Banner

MGMT

Oracular Spectacular

8.0
Laura Van Eeckhout - 29 april 2008


Sony BMG, 2008

Elk jaar opnieuw slaagt de BBC erin om aan de hand van een lijstje met tien artiesten haast foutloos te voorspellen wie de 'Sound of' dat jaar wordt. Dit jaar bestond de top drie uit soulzangeres Adele, retrokoningin Duffy en de electrosensatie The Ting Tings. Andere namen die de lijst hebben gehaald en eveneens aan een serieuze opmars bezig zijn: Foals, Vampire Weekend en… MGMT.
In feite is het best opmerkelijk dat dit New Yorkse duo nu plots als nieuwe hype getipt wordt. In 2005 brachten ze - weliswaar nog als The Management - reeds de 'Time To Pretend' ep uit, waarvan de titelsong nu pas de belangstelling krijgt die hij absoluut verdient, en waarop ook prijsnummer 'Kids' al te horen was. Blijkbaar waren er een nuance in de bandnaam en een debuutalbum voor nodig om de aandacht te trekken, maar nu ook aan die aspecten is voldaan, loopt het als een trein voor MGMT.

'Time To Pretend' draait inmiddels al enkele jaren mee, maar brengt evenwel een nieuw en fris geluid. Het nummer kan probleemloos op de radio gedraaid worden en tegelijkertijd ook door de undergroundscène geapprecieerd worden. Met een waar feestje van synthesizers en heerlijk overmoedige lyrics ("I'm feeling rough, I'm feeling raw, I'm in the prime of my life/Let's make some music, make some money, find some models for wives/I'll move to Paris, shoot some heroin, and fuck with the stars/You man the island and the cocaine and the elegant cars") wint deze song iedereen voor zich. Iedereen kan zich dan ook wel eens vinden in het idee van 'being fated to pretend'.

De vier daaropvolgende nummers spreken van eenzelfde enthousiasme en genialiteit. 'Weekend Wars' is opgebouwd rond een meer dan overtuigende groove, 'The Youth' dompelt je onder in een hypnotiserend sfeertje en 'Electric Feel' is schaamteloze disco, zonder ook maar ergens de notie van foute gaymuziek op te roepen. En dan is er 'Kids', de parel van het album. Synthesizers lieten zelden zoveel gevoel horen als in dit nummer. De instrumentatie, de zang, de tekst…dit komt gevaarlijk dicht in de buurt van de perfectie.

De tweede helft van het album valt een beetje tegen in verhouding met die eerste vijf topsongs. 'Pieces Of What' is nog zo'n nummer dat alle concurrentie ver achter zich laat, maar de andere liedjes zijn compositorisch niet sterk genoeg om de middelmaat echt te overstijgen. Niettemin blijft het extatische sfeertje van in de eerste nummers door de hele plaat heen spoken, waardoor je toch wil blijven luisteren. Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden hebben het behagen van de luisteraar al aardig onder de knie.

Of je ze nu graag hoort of niet, je kan niet ontkennen dat MGMT een verademing is tussen de vele herkauwende bands die vandaag aan de top staan. Ook dit duo put uit het verleden - meerbepaald de jaren zestig en zeventig - maar in tegenstelling tot de meeste bands weten zij wél creatief om te springen met hun invloeden. Psychedelica is in jaren niet meer zo relevant uitgevoerd geweest en zo krijgen we eindelijk nog eens muziek te horen die het opgewonden gevoel teweegbrengt van iets dat zich afzet tegen het gangbare, iets dat zelfzeker zijn eigen weg gaat. Die onstuimigheid levert soms geniale, soms iets te nonchalante - en daardoor matige - nummers op, maar het staat nu al vast dat MGMT het in zich heeft om klassieke albums te maken. In afwachting daarvan kunnen we reeds genieten van het fascinerende 'Oracular Spectacular'. We zouden ons geen betere soundtrack voor deze lente kunnen voorstellen.

MGMT treedt op 30 april op in de AB.

www.whoismgmt.com
www.myspace.com/mgmt

E-mailadres Afdrukken