Airborne 44 (Jarbinet)

Joris Vanden Broeck - 30 november 2009

Wanneer met het Ardennenoffensief de Tweede Wereldoorlog in zijn finale fase kwam, was dat voor alle partijen het signaal om op verbeten wijze de toekomst naar hun hand proberen te zetten. Jarbinet toont in zijn tweeluik Airborne 44 hoe enkele betrokkenen de speelbal van de geschiedenis worden.

Afgelopen 11 november raakten we beroepsmatig in gesprek met een oud-strijder. Samen met enkele andere senioren hield hij een optocht door zijn dorp. Het waren voormalige soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. De eerste wereldbrand is immers al zo lang geleden dat nog levende getuigen niet meer te vinden zijn. Een beetje ontgoocheld wees de voormalige soldaat naar de toeschouwers, die ook allemaal een gezegende leeftijd bereikt hadden.

“Dat is het probleem,” stelde de oud-strijder, “jongeren lijken niet te malen om de herinnering aan deze immense tragedie. Terwijl zij er nochtans de grootste slachtoffers van zijn.” Dat is ook de boodschap die in Airborne 44, het nieuwe tweeluik van Philippe Jarbinet, te ontdekken valt.

Tijdens het Ardennenoffensief ontfermen drie Amerikaanse soldaten zich over twee Joodse kinderen om hen van de vries- en hongerdood te redden. Het vijftal komt terecht op de boerderij van de jonge Gabriëlle, wier vader, broer en echtgenoot in het Duitse leger zitten.

Echt veilig is dat onderkomen niet voor de kinderen en Amerikanen. In de chaotische dagen die het einde van 1944 vormen, zwerven Amerikaanse en Duitse troepen door hetzelfde gebied, zonder dat echt duidelijk is tot waar ieders gebied loopt. Daar middenin proberen enkele beschadigde mensen zichzelf te handhaven, wat allesbehalve evident is. Een SS-commando dat op zoek is naar een deserteur die gevoelige informatie in zijn bezit heeft, gaat niets of niemand ontziend te keer en zelfs de liefde maakt het leven er voor de betrokkenen niet makkelijker op.

Jarbinet vertelt geen bijster origineel verhaal, maar zorgt wel voor een zeer realistisch gebrachte episode uit een wereldconflict, waarbij de rol van de kleine pionnen die van de grote stukken kan beïnvloeden en vice versa. In een tekenstijl die geregeld aan Hermann doet denken, krijgen we een verhaal dat soms wat veel toevalligheden vertoont. Toch is Airborne 44 een zeer onderhoudend verhaal dat de lezer er met de neus op drukt hoe makkelijk hij een speelbal van de geschiedenis kan worden. Maar tegelijk toont Jarbinet dat er niet veel voor nodig is -- pen en papier, een fototoestel -- om de geschiedenis te beïnvloeden.

E-mailadres Afdrukken