Banner

Sukilove

Good Is In Your Bones

9.0
Kristof Vande Velde - 01 oktober 2006


Het is niet omdat iets moeilijk is, dat het daarom ook interessant is. Gelukkig geldt deze stelling niet voor 'Good Is In Your Bones', het derde studioalbum van de Belgische formatie Sukilove. In verschillende fases ontstond Sukilove als een akoestisch, rustig zijproject van Pascal Deweze, die vooral bij Metal Molly grote faam had verworven. Wie Sukilove kent van hun vroegere werk (anno 2002) en de country indiepopnummers als 'As Long As I Survive Tonight' en 'Talking in the Dark' onder de douche zachtjes meezingt, en wie hun 'You Kill Me' (2004) heeft overgeslagen zal even van zijn of haar stoel opwippen en zich luidop de vraag stellen: "Is dit wel Sukilove?" Hierop antwoorden wij volmondig: "Zo staat het toch op uw kasticket." Wie 'You Kill Me' niet links heeft laten liggen, weet dat Pasal Deweze en de mensen die hem omringen, nogal graag van richting veranderen en wie af en toe een interview leest, weet dat het hen niet te doen is mooie, welomlijnde pop te maken. Als het niet hun bedoeling was om gestroomlijnde, mooie nummers te schrijven die er bij de tweede luisterbeurt al ingaan als een euro in een winkelkarretje, dan zijn ze hierin maar half geslaagd, want nagenoeg alle nummers mogen beslist mooi genoemd worden. Veel heeft er mee te maken hoe je 'mooi' interpreteert. Op 'Good Is In Your Bones' gaat het om 'slepend mooi' en 'wringend mooi'. Het is een plaat die tijd vraagt, ook aan de fans. Als alles eenmaal doorgedrongen is, dan begin je te merken hoe verdomd interessant dit alles klinkt, en dat er geen enkel nummer op staat dat teleurstelt.

Er zit veel venijn in 'Good Is In Your Bones'. Deweze wil iets van zich afschrijven, met iets afrekenen. Zo is dat al bij de opener 'Blood And Milk Makes Holy'. Dit nummer is zo zenuwachtig en gejaagd dat het je bijna aanzet om je vuist in je computerscherm te rammen. Ook 'Good Friends' heeft een erg wrange bijsmaak. Het lapt de regels van de modelpop aan zijn laars en laat Deweze en zijn backing vocals horen die halfweg het nummer de moeite niet doen om mooi te zingen, maar daar gaat het hem in dit nummer niet om. Dit is een aanklacht, zo getuige ook de sombere tekst. Het is bijzonder functioneel, maar voor sommigen een reden om de forward button te zoeken.

Dat het niet allemaal de haren op de armen doet rijzen door opborrelende woede en frustratie op te wekken, bewijzen nummers als 'Snow', 'Let's Dive' en 'Moon'. 'Snow' slaagt erin om een spookachtige sfeer op te roepen en combineert dit met een gitzwarte tekst waarin liefde filthy love wordt. Een koor dat tegen het einde invalt, fungeert als de klaagzangen in een klassieke Griekse tragedie. Al even pessimistisch van toon is afsluiter 'Moon'. Hier staat ons dichtste hemellichaam symbool voor een veronderstelde zekerheid die toch geen houvast meer biedt want de maan is stuk en moet hersteld worden. Dat niemand erom schijnt te geven, maakt het alleen maar erger. Deweze maakt duidelijk waar het echt om gaat in "And all romance is forbidden / Here by law". Het hele thema wordt nog eens herhaald, zij het zonder tekst. Een vleugje van de oude Sukilove brengt ons 'Let's Dive', de meest klassieke ballade die de melancholie akoestisch hoog houdt. 'Let's Dive' is verscheurend mooi, en ditmaal in de klassieke betekenis.

De naam 'Ballad Of No Apology' is wat misleidend, want een ballade kunnen we dit niet noemen. Opnieuw gaat het over een mislukte situatie, komen verwijten boven, waarbij de partij aan het woord niet inziet waarom hij zijn verontschuldigingen zou moeten aanbieden. Een van de weinige nummers waar een vorm van vrede overheerst, is de (halve) ode aan de vrouwelijke verwekker 'Mama'. Toch is het een scheefgetrokken vrede, want weinige nummers over moeders maken gebruik van een bedreigend, gevaar aankondigende gitaarbegeleiding. 'Mama' barst dan ook los in een poel van noise en distortion.

Gelukkig zijn de tijden voorbij waarin een Neil Young voor de rechter werd gesleept omdat hij niet meer als Neil Young klonk en zijn platen niet verkochten. Een beetje fan van Sukilove kreeg en krijgt heel wat te verduren, maar een kleine volharding en een beetje goede wil volstaan om van dit 'moeilijke' album te gaan houden als een van de meest boeiende releases van 2006. Straf werk, jongens!

E-mailadres Afdrukken
 
Sukilove

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST