Banner

Metallic Falcons

Desert Doughnuts

10.0
Tom De Moor - 10 juni 2006

- This is the desert. Who are you?
- I'm a friend of the desert.
- Are you my desert friend?
- I am.


Metallic Falcons slaagde erin een hype te creëren alvorens de band een eigenlijke release kon voorleggen. Het project is namelijk de nieuwste vrucht uit de Cocorosie-stal: frontvrouw is Sierra Casady en zus Bianca mag deze keer het papierwerk voor haar rekening nemen (zij is mede-oprichtster van Voodoo Eros Record'), want voor dit project koos zuslief Matteah Baim als bondgenoot. De eerste bronnen voorspelden een professionele U-turn omdat een zware metalinvloed in het werk te horen zou zijn. Zo ver is het uiteindelijk niet gekomen, maar toch zoekt Metallic Falcons andere muzikale oorden op dan Cocorosie. De duistere maskerade op de hoes maakt meteen duidelijk dat deze nieuwe koers grimmiger terreinen verkent. De verwachtingen lagen hoog, maar gingen gepaard met de vrees dat het allemaal niet meer dan een gimmick zou zijn. Opener 'Journey' is meteen een goede aftrap en lanceert de obscure sfeer waarin 'Desert Doughnuts' ons veertien nummers lang zal onderdompelen. Toch is 'Airships' het eerste nummer dat de waarde van het project ten volle blootlegt: hierin wordt de 'normale' zangstem van Casady gecombineerd met een gitaarriff die alterneert met haar ijle, klassieke gezang over een meer ingetogen passage. Aan het einde worden al deze lagen over elkaar gemonteerd, waardoor de song mooi openbloeit. Waar Cocorosie soms lichtjes infantiel klinkt en dweept met spontaneïteit, is Metallic Falcons beter afgemeten. Veel nummers vormen een constructie waarbij verschillende lagen afgewisseld en gecombineerd worden. Grootste troef blijkt Casady's stem, die switcht tussen fragiele operamodus en een lagere zangstem. Deze dichotomie werkt soms naar contrastwerking toe, maar vaker naar harmonie: beide varianten vullen elkaar perfect aan en gaan in sommige songs een dialoog aan. Een mooi staaltje van vocaal talent is dan ook 'Desert Cathedral', opnieuw een nummer dat vernuftig in elkaar gestoken is: er wordt gewerkt met herhaling, maar tegelijkertijd is een opbouw aanwezig, zodat het geheel niet repetitief maar net bezwerend gaat klinken. De hele plaat baadt in een donkere sfeer, die een gevoel van isolement en afscheid oproept, maar nooit vervalt in melige pathetiek. Casady speelt dan ook geen lamenterende rol, maar weet net een zekere sereniteit en warmte toe te voegen aan de barre soundscapes. Als luisteraar kan je niet anders dan je laten meesleuren door deze gitzwarte zandstorm; onder meer 'Misty Song' en het adembenemende 'Barry Metal' vervullen deze functie met glans.

Omdat men de mosterd toch ergens moet halen, zijn soms wel raakvlakken merkbaar met groepen als Dead Can Dance (het Lisa Gerrard-deel van hun oeuvre) en This Mortal Coil. Deze links zijn bijvoorbeeld op 'Disparu' duidelijk, maar het blijft bij een knipoog en daar valt in deze tijd van intertekstualiteit niets tegen in te brengen. Hier en daar valt ook een echo van Cocorosie op te merken (het duidelijkst in 'Four Hearts'), maar toch straalt het album genoeg karakter uit om trots overeind te blijven. De op voorhand vernoemde metalinvloed bleef grotendeels achterwege. In sommige tracks ('Airships', 'Snakes and Tea') duikt een wat zwaarder gitaargeluid op, maar daar blijft het bij. Hoewel een plaat als deze ingaat tegen enige categorisering, kan ze misschien nog het best als zweverige gothic folk bestempeld worden. Hoe de combinatie ook genoemd wordt, er bestaat geen twijfel over dat ze werkt. Zo moet de kring bevriende musici ook gedacht hebben, want doorheen 'Desert Doughnuts' maken verschillende collega's hun opwachting. Zo passeren onder meer Jana Hunter, Devendra Banhart, Greg Rogrove (Tarantula A.D.) en Antony (die met verve wat extra tragiek aan 'Nighttime and Morning' toevoegt) de revue.

Al na één luisterbeurt smelten de vooroordelen tegenover Metallic Falcons weg als sneeuw voor de zon en worden alle verwachtingen overtroffen: de lat ligt verbluffend hoog op deze eersteling. De combinatie van de klassiek getrainde stem en de duistere soundscapes werkt ronduit bedwelmend. 'Desert Doughnuts' bevat niet gewoon enkele hoogtepunten, vrijwel elk nummer stevent af op een eigen apotheose. Bovendien toont Metallic Falcons aan dat originaliteit dan toch een wezenlijk kenmerk van de Casady-clan is. Na Noah's Ark, de tweede Cocorosie-plaat, die soms net iets te sterk de lijn van het debuut volgde, was enig bewijs daarvan welkom. Een sterk staaltje vakmanschap!
E-mailadres Afdrukken