Banner

Panda Bear

Person Pitch

9.0
Didier Vanoverbeke - 05 januari 2008

Paw Tracks, 2007

Platen hoeven geen schepsels van eigen tijd en ruimte te zijn. Af en toe vindt men muzikale creaties terug die verleden en toekomst versmelten tot een soort van universele these. Een stelling die zichzelf niet serieus hoeft te nemen, een creatieve opzet met als voornaamste troef het bestaan an sich. Kortom, platen die Mark Kozalek niet gemaakt heeft (maar hij mag gerust blijven proberen).

Als een gekke miljardair ooit het idee krijgt een stuk vinyl in de ruimte te knallen, teneinde buitenaardse contacten te leggen via de muziek, dan weten we inmiddels welk plaatje deze bedenkelijke eer verdient, en het is niet 'How to Dismantle an Atomic Bomb' van U2.

De liefhebbers van de Baltimore Freakout (vlug, patenteer het maar) zijn natuurlijk makkelijk te herkennen. Of al de eer die artiesten als Dan Deacon en Animal Collective te beurt valt, ook effectief te rechtvaardigen is, kan in twijfel getrokken worden, maar volgens ons kan men er haast niet meer omheen dat artiesten als deze de popmuziek een heuse trap in de schaamstreek verkocht hebben. En dat mocht wel eens. Het resultaat van al dit sleurwerk liet zich vaak omvatten door prachtige platen, of op zijn minst intrigerende prototypes, en dit jaar was het niet anders.

Er zullen vast discussies ontstaan over de verdiensten van zowel Strawberry Jam - het meest recente album van Animal Collective - als de derde solocreatie van Noah Lennox, beter bekend als Panda Bear. Het is echter een loos debat; de albums zijn in grote mate complementair. Dat zal vooral duidelijk zijn voor zij die Animal Collective onlangs live gezien hebben. Het is niet zo makkelijk te speculeren over de specifieke invloedssfeer van de individuele leden, maar een voorzichtige inschatting zou toch doen vermoeden dat Panda Bear het creatieve voortouw heeft genomen. Wat Animal Collective onlangs in de Botanique liet zien, was een bijna drastische breuk met eigen tradities, waarbij samplers en keyboards een bijzonder grote rol gingen spelen.

Op 'Person Pitch' vinden we vooral de samplers terug, en hoe! Een heel album lang tovert Lennox briljante muziekcollages bijeen, gaande van erg simpele poparrangementen ('Ponytail') tot ritmisch trek- en sleurwerk met een industrieel tintje (de intro van 'Take Pills'). Met al het samplewerk en de alomtegenwoordige reverb-effecten wordt vooral een prachtige ruimteloosheid bereikt. De geluiden die ons omarmen lijken vaak een vreemdsoortige origine te hebben, of het nu een grandioos stadion is of de badkamer van uw bovenbuur. Gitaren banen zich een weg van zijkamer naar slecht verwarmde zijkamer, terwijl de meeste percussiesamples regelrecht uit een andere tijdzone lijken te komen.

Het album wordt degelijk ondersteund door twee centraal gelegen fundamenten. Enerzijds is er 'Bros', een uitgesponnen popsong met wortels die stevig vastzitten in de jaren '50 en '60. Het spectaculaire aan 'Bros' is vooral de transitie tussen twee schijnbaar aparte composities (steunend op andere samples). Het lijkt wel alsof je een open lift neemt tussen twee structuren die onafhankelijk van mekaar schuiven en roteren, en er toch in slagen de idee van een geheel te verkopen.

Anderzijds is er 'Good Girl / Carrots', een compositie die het meer van de afwisseling en het verrassingseffect moet hebben. De track opent met een futuristische stormram, waarbij hevige, Zuidoost-Aziatische percussie gemengd wordt met sonische losbandigheid, alsook een slim uitspelen van de reverb-effecten (waardoor zij tevens deel gaan uitmaken van de ritmestructuren). Daarna worden er nog haltes ingelast in rustigere lokalen, met tropische gitaarklanken en dubsamples waar uw en mijn papa vast op gesjeest hebben. Een soortgelijke strategie wordt in mindere mate toegepast bij 'Take Pills', een track die naar het einde toe tegelijkertijd gemoedelijk en opzwepend weet te zijn.

Het stapelen en schikken van samples is natuurlijk niet nieuw, maar de muzikale omgeving is toch ietwat verrassend. Het is een truc die we misschien eerder van Susumu Yokota verwacht hadden, maar we hebben het voorspellen van Animal Collective en hun muzikale wandelpaden dan ook al jaren opgegeven. Belangrijk is vooral dat Lennox dit jaar een pracht van een plaat heeft afgeleverd. 'Person Pitch' is in meerdere opzichten eigenlijk perfect, bijvoorbeeld in lengte, maar het is tevens een werk waar men wat op hoort te teren. Wat er ook van zij, Panda Bear heeft zichzelf als nooit te voren als solo-artiest geprofileerd, en daar zijn we maar wat blij om.

http://www.myspace.com/rippityrippity

E-mailadres Afdrukken
 
Panda Bear

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST