Banner

Brian Wilson

Gettin’ In Over My Head

7.0
Markus Niementhaler - 03 november 2004


Soms droom ik wel eens dat Brian Wilson een oom is van mij; de rare kwiet, het wereldvreemde maar niettemin door alle kleinkinderen tot favoriete nonkel verkozen zwarte schaap van de familie. Hij sluit zich af van de buitenwereld, die hem nogal vijandig toeschijnt en laat slechts mondjesmaat iemand toe in zijn universumpje om even te komen luisteren naar wat hij daar de hele tijd zit uit te vreten, en als je hem dan vraagt wie de Amerikaanse presidentsverkiezingen zal winnen, antwoordt hij steevast: "Ah, Robert Kennedy, tiens. Die gaat ervoor zorgen dat onze jongens terugkomen uit Vietnam!"
Of Wilson in werkelijkheid op dit moment, wanneer wij dit schrijven, mee staat aan te schuiven om zijn stem uit te brengen, daar durven we onze hand niet voor in het vuur te steken. De kans is groot dat hij druk bezig is alweer nieuwe songs te schrijven voor de opvolger van deze 'Gettin' In Over My Head', officieel zijn derde echte soloplaat ('I Just Wasn't Made For These Times', 'Live at the Roxy Theatre' en 'Pet Sounds Live' rekenen we niet mee) en de eerste na het in 1998 verschenen 'Imagination'. De plaat verscheen al een tijd geleden, in het voorjaar, enkele maanden vóór de langverwachte release van Smile. U hebt het al begrepen: indien wij niet zo onder de indruk waren geweest van die zevenendertig jaar oude teenage symphony to God, dan hadden wij ons nu ook niet gewaagd aan deze cd.
Ten onrechte, want ook al kan 'Gettin' In Over My Head' niet tippen aan Smile of 'Pet Sounds', toch is ook deze plaat een echt snoepje. Eén die in de toekomst nog vaak het zonnetje in onze huiskamer zal laten schijnen, met op regenachtige dagen ongetwijfeld mooie regenbogen op de koop toe.
Voor grensverleggende songs moeten we anno 2004 niet bij Brian Wilson zijn. De oewoe's, aaha's en toediedoewaps zijn natuurlijk weer niet van de lucht, toch blijft het opmerkelijk hoe hij met sprekend gemak de ene catchy melodie, harmonie en zanglijn na de andere uit zijn mouw schudt.
Uiteraard heeft hij voor deze plaat een aantal fijne gasten bij elkaar gefloten (Elton John zingt en speelt piano in openingstrack 'How Could We Still Be Dancin', Eric Clapton hanteert de gitaar op 'City Blues' en Paul McCartney zingt mee op 'A Friend Like You'), de hoofdrol blijft weggelegd voor de enige echte nog levende Beach Boy. Niet alles op deze plaat is van goudwaarde, toch staan er geen echte doodzonden op 'Gettin' In Over My Head'. Van de dertien tracks zijn er minstens tien een regelrecht schot in de roos. We zeggen het nogmaals, niet omdat Wilson nog steeds baanbrekende muziek maakt, maar omdat hij er als geen ander in slaagt een plaat te maken waar een mens zich alleen maar heel erg goed gaat bij voelen.
De hoogtepunten op deze plaat zijn dan ook in de meerderheid. Elton John zingt de strofen (en speelt piano) in opener 'How Could We Still Be Dancin', toch is het Brian Wilson zelf die de show steelt in het refrein. 'Soul Searchin' is een pakkende song over een gebroken hart, waarop Wilsons in '98 overleden broer Carl te horen is. De song was bedoeld voor een Beach Boys-plaat die nooit afgeraakte en waarvan uiteindelijk slechts twee nummers min of meer af geraakten. De intro van de titelsong slingert ons meteen weer het verleden in, meerbepaald naar de tijd van 'Pet Sounds'. 'City Blues' en 'Desert Drive' zijn pittige, speelse songs; ze klinken misschien een beetje out of time, maar uit Wilsons gouden keelgat klinken ze heel erg geloofwaardig. 'A Friend Like You', het duet met McCartney, is niet alleen memorabel omdat hier de bassisten-zangers van twee van de beste bands aller tijden verenigd worden. Het klinkt op het eerste gehoor een beetje klef, maar het wérkt. Met 'Make a Wish', 'Rainbow Eyes' en 'Saturday Morning in the City"'komen we even - heel even - in een dipje terecht. Het zijn geen slechte nummers, daar niet van, maar we krijgen even het gevoel van "dit hebben we al eens gehoord". Het afsluitende trio maakt echter alles goed: 'Fairy Tales' en 'Don't Let Her Know She's an Angel' zijn twee bloedmooie songs. 'The Waltz' (met lyrics van Van Dyke Parks) leidt ons naar de uitgang. Mokkend leggen we ons bij het onvermijdelijke neer: mooie liedjes duren niet lang…
E-mailadres Afdrukken
 
Brian Wilson

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST