Banner

Kiss The Anus Of A Black Cat

An Interlude To The Outermost

8.0
Steven Vervaet - 25 februari 2007

De zoektocht naar zondebokken is een universeel en tijdloos gegeven. Het meest klassieke voorbeeld van de scapegoats zijn uiteraard de Joden die in gans Europa als vee werden opgejaagd en in het gezichtsveld van het Amerikaanse vrijheidsbeeld hun geluk gingen zoeken. In de middeleeuwen had je de heksen die moesten boeten voor de seksuele frustraties en godsdienstige dwalingen van feodale demagogen en ook de machtiger wordende tempeliers moesten het ontgelden door de angst en twijfel bij de paus. De stok om mee te slaan werd gevonden in de beschuldiging van zwarte magie en daaraan ontleent Kiss The Anus Of A Black Cat zijn naam.

Dat Stef Heeren onder dit pseudoniem zijn donkere dronefolk uit kieren en schachten op de luisteraar laat afkomen, is geen toeval. Kiss The Anus Of A Black Cat koppelt immers de duisternis van heksenverbrandingen en dreigende wolken van raven aan scherpte en subversiviteit. Na ons subtiel in trance te brengen en mee te voeren naar werelden die Umberto Eco graag tot leven roept, schopt Heeren ons een geweten. Dat is op zijn tweede plaat niet anders. De songstructuren mogen op 'An Interlude To The Outermost' dan aan helderheid gewonnen hebben, de hypnotische sfeerschepping heeft weinig aan kracht ingeboet.

"The world is in fear again and it has all been manufactured". De subtitel van de korte prelude waarmee Heeren zijn donkere vertelling aanvat, laat weinig ruimte voor hoop. Het bezwerende gefluister van echoënde gitaarklanken en onbestemde percussie fungeert als de plensbui die de apocalyptische setting van 'The Firesky' aankondigt. In dit nummer kleurt de lucht donkerrood en maken in bloed gedoopte teksten en onrustige drums en gitaren zich op om een bloedspoor van angst en frustratie door het land te trekken. Het catchy thema dat wat aan Iggy Pop doet denken gaat crescendogewijs over in gitaren die gillen als heidenen op de brandstapel en Heeren beklemtoont zijn punkroots door met woeste vocals olie op het vuur te gooien. Ook op 'The Cranes Are Scared Of Sunwords' klinkt Heeren een beetje als Finn Andrews van The Veils en wie hun laatste plaat gehoord heeft, weet dat zoiets een compliment is. Heeren declameert hier geen mantra's, maar creëert donkere popsongs die hun doel niet missen.

Naast de grotere songgerichtheid valt op deze plaat vooral het bredere geluid op. Op zijn vorige album leek Heeren een einzelgänger met een missie, maar hier worden zijn zwarte zielenroerselen mee vorm gegeven door arrangementen waarin strijkers en vooral drums een prominentere rol opeisen. Toch betekent deze grotere rockinvloed geen verraad ten opzichte van het hypnotische minimalisme dat Kiss The Anus Of A Black Cat kenmerkt. In 'You Will Reap A Whirlwind' laat een lang aanhoudende conversatie tussen Heeren en het 'Anus' Choir de werkelijkheid rond ons vervagen en vooral 'Beyond The Tanarian Hills' neemt met een feedbackende zandstorm en doffe drums ruim de tijd om een slinger voor onze ogen zijn werk te laten doen. Kiss The Anus Of A Black Cat is bij momenten even roesopwekkend als Amen Ra, maar dan zonder de sludge-grafzerken van gewapend arduin. De combinatie van stevig rockende darkfolk en ritualistische sferen maken deze plaat dan ook erg verslavend.

Het verwaarloosde katje op de hoes is de perfecte evocatie van de ambiguïteit die deze plaat oproept. Kiss The Anus Of A Black Cat klinkt onheilspellend en gifgroene ogen dwingen tot reflectie, maar tegelijkertijd ontfermen we ons maar al te graag over de psychedelische folkvloek die Heeren over de wereld afkondigt. 'An Interlude To The Outermost' slaagt erin om van het debuut af te wijken zonder afbreuk te doen aan het originele mission statement van Kiss The Anus Of A Black Cat. Daar kunnen we alleen maar respect voor hebben!

E-mailadres Afdrukken