Hellblazer

Original Sins (Delano, Ridgway, Alcala & Veitch)

Yann De Troyer - 04 april 2011

John Constantine bestaat al meer dan 25 jaar, zoals u hier al kon lezen. Hoogste tijd dus voor een heruitgave van de eerste Hellblazer-comics. Voor het eerst is daar de cross-over met Swamp Thing, waarmee de eerste verhalen eindigden, aan toegevoegd. Deze uitgave is ook voor het eerst voorzien van een nummer op de rug, kwestie van gemakkelijker te kunnen sorteren. Als het u de moeite lijkt om deze in de kast te zetten, tenminste.

Original Sins lijdt onder een zeker gebrek aan consistentie. De bundel valt grofweg uiteen in vier delen. In het eerste deel (bestaande uit “Hunger” en “A Feast of Friends”) bekampt Constantine de demonische entiteit Mnemoth, die gevoed wordt door honger, van de letterlijke variant in Afrika tot meer moderne vormen van vraatzucht en verslaving in de westerse maatschappij. Het is een origineel en onderhoudend, maar al bij al weinig opzienbarend urban-horrorverhaal, waarmee Jamie Delano het hoofdpersonage goed introduceert: Constantine wordt achtervolgd door de geesten van de mensen die hij niet kon redden en die door zijn onvoorzichtigheid en nalatigheid gestorven zijn. Cynisme (en de occasionele fles whisky) is het schild waarmee hij zich tegen schuldgevoelens en onmacht wapent.

Het daaropvolgende verhaal (“Going for It”) is de zwakste schakel van de bundel. Het schetst een beeld van het Engeland van de jaren tachtig en is best interessant als tijdsdocument, maar echt beklijven doet het niet meer. Tenzij Margaret Thatcher nog regelmatig uw nachtmerries frequenteert of u het idee dat yuppies duivels zijn onwaarschijnlijk grappig vindt, zal dit verhaal u weinig doen.

In het derde deel, dat met 145 pagina’s de hoofdmoot van dit boek uitmaakt, lijkt Delano zijn vorm gevonden te hebben: de psychologische horror wordt opgedreven en de sociale commentaar wordt vlot doorheen het verhaal geweven. Constantine krijgt af te rekenen met een pedofiel, skinheads en de vuiligheid van de oorlog in Vietnam, die dertig jaar na afloop een dorpje in Iowa in lichterlaaie zet. Langzaamaan wordt duidelijk dat een demonische invloed de gebeurtenissen verbindt. Daarenboven krijgt hij ook nog problemen met een sekte fundamentalistische christenen die steeds blijft opduiken. Constantine en zijn nieuwe vriendin, de enigmatische Zed, komen terecht in het midden van een strijd tussen de troepen van de hemel en de hel, en even ziet de antiheld werkelijk zwarte sneeuw. Dankzij de introductie van deze overkoepelende plot en de love-interest-met-een-geheim schakelt het verhaal een versnelling hoger.

De oplopende spanning mondt echter uit in een vrij teleurstellende finale. Het verhaal dat begon in de Hellblazer-serie eindigt in een cross-over met Swamp Thing. Constantine wordt hier vrij snel gereduceerd tot een randpersonage. De verschillende verhaallijnen leiden niet tot een climax en het spel van manipulatie dat wordt opgezet in de voorgaande hoofdstukken eindigt in remise.

Grafisch is het boek ook weinig interessant. Het tekenwerk van John Ridgway is vrij standaard, maar wordt verstoord door nodeloze arceringen en krabbels. Aan de eerste zeven delen van de reeks werkte ook geen inkter mee en het eindresultaat geeft een onafgewerkte indruk. Wellicht was dit een poging om de strips een ruwer kantje te geven, maar het oogt vooral slordig. Gasttekenaars Brett Ewins en Jim McCarthy verzorgen een droomsequens aan het begin van “Ghost in the Machine”: zonder twijfel de meest lugubere scène en in contrast met Ridgways tekeningen ziet die er veel zuiverder uit.

Hellblazer: Original Sins zakt iets te vaak weg tot de middelmaat, eindigt met een sisser, en niet alle elementen hebben de tand des tijds even goed weerstaan. Het is daardoor niet de klassieker die sommigen ervan willen maken. Fans van Garth Ennis’ werk in de Hellblazer-serie zullen wellicht graag hun tanden in dit lijvige werk zetten, maar voor de doorsnee striplezer zijn er boeiender alternatieven.

E-mailadres Afdrukken