Biebel 28

De doos (Ikke)

Matthieu Van Steenkiste - 01 oktober 2001

We hebben blijkbaar een en ander gemist want sinds de allereerste, ronduit hilarische albums (die nog in Robbedoes verschenen) waren we Biebel wat uit het oog verloren. Vlaanderens meest anarchistische stripheld was immers — zo dachten wij — verworden tot onderwerp van wat flauwe eenstrookgags die zelfs in De Bond mochten staan. Wij gingen er dan ook gemakshalve van uit dat we de albums links mochten laten liggen. Niet dus.

Blijkbaar heeft Ikke (echte naam: Mark Legendre) een tweede adem gevonden want al sinds enkele albums is hij weer behoorlijk op dreef met volledige albumverhalen. De "Draagbare Biebel"-uitgaves niet meegerekend, is hij met De Doos aan zijn achtentwintigste reguliere uitgave toe en de tekening op de cover laat er geen misverstanden over bestaan: ook Ikke moest zijn zeg doen over Big Brother.

Reggie vindt in de tuin van Biebel een kartonnen doos en zijn fantasie slaat onmiddellijk op hol. Na de doos achtereenvolgens tot een Formule 1-wagen, een luxejacht voor de kust van Monaco en een ruimteschip te hebben gebombardeerd, is de inspiratie blijkbaar uitgeput en op aanstoken van de tekenaar besluiten de kinderen dan maar zo-lang-mogelijk-in-de-doos--blijven te spelen. Wat producer Endestef van maatschappij Schaamteloos prima vindt. Camera’s zijn niet nodig want het bedrijf is al jaren ingeplugd op de bewakingscamera’s die de overheid overal al heeft neergeplant. "O," zegt Reggie, "ik speel al jaren mee in BigBrother zonder dat ik het zelf weet."

Wat volgt, is een knotsgekke parodie op de geplogenheden van het programma en natuurlijk de onvermijdelijke Betty: op aanraden van biechtplant Freddie de Yucca verandert de zwartharige Dotje in een gibberende blonde trien die plots wel ingaat op de avances van Biebel en zoveel mogelijk naakt rondloopt. Tot hier toe weinig spectaculair dus en niets dat we in andere Big Brother-parodieën nog niet waren tegengekomen. Maar dat is zonder de eigenzinnigheid van Biebel en zijn maker gerekend.

Aanvankelijk volgen de kinderen de logica van het programma (Reggie: "Ik kan nooit een mekkerende blote blondine zijn dus ik ben heel erg benadeeld en kan nooit beroemd worden"), maar algauw ontstaat protest binnen de groep. En hier verlaat Ikke de grote groep van doorsneeparodieën om zijn eigen vlijmscherpe kritiek te uiten. Alles culmineert uiteindelijk in een tv-show waar de kandidaten van de gelegenheid gebruik maken om zinnige dingen te zeggen. Not done, en dus is het snel uit met de bekendheid van de kinderen.

Toen Standaard Uitgeverij in het begin van de jaren tachtig de Biebel-serie begon, leek het even of ze dan toch mee zouden zijn met de tijd en niet zouden blijven teren op succesreeksen als Suske en Wiske. Bijna twintig jaar later weten we dat dat niet zo is en dat Standaard ondertussen nog vijfendertig boten heeft gemist. Maar hoe dan ook blijft Biebel een verfrissende reeks in een anders o zo saai fonds.

E-mailadres Afdrukken