Banner

M.I.A.

Arular

7.0
Willem Lamont - 19 april 2005


Ontelbare weblogs gonzen al maanden van bedrijvigheid: het debuutalbum van de Britse Maya 'M.I.A.' Arulpragasam zou een revolutie in het dancelandje ontketenen en kon niet genoeg bewierookt worden. Maya emigreerde jaren geleden uit Sri Lanka naar Engeland, maar is nog steeds een overtuigd Tamil Tijger die in haar teksten niet zelden flirt met het terrorisme waar die beweging zich af en toe aan bezondigt. 'Arular' is extreme wereldmuziek, die past in het rijtje van Indiaanse bhangra, Braziliaanse baile funk en Engelse grime. Een mixtape die het album voorafging, werd in mekaar geknutseld door Ninja Tune wonderboy Diplo en zette de hypemachine in gang. Het hippe volkje in New York lustte er wel pap van en M.I.A.-concerten waren uitverkocht voordat het album op het net te vinden was of in de winkel lag. Bovendien is de Sri Lankese zelf ook nog eens een sexy verschijning, die, steevast in bonte kleuren gehuld, wel eens het anonieme wereldje van voornoemde genres kan overstijgen.

Op naar de muziek zelf dan: de ratelende, stuiterende beats die een kruising zijn tussen ragga, electro en dancehall komen het best tot hun recht met de volumeknop op tien. 'Arular' is gelukkig een compact plaatje van een dik halfuur geworden dat vooruit jakkert als een op hol geslagen stoomtrein. De single 'Galang' moet het vooral hebben van de hypnotiserende dancehallvocals, terwijl 'Sunshowers' vaag de echo's van perverse disco uitwasemt. Tekstueel is het vaak in het donker tasten, want onverstaanbaar patois wordt afgewisseld met al even plat cockney, maar Maya's stem valt onmogelijk te negeren. Ze snijdt door merg en been maar is nooit irritant of a-muzikaal. M.I.A. stort zich als een vrouwelijke Dizzee Rascal op de microfoon, maar moet het minder van slimme lyrics hebben - ze vervalt niet zelden in simpele versjes - maar meer van haar muziek. Vocale hooks en verschillende melodieën binnen één song zijn eerder regel dan uitzondering. Avontuurlijke r'n'b van pioniers zoals Timbaland of de Neptunes lijkt plots compleet achterhaald, pure energie en adrenaline spuit uit de boxen. Het geheel klinkt bij wijlen futuristisch en je vraagt je af waarom zoveel verschillende invloeden zoals bijvoorbeeld de steel drums in 'Bingo' nooit eerder werden gebruikt. Het is onwaarschijnlijk dat M.I.A. aanvaard zal worden door het mainstreampubliek, daarvoor is haar muziek net iets te hard in our face, maar hopelijk doet deze cd de oren spitsen voor meer genres in de marge.

Of 'Arular' de tand des tijd zal doorstaan, is een andere vraag, maar voorlopig blijft dit een opwindende geluidscollage die reclame maakt voor muzikaal globalisme en bewijst dat kruisbestuivingen tussen verschillende genres alleen maar kunnen leiden tot interessante plaatjes.
E-mailadres Afdrukken