Banner

CocoRosie

The Adventures of Ghosthorse and Stillborn

9.0
Catherine Eygenraam - 12 april 2007



Dromen verteld door kinderstemmen en begeleid door Fisher Price- en andere speelgoedgeluiden: een eclectische mix waarmee de zusjes Bianca - Coco - en Sierra - Rosie - Casady op La Maison de mon Rêve en Noah's Ark al menigeen wisten te betoveren. Elke plaat opnieuw creëren ze met behulp van samples en hun zweverige kinderstemmen een sprookjesachtig universum, bevolkt door wonderbaarlijke figuren. Hun muziek is speels en breekbaar, melodieus en onschuldig… Mooi dus, maar ook kinderlijk. Het is daarom altijd een klein beetje wennen aan de sfeer in de wereld van de Casady's, een beetje regresseren zelfs. Maar het kind in ons is nooit ver weg, en geholpen door nostalgische speelgoedgeluiden komt het na een minuut of twee tevoorschijn om vol verwondering het onaardse decor van CocoRosie en zijn inwoners te exploreren.

De kick-off van 'The Adventures of Ghosthorse and Stillborn' is 'Rainbowwarriors'. De zachte hiphop-beat, de stemmetjes, het koorgezang en de geluidjes nemen je bij de hand en met hen huppel je op een vrolijk ritme de wereld van Coco en Rosie binnen. 'Promise' zet de hiphop-invloeden nog meer in de verf en klinkt als een conversatie tussen twee personages: een zangerige, engelachtige stem dient er een quasi rappende van repliek op een toon die van deze song haast een gebed of een gedicht maakt. Iets verderop loop je heel even de 'Bloody Twins' tegen het lijf, twee etherische stemmen die je toespreken op de tonen van een oude muziekdoos. Vervolgens gaat het naar 'Japan', een song die heel even de betovering van dit album verbreekt, want hier gaan de zusjes heel even van kindse speelsheid naar kinderachtigheid. 'Everybody wants to go to Japan / Everybody just hold hands', klinkt het in het refrein. Wat ons betreft: wij zweven hier liever nog even verder tussen droom en realiteit.

Op naar 'Sunshine' dus. Een prachtsong die dankzij zijn eenvoud weer helemaal die feeërieke sfeer oproept. Ditmaal immers geen franjes en samples, maar alleen stem en piano. Een track die je best beluistert met de zon op je gezicht! In 'Black Poppies' houden CocoRosie er bijna dezelfde eenvoud op na, want ook hier is de aanwezigheid van het speelgoed gering. De sfeer is echter mysterieuzer en wordt er een stuk duisterder op. Wat ons bij het thema van het volgende nummer brengt. Eenzaam en onbegrepen is de 'Werewolf', de volgende figuur die we in ditdromenland aantreffen. Over een lichtvoetige beat en pianobegeleiding vertellen de zusjes u zijn triest verhaal. 'Animals' gaat even melodieus verder. Met 'Houses' zijn we al aan etappe negen toe. Je bezoekt er een van de 'huizen' en hoort even Bianca Cassidy spreken, tot de operastem van Sierra overneemt… en alles er even stil van wordt.
Dan volgt er een ontmoeting met 'Raphael'. Ondanks de voortreffelijke en boeiende voorgaande songs is dit onze lieveling: eenvoudig, mooi en aangrijpend. Heel even streelt 'Girl and the Geese' langs ons: a girl who talked to geese - gelukkig voelen we ons niet aangesproken! De zusjes sluiten met 'Miracle' het album heel ingetogen af, al was het om onze terugkeer naar de realiteit slechts met een minieme shock te laten verlopen.

Het is steeds fascinerend hoe een artiest/kunstenaar erin slaagt een eigen fantasiewereld op te bouwen, er zelf lijkt in te leven en je er af en toe een glimp van laat opvangen. De Casady's hebben met hun rijke fantasie zo'n dromerige wereld bedacht. Ze hebben het vermogen om je er naar te laten reizen en er bij momenten zelfs in te doen geloven. Hun songs staan bol van metaforen en symbolen als regenbogen, kristallen, vaders en moeders, de dood en geesten… Alles dus om muziek te maken die zowel licht als duister kan zijn, met altijd die gevoelige kinderlijke toets. Hard to please als ze wel eens durven zijn, horen we critici al opwerpen dat CocoRosies muziek kinderachtig is, dat hun speelgoedgeluiden ergerlijk zijn en hun zelfgegenereerde wereld lang niet zo interessant is. Wat ons betreft is er niets ergerlijk of kinderachtig aan. Integendeel. We laten ons graag in hun feeërie onderdompelen en dromen er met plezier bij weg. Een must-have album - het beste dat ze tot nog toe maakten - voor wie van gevoeligheid houdt en het kind in zich nog af en toe een sprookje wil voorschotelen.

E-mailadres Afdrukken