Banner

Animal Collective

Strawberry Jam

10.0
Didier Vanoverbeke - 17 september 2007


Weet u, lieve vrienden en vriendinnen, recenseren zal nooit verward worden met het schrijven van literatuur (volgt u even, het wordt vast nog duidelijk). Stelt u zich even voor: op uw bureau ligt 'Strawberry Jam' van Animal Collective, hoogstwaarschijnlijk een van de interessantere bands van het voorbije decennium, met een discografie die even divers klinkt als de platencollectie van uw veganistische buurman of -vrouw (toch?). Wat wil nu het geval? U bent volledig wild van die nieuwe plaat. U denkt: "Hoe kan ik dat gevoel op degelijke wijze in een doorlopende tekst uitdrukken"? U bezint zich over de grote, innovatieve auteurs van de voorbije eeuwen. U gaat na of u duizend woorden kunt typen met een absoluut minimum aan leestekens. Natuurlijk niet, zoiets is onmogelijk, tenzij u een weblog onderhoudt. Hetzelfde geldt voor een overmatig gebruik van hoofdletters en conjunctietekens.

Toch is de individuele expressie niet onmogelijk. Onlangs las uw dienaar nog een artikel over de meest recente Hoobastank in de vorm van een brief aan God Onze Vader. Ach, de ironie der dingen. Toch wordt dit, ondanks de niet conventionele inleidende paragrafen, een doodordinaire kopie van recensies die jaar na jaar geschreven worden. Het schrijven van literair werk vereist namelijk een zeker talent en zelfbesef.

Maar we gingen het dus over 'Strawberry Jam' hebben, beste lezer. Wel, laten we beginnen met een klein hoopje frustratie hardhandig te verwijderen. Gezien Animal Collective de voorbije jaren een heuse meute fans achter zich aan sleurt, is het ook geheel normaal dat er reeds heel wat over gezegd en geschreven werd. Zo kon men eind 2005 lezen dat Feels, het zesde album van de band (in haar verscheidene, collaboratieve vormen) voor het eerst dicht bij de popmuziek ging aanleunen en 'brak' met de traditionele composities die men tot dan toe te horen had gekregen. Als we de lijn doortrekken, is het dan ook logisch te concluderen dat 'Strawberry Jam' een direct gevolg is van de recente ontwikkelingen. Nu kunnen daar wel argumenten voor gevonden worden, maar laten we één ding duidelijk stellen: bij Animal Collective kan je eigenlijk moeilijk van 'tradities' spreken, en nog minder van tradities die 'gebroken' worden.

Als we bijvoorbeeld teruggaan naar 2004 en het prachtige 'Sung Tongs' tot ons nemen, dan kun je - hemeltje! - iets zeer gelijkaardigs neerpennen als wat men een jaar later bij 'Feels' zou doen. Nu is het wel zo dat het werk voor 'Sung Tongs' weinig te doen had met popmuziek, maar we vinden er wel soortgelijke songstructuren die we op 'Feels' en 'Strawberry Jam' terugvinden, vooral als u een poging waagt om 'Here Comes the Indian' uit te zitten.

Dat moeders nieuwste dan weer enkele popjuweeltjes bevat, dat zult u ons niet horen ontkennen. Daar waar 'Feels' werkelijk een excentrieke plaat was, met gitaarpartijen die recht uit de kelder van Wilburn Burchette leken te komen, neemt 'Strawberry Jam' een rechtlijnig pad met teksten die makkelijker te ontwaren zijn, en een ontpopte Panda Bear (Noah Lennox). Deze laatste heeft zich dit jaar met veel plezier vastgereden in een stijl die te vergelijken valt met traditionelere gezangen, gecombineerd met de falsetten uit de zestiger jaren. Kortom: honderd procent retro. Toch is Avey Tare de ster van dit album; hij neemt dan ook het overgrote deel van het vocale gewicht op zijn schouders. Hij slaagt er nog steeds in om een drietal octaven te bestrijken en te krijsen als waren wij een te bezweren publiek.

Het is bovendien erg moeilijk om teleurstellende elementen terug te vinden op 'Strawberry Jam'. Het is een compact, krachtig plaatje geworden dat ons van hoogtepunt naar opwindend hoogtepunt loodst. "A peacebone got found in a dinosaur wing", klinkt het bij opener 'Peacebone'. Het pompende ritme en de Caraïbische klanen gewikkeld in stoffige psychedelica zorgen voor spastische gelaatsuitdrukkingen en spontane kleptomanie. 'Unsolved Mysteries' lijkt het perfecte antwoord te zijn op die rampzalige programma's die we allemaal reeds op 'National Geographic Channel' mochten bewonderen ("The blood in the dark / will attract the sharks / who are not violent / we all have hungry bellies"). Zowel 'Peacebone' als 'Unsolved Mysteries' hebben een zeker nintendocore-gehalte, misschien kan de pers dan ook de theorie lanceren dat de volgende Animal Collective vol Dan Deacon-electronica zal zitten.

Misschien moeten we onze focus toch verleggen, van de 'memorabele momenten' naar het album in zijn geheel. Wat vooral blijft opvallen, is hoe de drinkebroers uit Baltimore zich lijken te concentreren op een bliksemsnelle aanval op de zintuigen. De grootschalige jams van weleer zijn hier niet te vinden; 'Fireworks' is misschien het enige nummer dat echt over een zwaarlijvige constructie beschikt (alsook een akkoordenpatroon dat schrikwekkend veel doet denken aan Minnie Ripertons 'Loving You'). Deze overwegend nieuwe aanpak is een frisse kijk op Animal Collective, zoals ze dat toch al op hun meeste platen op een of andere manier wisten te verwezenlijken.

Het is niet veel bands gegeven om met drie albums op rij de eindejaarslijstjes te bereiken (zonder dat we al te cynisch doen over het concept 'eindejaarslijstje'). Dat het Animal Collective ogenschijnlijk wel gelukt is, en dan nog met drie compleet verschillende albums, is op zijn minst indrukwekkend te noemen. Hoe 'Strawberry Jam' zich verhoudt jegens de eerdere platen, is relevant noch interessant, en is bovendien moeilijk te bepalen. Wat wel als een paal boven water staat, is dat de stal van Avey Tare, Panda Bear, Deakin en Geologist heel wat moois geproduceerd heeft dit jaar, inclusief dit briljante, zevende studio-album. En dan komen ze nog naar België ook, nondepietjes.

Animal Collective speelt op 26 oktober in de Botanique te Brussel.

http://www.myspace.com/animalcollectivetheband



E-mailadres Afdrukken
 
Animal Collective

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST