De Werelden van Aldebaran

Overlevenden

Kwantumanomalieën, 1e episode (Léo)

Eric d’Hooghe - 11 april 2011

Nadat nog maar net de recensie van Namibia hier gepubliceerd is, is Leo bevallen van een nieuwe strip. Na de eenwoordige titels, Kenya, Namibia, … gaat hij ditmaal voor De Werelden van Aldebaran: Overlevenden – Kwantumanomalieën, 1e episode. Even de tong terug uit de knoop en eens zien wat we er van vinden.

Het was al duidelijk dat Leo met Namibia terug zijn draai had gevonden. Zij het met de hulp van Rodolphe voor het scenario en Marchal voor het tekenwerk. Met deze nieuwe reeks in de Werelden van Aldebaran gaat hij echter terug solo. En het resultaat mag er wezen! Even opnieuw recapituleren: binnen de serie De werelden van Aldebaran hebben we intussen al drie cycli: de voltooide Aldebaran en Betelgeuze en Antares, waar we nu aan deel drie zitten. Léo schudde dan maar een nieuwe cyclus uit zijn mouw waarvan dit dus het eerste deel is.

We hebben hier eigenlijk te maken met een spin off. Geen Kim, het hoofdpersonage van de andere drie reeksen, te bespeuren. In deze tijden van Big Brother en Expeditie Robinson, wordt hier gespeeld met het groepsgebeuren. We volgen een twaalftal jongeren, die zich in een ruimtesloep hebben losgemaakt van hun moederschip Tycho Brahe. Dit moederschip was op weg naar Aldebaran. Ze zijn de laatste overlevenden nadat Tycho Brahe door ‘desintegratie van vreemdsoortige kwantumanomalieën’ vernietigd is. Onze futuristische Robinsons stranden uiteindelijk op de bewoonbare vreemde planeet GJ 1347. Dit geeft Léo uiteraard weer de kans om zijn stokpaardje, fantastische fauna en flora, uit te werken.

Hoewel Kim in dit verhaal niet meespeelt, kiest Léo toch opnieuw voor een alfavrouwtje in deze cyclus, de Franse Manon Servaz. Het verhaal moet echter nog duidelijk op gang komen want na een vrij lange introductie die zich volledig afspeelt in de ruimtesloep, wordt er vooral ruimte gemaakt voor de introductie van de personages en het leven op de planeet GJ 1347. Er werd gezorgd voor een breed veld van personages, zodat het Big Brothergevoel met allerhande intriges en botsingen nooit veraf is.

Léo heeft met zijn verschillende cycli duidelijk een niche gecreëerd. Maar dit neemt niet weg dat we hier toch weer met een sterk verhaal en knap tekenwerk te maken hebben. Het is een beetje zoals de Rolling Stones. Die maken ook de laatste 30 jaar steeds dezelfde platen, maar het blijven wel goeie platen. Omdat het een nieuwe reeks betreft met nieuwe personages, kan dit ook nieuwe lezers aanmoedigen om deze cyclus te volgen en de oudere reeksen ook aan te schaffen. De adepten zullen deze nieuwe cyclus met gretigheid verslinden.

E-mailadres Afdrukken