Blauw is een warme kleur (Julie Maroh)

Eric d’Hooghe - 07 november 2011

Met alle aandacht voor onze Vlaamse jonge generatie stripauteurs, die de laatste jaren scoort in Angoulême, zouden we nog vergeten dat er anderen in de startblokken staan om brokken te maken. Dit jaar won ene Julie Mahon de publieksprijs op het prestigieuze festival. Tijd dus om haar ‘Vlaams’ debuut eens nader te bekijken.

Hoewel Mahon française is, woont ze toch al enige tijd in Brussel. In de wereld van de strip vertegenwoordigt ze op haar eentje heel wat minderheden. In de eerste plaats is ze als vrouw vrij zeldzaam, zeker als we zien dat ze zowel de scenario’s als de tekeningen voor haar rekening neemt. Daarnaast is ze lesbisch en probeert ze dat in deze sleutelroman ook te doorgronden en een plaats te geven.

Het is duidelijk dat ze met dit verhaal dat autobiografische elementen bevat (jongeren die strijden met hun ontluikende gevoelens) een hart onder de riem wil steken. Het vijftienjarige hoofdpersonage Clémentine houdt, net als vele leeftijdsgenoten, een dagboek bij over haar diepste gevoelens. Ze zit in het voorlaatste middelbaar en begint te twijfelen over haar geaardheid. Al haar vriendinnen hebben vriendjes bij de vleet en zij is nog steeds maagd en heeft ook geen behoefte om daar iets aan te doen. Tot Thomas haar weg kruist. Thomas heeft heel wat geduld en mag de eerste zijn die haar intiem beroert. Toch blijft het voor haar allemaal wat teleurstellend. Ergens in een nabij verleden is ze een meisje met blauw haar gekruist op een zebrapad en dat beeld blijft haar volgen.

De relatie met Thomas loopt op een sisser af. Gelukkig is er Valentin. De enige jongen van haar klas die haar begrijpt. Hij is er dan ook, als homoseksueel, van overtuigd dat Clémentine lesbisch is, maar dat ze nog in de ontkenningsfase zit. Hij neemt haar mee naar de homowijk in de stad en in een bar ontmoet ze opnieuw die Emma met het blauwe haar. Hoewel Emma in een vaste relatie zit, worden ze minnaars. Voor Clémentine is het zogezegd een vrije relatie, no strings attached, maar dit blijft niet houdbaar. De ongewilde driehoeksverhouding moet er aan geloven en Emma kiest uiteindelijk voor Clémentine. Het geluk blijft echter niet duren en de relatie stevent op een einde af dat we sinds de film 37,2 Degrés Le Matin niet meer hebben meegemaakt. Niet voor gevoelige zielen dus.

Ondanks het autobiografische karakter, is het eerder Emma die beantwoordt aan het karakter en het uiterlijk van Julie Maroh. Ook Maroh heeft haar school niet afgemaakt maar werd toch meteen door uitgeverij Glénat binnengehaald om deze eersteling op de mensheid los te laten. Ze speelt slim met schaarse kleurtoetsen op haar tekeningen van gewassen inkt. Je kan het wat clichématig vinden, maar het werkt wel. Het scenario kon wel wat ingeperkt worden. 156 pagina’s met slechts een viertal climaxen in het verhaal is echt wel lang in dit geval. Toch is het een debuut dat verwachtingen schept waarbij het te hopen is dat ze niet in een bepaalde niche blijft steken. Maar dat kan, getuige haar eigen blog, geen probleem zijn. Hier en daar kan er qua stijl en vormgeving nog wat gesleuteld worden aan de uitwerking van personages en het perspectief, maar dat is spijkers op laag water zoeken. You love it or you hate it, maar dat we nog van deze dame te horen zullen krijgen, staat buiten kijf.

E-mailadres Afdrukken
 
Blauw is een warme kleur (Julie Maroh)
Tekeningen: Julie Maroh
Scenario: Julie Maroh
www.glenat.be

Advertentie
Banner
Advertentie