Kraa 1

De Verloren Vallei (Sokal)

Marc Bastijns - 01 november 2010

De terugkeer van Benoît Sokal. Kraa wordt een tweeluik van de hand van de schepper van Canardo. Dieren blijven een belangrijke rol spelen in zijn werk.

Na een uitstap naar de multimedia en het uit handen geven van het tekenwerk aan zijn beroemde reeks Canardo is Benoît Sokal dan toch teruggekeerd naar het stripverhaal. Hij doet dat met het eerste deel van de nieuwe duistere reeks Kraa. In een verlaten vallei vinden we Yuma, een kleine jongen die als lid van een indianenstam in contact komt met de oude riten van zijn volk. Een reusachtige arend werd daarin verafgood. Yuma blijkt de gedachten van mensen te kunnen lezen, en ook een eenzame arend blijkt een band met de jongen te hebben. Wanneer blanke indringers hun oog laten vallen op de economische mogelijkheden in de vallei, komt Yuma in opstand. Zijn hele dorp wordt het slachtoffer van een brute slachtpartij, waardoor Yuma en de arend Kraa een tocht van wraak beginnen om hun familie en vrienden te wreken.

Het eerste deel van dit album leest als een al te vaak herhaald thema. De kleine jongen die contact heeft met een dier, inclusief compleet onbegrip van zijn omgeving. Ook de tegenstelling tussen de blanke beschavingsdrang en de oorspronkelijkheid van de oude culturen zagen we in al te veel stripverhalen. Gelukkig slaagt Sokal er in om gaandeweg zijn verhaal te doen kantelen en de nadruk meer te leggen op de duistere wraakfantasie van Yuma en Kraa. Met zijn sfeervolle kleuren slaagt hij er zo in om dit album het nodige karakter en eigenheid te geven.

In de laatste Canardos van zijn hand was Sokals tekenwerk al niet meer zo denderend en in het beste geval als ‘leesbaar’ te omschrijven. In Kraa zien we een gemotiveerde tekenaar die vol vuur gedetailleerde tekeningen aflevert. Met de geslaagde kleuren erbij staat dit album grafisch als een huis. Met de eerste delen van Canardo schiep Sokal voor zichzelf een reputatie als auteur met een onmiskenbare klasse. Eerder tekende hij met Sanguine(1988, op scenario van Alain Populaire) nog een ander album in een realistische stijl. Realistisch, duister, zo kan dit eerste deel van zijn nieuwe tweeluik best omschreven worden. Duister is zowat de rode draad doorheen zijn werk. Echt vrolijk wordt een mens nooit van het lezen van zijn albums.

Wij sloegen dit album dus met gemengde gevoelens dicht. Indien Sokal in het afsluitende deel de clichés in zijn verhaal kan omzetten in een gedreven verhaal, zoals hij dat in de tweede helft van dit deel deed, dan zien we Kraa nog wel tot een van zijn betere werken uitgroeien. Anders is dit tweeluik wellicht een toekomst tussen de plooien gegund.

E-mailadres Afdrukken