Banner

Gabriel Rios

Morehead EP

7.0
Arnout Sabbe - 29 november 2007

Pias, 2007

Gabriel Rios, de man die in 2004 met zijn debuutalbum 'Ghostboy' een zwoele Puerto Ricaanse wind door het Belgische muzieklandschap liet waaien, laat weer van zich horen. Na Angelhead,waarmee hij zich profileerde als meer dan slechts een 'handsome latinozanger', is er nu 'Morehead', een zevendelig allegaartje van covers, alternatieve versies en B-sides. De plaat is eigenlijk een bonus-cd die op 8 december zal verschijnen in een limited edition, maar vorige week exclusief bij het weekblad Knack werd toegevoegd. "Een Bettenske doen", heet zoiets dezer dagen…

De plaat start meteen ijzersterk met een aparte cover van Jimi Hendrix' 'Voodoo Chile'. Een bluesversie van een rockklassieker door een latinosongwriter, intrigerend is dus wel het minste wat je kan zeggen. Waar het originele nummer nog bulkt van de gierende gitaarsolo's en de befaamde 'wah-wah's', is Rios' versie erg intiem en openhartig. De vibe van het hele nummer is swingend, waardoor je spontaan de reactie krijgt om mee met je vingers te knippen. Rios ten top !
Op nummer twee van dit album vinden we de 'first ever version' van single 'Baby Lone Star' (lees: Babylon E Star). Het is interessant om te zien hoe zo'n ruwe versie - die reeds zes jaar oud is - evolueert tot een volledig afgewerkt product. De structuur van de song is niet echt duidelijk en het onderscheidenvan strofe, refrein en bridge is haast onbegonnen werk. Zelf beschrijft Rios dit nummer als een 'pretentieloos kampvuurliedje', en die beschrijving dekt de lading volledig. Desalniettemin blijkt uit dit 'simpele' nummer dat Rios een begenadigd musicus is, die met zijn perfectionisme en muzikaal gevoel in staat is om nog grootse werken te verrichten. Met dit nummer is ook meteen het concept en doel van de plaat duidelijk: Rios wil de mensen laten zien dat een plaat maken geen kwestie is van liedjes verzinnen, ze opnemen en ze dan performen op een podium. Een plaat is het resultaat van een lang proces, met vallen en opstaan, hoogte- én dieptepunten. Rios zelf is ook helemaal niet te beroerd om over deze dieptepunten te zingen. Luister maar naar het volgende nummer, 'Wish'. Eerlijker was hij nooit: "And all the bad dreams I've had / I'll leave them under the bridge," bezingt hij zijn vertwijfelende liefde voor de dame van zijn dromen. Je hoort ook duidelijk dat het nummer opgenomen is met twee jazzmuzikanten (Paul Dubois en Thomas de Prins), die het een laid-back karakter meegeven. Ook de achtergrondzang van contrabassist Paul Dubois is het vernoemen waard. Met zijn 'less is more'-arrangementen tilt hij dit nummer werkelijk naar een hoger niveau.

'Porque Te Vas' is een van de enige up-tempo nummers van deze plaat en was een wereldhit tijdens de jaren '70 van de Spaanse José Luis Perales. Het nummer is opgenomen met de hulp van Flip Kowlier, een goede vriend van Rios. Het typische falsetstemmetje van de Puerto Ricaan komt tevoorschijn in het refrein en geeft de song een nogal bevreemdend karakter mee. Je blijft met het verweesd gevoel zitten dat het nummer nog niet helemaal op punt staat, waardoor je snakt naar meer. Meer Rios.

'I'm Gonna Die Tonight' begint sterk met Rios' typische gehijg en gekreun en blijft gedurende 3:23 een écht Gabriel Riosnummer. Het is een karakteristieke song van de recentste plaat 'Angelhead', namelijk een zuiderse mix tussen latino en wat elektronica. 'I'm Gonna Die Tonight' is eigenlijk een erg catchy popsong met opzwepende ritmes en aanstekelijk gezang en het is dan ook niet te verwonderen dat de single op dit moment grijsgedraaid wordt op zowel Radio 1 als Donna. Het is Rios' poging tot een soulnummer over het sterven. Een aardige poging, maar wij verkiezen toch zijn minder experimentele songs.

'For the Wolves' verheft hij tot zijn lievelingsnummer. Het is een voortdurende dialoog tussen het wonderlijke pianospel van Jef Neve en het aandoenlijke gezang van Rios. Hij vertelt een oude Puerto Ricaanse urban legend over een jongen die zonder het te beseffen zijn dood tegemoet loopt in de sneeuw. Autobiografisch? Deels, want de sneeuw is een metafoor voor alle mogelijke verlokkingen en escapades die je kunt ondergaan. Wederom een pluim voor de gastmuzikant, namelijk Jef Neve. Hij speelt een erg aangrijpende en magische partij, soms fonkelend als vallende sterren aan de hemel, soms even duister en zwart als de sneeuw wit is…
Afsluiter 'Dink's song' is een evergreen in de ware betekenis van het woord. Ontelbare keren gecoverd door erg uiteenlopende artiesten als daar zijn Bob Dylan, Nina Simone en Pete Seeger, maar toch geeft Rios er weer een heel eigen touch aan. De song bevat een heel trage opbouw, lijkt even op te klimmen naar een climax, maar begint dan weer helemaal opnieuw a capella.

Rios blijft ons keer op keer verbazen en de luisteraar wordt steeds meegesleept in sferen van weemoed en geweeklaag. In 2004 was er de ongecompliceerde latinosong ('Ghostboy'), in 2007 de conceptplaat ('Angelhead') en 'Morehead' volgt volledig de lijn der verwachtingen. Een veelbelovend voorproefje voor wat in 2008 zijn pièce de résistance zal zijn.


Gabriel Rios speelt op 22 december in Vorst Nationaal Club.

http://www.gabrielrios.com
http://www.myspace.com/gabrielrios

E-mailadres Afdrukken
 
Gabriel Rios

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST