De Theorie van de Zandkorrel 1 & 2 (Schuiten & Peeters)

Marc Bastijns - 05 januari 2009

De meest ambitieuze stripreeks ooit krijgt er weer een uitbreiding bij. De Theorie van de Zandkorrel werd opgedeeld in twee stukken. Het slot verscheen zopas in een al even mooie uitvoering als het eerste album.

De Duistere Steden is een reeks van graphic novels die op een losse manier met elkaar verbonden blijven. Elk verhaal speelt zich in diezelfde wereld af, maar heeft eigen thema’s, personages én locaties. Regelmatig laten François Schuiten en Benoit Peeters echter elementen uit eerdere verhalen terugkeren. In De Theorie van de Zandkorrel verschijnt het scheve kind uit het gelijknamige album opnieuw ten tonele en ook Constant Abeels uit Brüsel duikt weer op. De auteurs combineren andere figuren en plaatsen steeds met verschillende thema’s.

Deze keer nemen ze de volgende theorie als uitgangspunt: zelfs de kleinste zandkorrel kan de grootste mechanieken doen stokken. Op die manier kan de kleinste gebeurtenis de ganse wereld ontregelen. Dat is nu precies wat er in dit tweeluik gebeurt. In een appartement verschijnen zonder verklaring stenen, terwijl bij een jong gezin steeds maar zand verschijnt. De vreemde voorvallen nemen in intensiteit toe en nemen beetje bij beetje de wereld over. De paniek groeit ook, terwijl Mary von Rathen, specialiste in onverklaarbare verschijnselen, de redenen achter deze mysteries tracht te vinden. De sleutel lijkt te liggen bij Elsa Autrique en het juweel dat zij even voordien in handen had gekregen door een korte ontmoeting met een Indiase Bugti-leider. Kort na hun ontmoeting komt de Bugti-leider om het leven door een aanrijding. Alle schijnbaar losse voorvallen haken echter in elkaar tot een kluwen van onverklaarbare en dus beangstigende gebeurtenissen. In dit verhaal spitsen de auteurs zich toe op de tegenstelling tussen de menselijke wil om alles rationeel te verklaren en de willekeur van gebeurtenissen. In Brüsel heeft men alles perfect onder controle en draait de maatschappij naar behoren. Al snel moeten de inwoners echter inzien dat niet alles even gemakkelijk te duiden valt.

In 2002 kreeg François Schuiten de Grote Prijs op het stripfestival van Angoulême. Deze prijs was oververdiend, en Schuiten toont ook in De Theorie van de Zandkorrel alweer overvloedig waarom. Door de grote prenten en het liggend formaat, kan hij nu meer de focus verleggen naar de personages, waar hij anders toch vooral bekend staat omwille van zijn inventieve decors. De spanning stijgt al snel ten top en Schuiten verbeeldt de angst en verwarring van zijn personages perfect. Hij speelt ditmaal ook een spel met de kleuren: het contrast tussen de grijzige pagina’s en het spaarzame gebruik van witte toetsen blijkt functioneel binnen het verhaal en heeft dus een belangrijkere functie dan enkel het creëren van een puur esthetisch effect.

De Theorie van de Zandkorrel is opnieuw een geslaagde aanvulling op de klassieker die De Duistere Steden ondertussen geworden is. Na het wat mindere De Onzichtbare Grens, staan Schuiten en Peeters opnieuw op hun hoogste creatieve niveau.

E-mailadres Afdrukken