Namibia (1 & 2) (Rodolphe, Léo en Marchal)

Eric d'Hooghe - 28 februari 2011

Een nieuwe reeks van vijf strips van de hand van Léo. Zaten we daar op te wachten? De pessimisten krijgen in elk geval ongelijk. Voor de tweede Kenya-reeks Namibia heeft Léo zeer slim het teken- en scenariowerk gedelegeerd. Het resultaat mag er dan ook wezen en belooft een fijne toekomst.

Nadat hij de Aldévaran-Bételgeuse-Antarèsreeks vooral alleen had gemaakt, deed Léo (pseudoniem van de Braziliaan Luiz Eduard de Oliveira) voor zijn reeks Verre werelden een beroep op tekenaar Icar. Op die manier wou hij de sleur vermijden en zich meer toespitsen op de scenario’s. Echt goede kritieken kreeg die serie niet, vooral dan voor het vrij matte tekenwerk van Icar. Voor zijn nieuwe cyclus Kenya belde Leo zijn oude kompaan Rodolphe op om de scenario’s te verzorgen. De twee hadden al samengewerkt voor de reeks Trent.

Dat deze samenwerking wél werkte, bewezen de heel wat betere kritieken en de stijgende verkoopcijfers. Reden genoeg om de samenwerking verder te zetten voor de tweede reeks in de Kenya-serie: Namibia. Het duo werd echter een trio. En wat voor een. Ze werden vervoegd door de Belgische tekenaar Bertrand Marchal. En dat ging niet onopgemerkt voorbij. Je kent Marchal misschien nog van The Village (samen met Rodolphe; het is inderdaad een kleine wereld) en als decortekenaar van Charly.

Ook in Namibia deel 1 volgen we de heldin Kathy Austen uit Kenya seizoen 1. We bevinden ons in Namibië in het jaar 1949. Een oude Duitse kolonie die nu onder controle staat van Engeland. Enkele Engelse onderzoekers die de slechte oogsten gaan bestuderen, ontdekken dat Hermann Göring zich in het land bevindt. Terwijl heel de wereld denkt dat hij zichzelf in Nuerenberg van het leven heeft beroofd door middel van een cyaankalipil.

Kathy Austen wordt er door MI5 weer op uitgestuurd om hierover een en ander te gaan onderzoeken. Ze wordt gekoppeld aan de bullebak Browley, een echte misantroop. Om het verhaal filmisch wat meer stof te geven, komt er ook nog de knappe Afro-Amerikaanse Robert McDonald bij die voor de regering de tegenvallende oogsten in kaart moet brengen.

Het trio doet een aantal zeer vreemde ontdekkingen. Actieve nazi’s, enorme insecten die de oogsten opvreten en verdwijnen in een voor het publiek gesloten mijn, Jonge Mannen die plots sterk verouderen en vooral doden die opnieuw blijken te leven, terwijl ze toch nog in hun graf liggen en verpulveren als je ze aanraakt. Met deze mysteries blijft de lezer dus zitten in afwachting op deel 2.

Namibia deel 2 liet echter niet lang op zich wachten. En de mysteries blijven vergroten. De alleenstaande mysteries uit deel 1 blijken ook elders in de wereld voor te komen. Vooral dan de doden die weer tot leven blijken te komen. Zolang je ze niet aanraakt. Het lukt Kathy en Robert in elk geval de mijn binnen te komen, waar ze een bijzondere ontdekking doen met buitenaardse inslag.

De lezer, die dacht dat Léo het over een andere boeg gegooid had, krijgt stilaan terug de vertrouwde Léo-elementen op zijn bord. Buitenlandse bedreigingen, sterk uitgewerkte menselijke relaties en vreemde maar realistische diersoorten. Koppel daaraan nog een cliffhanger om u tegen te zeggen en het kwijlend wachten op deel 3 van de 5 is alweer een feit.

De oude Léo (van Verre Werelden) is dood, leve de Léo!

E-mailadres Afdrukken