Habibi (Thompson)

Marc Bastijns - 14 november 2011

Habibi luidt de grote terugkeer in van Craig Thompson. Hij gooit het over een andere boeg dan bij Een Deken van Sneeuw en het resultaat is verbluffend.

Het leek een zekere zaak dat Craig Thompson niet meer zou verrassen. In 2003 bereikte hij met het semi-autobiografische Een Deken van Sneeuw een groot internationaal publiek. De kleine uitgeverij Top Shelf kon de aanvoer niet bijhouden en ook in het Nederlands was het boek voor Oog & Blik een welgekomen succesverhaal. Meteen werd Thompson een bekende naam voor alle liefhebbers van stripverhalen wereldwijd. Nadien bracht hij nog Carnet de Voyage uit, een reisdagboek dat hij bijhield tijdens de uitputtende wereldtournee die hij voor de promotie van Een Deken van Sneeuw ondernam. De afgelopen jaren werkte hij ononderbroken aan Habibi. Hij documenteerde dit creatieve proces op zijn blog DootDootGarden. Nu is het eindelijk zo ver. Habibi ligt in de winkels en Thompson is alweer op een maandenlange tournee vertrokken. Dit nieuwe album blijkt een echt media event.

In zijn nieuwe, vuistdikke boek stelt Thompson de lezer twee hoofdpersonages voor: Dodola en Zam (bijgenaamd Habibi). In een sprookjesachtige stijl volgen we hoe Dodola vanuit een achtergrond van misbruik en wantrouwen de kleine Zam opneemt en voor hem zorgt in een gestrand schip, midden in de woestijn. Dodola moet zich echter verkopen aan mannen om in het onderhoud van hun beiden te kunnen voorzien. Zam groeit uit van kind tot jongeman, en wil niet dat Dodola zich nog verkoopt. Wanneer Zam op een moment verdwijnt, scheiden hun wegen zich voor vele jaren. Zowel Dodola als Zam maken heel wat mee in de volgende jaren. De auteur schetst aan de hand van hun beide levens een heel rijk en divers beeld van de Arabische wereld en cultuur. Het is nog maar weinig gebeurd dat een auteur zich zo indringend wist onder te dompelen in deze cultuur. In Habibi neemt Craig Thompson uitgebreid de ruimte voor een breedvoerig relaas dat kiest voor diepgang.

In zijn beeldentaal laat de auteur zich inspireren door de oosterse grafiek en net als in Een Deken van Sneeuw bespaart hij niet op inkt. De pagina’s zijn indrukwekkender dan ooit en toch blijft het geheel bijzonder leesbaar. Craig Thompson toont met Habibi aan dat Een Deken van Sneeuw geen eenmalige toevalstreffer was. Hij blijkt een meester in het vertellen van verhalen die enerzijds breed uitwaaieren, maar die anderzijds volledig onder de controle van de auteur blijven. Er zijn maar weinig auteurs die strips van een dergelijke omvang kunnen vertellen zonder te verzanden in plotlijnen zonder einde of zinloze uitwijdingen. Habibi is zonder twijfel een van de beste stripverhalen van 2011. Tegelijk stuwt Thompson ook met dit nieuwe werk het medium strip vooruit. Hij toont aan dat een stripverhaal maatschappelijk relevant kan zijn.

E-mailadres Afdrukken