Banner

Animal Collective

Feels

9.0
Hendrik Delnat - 05 januari 2006


Het heeft lang geduurd, maar uiteindelijk is het mij dan toch gelukt: ik ben doorgestoten tot de genialiteit van 'Feels'. Nadat de plaat vanuit verschillende hoeken onder loftuitingen werd bedolven, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Het feit dat ik zelfs nog steeds met een extatische glimlach terugdenk aan de vorige plaat van de groep, 'Sung Tongs', hielp natuurlijk ook. Groot was echter mijn verbazing toen bleek dat de gezellige, freaky kampvuursongs vanop die plaat opnieuw ingeruild werden voor een iets zwaarder en nog excentrieker geluid in de lijn van hun eerste releases. Terwijl ik dacht de groep en haar grillen nu wel te kennen en dat ik wist waaraan ik me moest verwachten, leek de muziek me deze keer niet bepaald als speciaal over te komen, indien er wat naast de excentriciteit gekeken werd. Gelukkig kon ik mezelf overhalen om de plaat nog een laatste kans te geven; op 'Sung Tongs' gaven 'Panda Bear', 'Deaken', 'Geologist' en 'Avey Tare' immers ook niet meteen al hun geheimen prijs.

Als een goddelijke ingeving vielen alle stukjes plots in elkaar. 'Feels' begint dan ook verraderlijk simpel, waardoor niet meteen duidelijk wordt hoe diep de plaat eigenlijk wel gaat. 'Have You Seen The Words' is een van de meest straight forward popsongs die de groep tot nu toe opgenomen heeft. Bovendien is het voor wie de groep nog niet zou kennen de ideale introductie tot de vreemde vocale capriolen en abstracte teksten die eigen zijn aan zanger Panda Bear. 'Grass' lijkt gestuwd te worden door een redelijk traditioneel drumpatroon, totdat in het refrein wilde kreten dwars door het nummer priemen, hoewel het nog steeds wild aanstekelijk is. Ook 'The Purple Bottle' tapt uit hetzelfde vaatje en klinkt als een op hol geslagen bosdans waarbij herten de drums verzorgen. Pas vanaf het vierde nummer begint Animal Collective terug te keren naar meer vertrouwd terrein en krijgen soundscape-achtige nummers opnieuw de bovenhand. 'Bees' zou in een vroegere fase een meer traditionele popsong geweest kunnen zijn, maar werd van werkelijk alle ballast ontdaan, om die vervolgens te vervangen door een dikke laag auto-harp. 'Daffy Duck' is gelijkaardig, maar verbleekt een beetje tussen de overige nummers.

Wanneer Panda Bear en de zijnen echter een nummer lang zichzelf onder controle houden, worden ongekende hoogten bereikt. 'Banshee Beat' neemt volop de tijd om op te bouwen; zachtjes knisperende gitaren plaveien eerst nogal richtingloos de weg voor de invallende drums, waarna het nummer eindelijk vorm krijgt en omgebouwd wordt tot een heerlijke zomerse liefdesverklaring. 'Turn Into Something' is een passende afsluiter: een nummer dat nog één keer alle registers opentrekt voor wat gezien kan worden als een samenvatting van de voorgaande drie kwartier, en nu al doet uitkijken naar meer.

Na enkele aandachtige luisterbeurten voelt 'Feels' toch aan als de logische opvolger van 'Sung Tongs'. Op die plaat was de groep immers gehalveerd en met alle leden opnieuw in de rangen kon het muzikale palet uitgebreid worden en naar meer en nieuwe geluiden gezocht worden. 'Feels' zal voor de meeste luisteraars net iets teveel balanceren op de dunne lijn van genialiteit en gekte en net dat beetje teveel overweldigen, maar de muziek van dit viertal is dan ook nog steeds een acquired taste. Laat er echter geen twijfel over bestaan: Animal Collective is behoort tot het beste wat de freakfolk te bieden heeft en verkeert met 'Feels' in bloedvorm.
E-mailadres Afdrukken
 
Animal Collective

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST