De Grote Toveraar 1

De Kruisweg van Mpyisi (Jeroen Janssen & Pieter van Oudheusden)

Mathieu Van Steenkiste - 18 augustus 2008

Het blijft ploeteren en timmeren aan de weg voor Jeroen Janssen, maar met behulp van schrijver Pieter van Oudheusden geeft hij niet op. De Grote Toveraar maakt deel uit van een prestigieuze promotiecampagne voor de vaderlandse grafic novel en moet eindelijk een doorbraak forceren.

{image}Voortbordurend met de figuren en feiten uit Bakamé, hun vorige worp, pakt het duo hier uit met het eerste deel van een episch avonturenverhaal ergens in een fictief Ruanda waar dieren net als mensen zijn. We ontmoeten opnieuw de schelmse haas Bakamé, maar het is zijn tegenspeler, de hyena Mpyisi, die hier de hoofdrol mag spelen.

Wanneer het vliegtuig met het nationale elftal, de trots der natie op weg naar een nieuwe glorieuze overwinning in de Afrika Cup, neerstort, blijkt dat immers te wijten aan een falende motor: eentje die door toedoen van Bakamé uit de auto van Mpyisi werd gestolen. En dus nemen enkele gokkers wraak op Mpyisi, zijn vrouw Fleurette en zoontje Achille. Om op zijn beurt zijn gram te kunnen halen, wordt de ongelukkige Hyena door zijn bazige vrouw op weg gestuurd naar Bwana Kero, de grote toveraar waar iedereen voor siddert en beeft.

In snelle, grote tekeningen vertellen van Oudheusden en Janssen hun verhaal in een aanstekelijke holderdebolderstijl; de actie primeert en veel stilgestaan wordt er niet. Voortdurend wisselen de auteurs af tussen Mpyisi’s tocht en het thuisfront waar Bakamé opnieuw sluwe plannen beraamt. Ruimte voor verveling is er niet in dit verhaal vol lust, intrige en magie.

Janssens typische kronkelige lijnvoering is al even beweeglijk en maakt het verhaal nog drukker dan het al is. Zijn stijl is bij uitstek geschikt om een warmbloedige, snel overkokende en woelige Afrikaanse sfeer te schetsen. Wel jammer is dat Janssens voor het eerst (noodgedwongen?) in zwart-wit moet werken, wat de tropische atmosfeer die over het kleurrijke Bakamé hangt een beetje teniet doet.

Maar laat dat de pret niet bederven: daarvoor is De kruisweg van Mpyisi een té aanstekelijk gebracht en getekend verhaal. Het plezier waarmee deze spannende schelmenroman is gemaakt, spat van de pagina’s. Met een strip die zo toegankelijk is, zonder het niveau te laten zakken, zou er voor Janssen en van Oudheusden eindelijk wel eens iets mogen gaan bewegen.

E-mailadres Afdrukken