Pijntje (Norman)

Joris Vanden Broeck - 19 januari 2009

Wanneer twee creatieve zielen met een achtergrond in comedy en illustratiewerk samen als cartoonisten aan de slag gaan, is onze nieuwsgierigheid gewekt. Het resultaat is Pijntje en hoewel het nog niet helemaal overtuigt, is het bij momenten onweerstaanbaar.

Cartoons tekenen, het moet een hondenstiel zijn. De concurrentie is moordend, de attention span van het publiek belachelijk klein en uiteraard is alles al een keer gedaan. Toch bestaan ze, de cartoonisten die menen dat de wereld zit te wachten op hun vruchten. Tijdschriften en kranten tekenen ze vol, niet zelden met pennentrekken en belegen grapjes waarvoor zelfs plaatsvervangende schaamte niet volstaat. Godzijdank zijn er ook enkelingen die er in slagen door te dringen tot de hoogste regionen van het gild, waar kleppers als Zak en Kamagurka al decennialang, tot spijt van wie het benijdt, heer en meester zijn.

En dan zijn er zowaar nog moeilijke gevallen waarvan het niet echt duidelijk is of ze nu geniaal dan wel belegen zijn. U kent dat wel: een bundel doorbladeren en het ene ogenblik jezelf bevuilen terwijl je over de grond kronkelt van het lachen, om een ogenblik later volkomen apathisch naar de volgende cartoon te kijken. Pijntje, het debuut van Norman, is zo’n geval. Al in april vorig jaar verscheen de bundel en sindsdien is hij hier voorwerp van verhitte discussies, waarbij woorden als "geniaal" en "volksverlakkerij" niet van de lucht zijn.

Dat laatste is, zo blijkt na enkele nachten tobben, het gevolg van van sommige grappen die nogal voor de hand liggen. Zelfs grove afwijkende seksuele daden kunnen een sleur worden wanneer ze opduiken in een humoristische context als deze, dat spreekt. En hoelang is het geleden dat u nog met een Paul Marchal-grap in een deuk lag? Gesteld dat u bovendien (nog) weet wie Paul Marchal is.

Maar, en dat is dan de keerzijde van de medaille: Norman kan bij momenten rààk uit de hoek komen. Zo raak dat het bijna raadzaam is Pijntje enkel ter hand te nemen tijdens het toiletbezoek. Die lichtelijk schizofrene situatie zorgt ervoor dat deze eerste bundel van het duo Tim Foncke en Glenn D’Hondt, respectievelijk scenarist en tekenaar van Pijntje en verder nog op diverse humoristische vlakken actief, een vreemde nasmaak heeft. Ja: Pijntje is soms pijnlijk grappig, maar het duo lijkt zijn eigen stek in deze wereld nog niet helemaal gevonden te hebben. Wanneer dat wel het geval zal zijn — en we zien niet in waarom dat niet zou gebeuren — kan het niet anders of Norman maakt binnen de kortste keren deel uit van de top van het gild der cartoonisten.

E-mailadres Afdrukken