Banner

Low

Drums and Guns

8.0
Kristof Vande Velde - 22 maart 2007


De slowest band around
is terug. Het was een beetje afwachten hoe ons favoriet mormonenpaar, Alan Sparhawk en Mimi Parker, zou reageren op het vertrek van bassist Zak Sally, op de zenuwinzinking van Sparhawk en op de verdeelde reacties op hun laatste album, 'The Great Destroyer' (2005). Het antwoord luidt volmondig: goed! Met Matt Livingston hebben ze een nieuwe bassist onder de arm genomen, eveneens uit Duluth, Minnesota, door veelvuldig gebruik van minimale drumloops herdefiniëren ze hun geluid en met 'Drums and Guns' voegen ze een nieuw stukje schoonheid toe aan hun uiterst genietbare collectie.

Vergeleken met 'The Great Destroyer' is 'Drums and Guns' minimalistischer. Low koos voor percussie als belangrijkste begeleiding en beperkt die bij vele songs tot eenvoudige drumloops. Inderdaad, er komt wat elektronica bij te pas en slechts een enkele keer fronsten we onze wenkbrauwen bij de combinatie van hun trage zanglijnen met de elektronische begeleiding. Als je de intro van 'Always Fade' hoort, en je denkt de baslijn even weg, komen de woorden "My milkshake brings all the boys to the yard" (Kelis) naar boven en over de connectie tussen r&b en Low kan terecht geredetwist worden. Als één ding tegenvalt, zit het direct allemaal tegen, want ook de anders zo pure samenzang tussen Parker en Sparhawk verloopt aanvankelijk een beetje stroef. Vanaf het eerste refrein echter, we zijn dan een minuut ver, neemt het niveau zienderogen toe en horen we de verstillende kracht die deze band zo populair maakt.

De klasse van Low passeert gelukkig een aantal keer de revue. Wie net als wij houdt van een stukje uitgekiende pathos, en bijgevolg van de vroegere Low, vindt met 'Take Your Time' een topmoment op 'Drums and Guns'. Kerkklokken bouwen op tot een bezwerende raid van schoonheid. Net minder bombastisch maar minstens even krachtig is het korte 'In Silence'. Het thema 'geweld' duikt hier op en domineert de hele plaat, die niet voor niets het woord 'guns' in de titel draagt. Het album opent bijzonder positief met 'Pretty People'. Alan Sparhawk zingt met de doodtrommels op de achtergrond - daar heb je de 'drums' - over wie er allemaal zal sterven. Hij verhaalt over soldaten en baby's, over poëten en leeuwen om te besluiten dat "all you pretty people, you're all gonna die". Open hiermee voor een zaal bejaarden en je hebt een heel concert gesnotter.

'Drums and Guns' is dan ook een stuk zwarter dan voorganger 'The Great Destroyer', en daar kunnen wij, donkere zielen, wel iets mee aanvangen. Het aardige 'Breaker' doet daar met beginzin "Our bodies break" een aardig schepje bovenop en wisselt handgeklap af met lekker psychedelische gitaarfragmenten.
Om een specifieke markt in te palmen, is het altijd handig de naam van een land in een titel te verwerken. 'Belarus' doet gelukkig meer dan dat, want het brengt ons een van de meest geslaagde interacties tussen Parker en Sparhawk. Mimi krijgt zelfs de vocale hoofdrol in 'Dust on the Window', nog maar eens een tergend traag nummer dat uw leeftempo even door elkaar zal halen. Tenzij u sowieso een vegetatief leven leidt, that is. Jammer dat dit vrouwelijke derde van Low andermaal niet meer vocaal aan de kar mag trekken.

'Drums and Guns' is zo'n plaat waar je kan blijven over praten en waarvan elk nummer eigenlijk een paragraaf verdient. Eenmaal je je over de veelvuldige drumloops heen hebt gezet, ontdek je waarom Low na zovele jaren nogmaals benadrukt dat ze de wet dicteren in het slowcore genre. Hun methode mag in de loop der jaren wel eens veranderd zijn, hun principes van minimalisme en rust zijn ze nog steeds trouw. Laat je even wegzakken want the slowest band is nog even hard als vroeger.

E-mailadres Afdrukken
 
Low

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST