Madama désire (Mardon)

Marc Bastijns - 09 november 2009

Het erotische verhaal blijft een genre in de marge. Ook in de strip is het uitzonderlijk dat een bekend auteur zich aan een dergelijk avontuur waagt. Gregory Mardon brengt met Madame désire vooral een hulde aan de ouderwetse, speelse erotiek.

Simon en Anatole raken op een fietstocht verdwaald in een bos. Wanneer de avond valt, zoeken ze hun heil in een groot landhuis. De eigenares ziet hen aan voor de twee nieuwe huisknechten. Een meid en haar dochter maken met de sullige zoon des huizes het plaatje compleet voor een verhaal vol onder- en bovenhuidse spanningen. De clichés uit romans als Lady Chatterley’s Lover van D.H. Lawrence worden in Madame désire volop uitgespeeld. De aantrekkingskrachten doen volop hun werk en Mardon laat zich voor de gelegenheid gaan in het uittekenen van heel wat expliciete scènes. De uitgeverij liet twee pagina’s zelfs dicht, om de jonge lezers te behoeden voor al te veel ontucht.

De grote verdienste van Grégory Mardon is dat hij een heel ironische toon in zijn verhaal brengt. Zijn tekeningen zelf zijn niet ‘realistisch’, de erotiek zit hem vooral in de confrontaties van personages en de zinderende teksten. Zonder te vervallen in een parodie voegt hij terloops ook wat humor toe aan dit album. Bepaalde expliciete scènes staan door hun lengte echter te zeer in contrast met die lichte humor en de meer suggestieve erotiek. Door het onvermijdelijk visuele karakter van een strip verzandt het verhaal op die momenten wat te veel in platte pornografie.

Het is een vreemde man, die Grégory Mardon. Zijn carrière telt bijzonder veel sterke stripverhalen, die om een of andere reden echter tussen de mazen van het net glipten. Wanneer hij na drie one-shots in 2005 met de reeks Incognito begint bij Dupuis, lijkt er een nieuwe Dupuy & Berberian opgestaan die het moderne stadsleven op een bijtende manier kan beschrijven. Dit album was ook meteen het laatste dat we tot nu toe van Mardon in vertaling zagen verschijnen. Na één deel stapt hij echter al over naar de nieuwe one-shot Leçon de Choses, om dan zelfs van uitgeverij te veranderen en de groene vlakten van Futuropolis op te zoeken. Le Fils de l’Ogre verscheen daar begin dit jaar met veel bijval van de pers. De keuze voor een erotisch album én een nieuwe uitgeverij (Fluide Glacial) is dan ook de keuze van een heel persoonlijk en geëngageerd kunstenaar die geen concessies in zijn werk wil toelaten.

Anderzijds etaleert Madame désire opnieuw het grote vertel- én tekentalent van Mardon. Weinigen kunnen zo’n gamma aan complexe personages samenbrengen in een leesbaar geheel dat kan ontroeren en beroeren. Madame désire is een album dat gedoemd lijkt voor een klein publiek te bestaan. Het is nochtans een nieuwe krachttoer van duizendpoot Grégory Mardon.

E-mailadres Afdrukken