op 19 juli op Dour.

http://www.myspace.com/reformationposttlc
http://www.visi.com/fall/

E-mailadres Afdrukken
 
The Fall

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST