Het Portret (Baudoin)

Matthieu Van Steenkiste - 01 januari 2002

Steeds vaker gebeurt het dat Franse auteursstrips niet vertaald geraken. Zelfs Casterman — in de verre jaren tachtig ooit sterkhouder van het genre — kleurt tegenwoordig zijn oude successen in. Alle heil moet dus komen van kleine, in het beste geval op break-even draaiende uitgeverijtjes. Twee daarvan hebben nu de handen in elkaar geslagen om de lage landen toch minstens het werk van Edmond Baudoin niet te onthouden.

Baudoin is zowat het buitenbeentje in de Franse l’Associationstal. Tussen de jonge honden die er de dienst uitmaken, is hij met zijn meer dan zestig jaren de nestor van dienst. Strips ontdekte hij pas op latere leeftijd, na een eerder leven als boekhouder. In de nasleep van mei ’68 gaf Baudoin alle zekerheden op en ging hij zijn leven wijden aan de strip en de kunst in het algemeen. Het leverde enkele pareltjes op als "De Reis" (helaas niet meer verkrijgbaar in het Nederlands) en "Piero".

De uitgeverijen Sherpa en Oog & Blik zijn nu dus samen aan een inhaalbeweging bezig en vertalen stelselmatig het werk van Baudoin. Het leverde onder andere al een uitstekend "Véro" en "Salade Niçoise" op. Laatst verschenen in de rij is "Het Portret", een album waar al sprake van was in 1988, maar dat pas dit jaar verscheen bij l’Association.

"De mens schilderen… een droom die ophoudt in de woestijn van Nevada een seconde voor de explosie van de eerste atoombom," dat is het doel dat schilder Michel zich stelt. "Maar hoe schilder je die seconde?" Het model komt er in de vorm van de jonge Carol. Net gedumpt door haar vriend en bang zich opnieuw in het leven te begeven. Vanzelfsprekend wordt de schilder verliefd op zijn model en zij ook op hem. Hij durft het niet toe te geven, zij is te bang om opnieuw gekwetst te worden. En dus weten ze het niet van elkaar. Baudoin vertelt geen wereldschokkende dingen, maar hij vertelt het wel prachtig.

Als geen ander weet hij immers te spelen met het ritme van een strip. Waar anderen een constant ritme aanhouden (actie-reactie-actie), verstaat hij de kunst om zijn personages de ruimte te geven. Hij neemt zijn tijd om te zeggen wat hij kwijt wil. De grafiek sluit daar bij aan. Geen realisme, maar zwierige penseeltrekken die in functie van het verhaal aan detail winnen of verliezen. Strookjes lossen soms op in een groter geheel, sommige pagina’s zijn volledig gevuld met schetsen van het model als symbool voor de zoektocht van Michel.

Het verhaal is dus niet al te belangrijk, de emotionele ontwikkeling van de hoofdpersonages is dat wel. Baudoin slaagt erin beide kanten van het verhaal te laten zien én het einde nog verrassend te laten aankomen. Verklaringen geeft hij niet, evenmin laat hij je met een onbevredigd gevoel achter. Baudoin heeft alweer een fijne strip afgeleverd, al zal niet iedereen zich erin kunnen vinden. Largo Winchfans gelieve zich te onthouden.

E-mailadres Afdrukken