Olbrechts

Vierenveertig na Ronny

8.0
Marc Bastijns - 14 maart 2016

Neen, niet wéér een Vlaams debuut. Vierenveertig na Ronny valt in de categorie ‘opvolgers van Vlaamse debuten’. In die lastige categorie scoort dit album van Michaël Olbrechts dan nog eens goed ook.

Met een beloftevol debuut als De Allerlaatste Tijger onder de arm lijkt de toekomst van Michaël Olbrechts klaar te liggen met lof van pers en publiek. Eind 2015 kwam er relatief snel de aankondiging dat er al nieuw werk zou verschijnen. Vierenveertig na Ronny is tegelijk een logische volgende stap én een verrassende wending in de jonge carrière van Olbrechts. Hij kiest voor dit nieuwe verhaal een puur Vlaamse setting. De coverafbeelding van een rijkelijke Bruegeltafel met gekookte eitjes en obligate tomates-crevettes kon moeilijk Vlaamser zijn. Over de loop van een weekend volgen we de familie die samen zijn om hun vake nog één keer een mooi moment te gunnen, vooraleer hij moet verhuizen naar een verzorgingsinstelling. Met dat kadergegeven brengt Olbrechts een heel gamma aan verhaallijnen samen en confronteert hij familieleden met elkaar en elkaars gebreken.

Akkoord, grote vernieuwing moeten we in dit album niet verwachten. Tegelijk waren we wel onder de indruk van de zelfzekere manier waarop de auteur zijn verhaallijnen samenbrengt. De toekomst van vake verhuist naar de achtergrond, terwijl het vooral zijn nakomelingen zijn die zichzelf weinig flatterend in de kijker werken. Wanneer een re-enactment groep, die als parodie opgevoerd wordt bij hun poging vake nog één keer terug naar het verleden te laten gaan, betrokken wordt in het verhaal, werkt de humor geforceerd. De weinig subtiele parodie staat als een tang op een varken tegenover de familiale intriges en relaties. Uiteraard is het fijn nog maar eens een historicus opgevoerd te zien, die zichzelf in al zijn sérieux onsterfelijke belachelijk maakt. Toch voelde dit aan als een gemakkelijke, korte bocht voor Olbrechts.

Tekentechnisch kon De Allerlaatste Tijger zich al meten met het betere Vlaamse debuutwerk van de laatste jaren. Olbrechts zet zijn stijl hierin door. Functionele, bijzonder leesbare tekeningen zonder veel toeters en bellen. Meer heeft een auteur niet nodig wanneer de focus van zijn verhaal op karakters en hun relaties ligt. Het deed ons alleszins deugd nog eens een verhalenverteller pur sang te zien opstaan in het Vlaamse stripgild. Tekeningen en verhaal vullen elkaar mooi aan, maar de focus van Olbrechts’ werk ligt toch bij het scenario. Vernieuwend is dat, zoals al gezegd, niet. Maar Olbrechts maakt met Vierenveertig na Ronny wel duidelijk dat vernieuwing niet altijd nodig is. Met een fijn oog voor menselijke relaties en een stevige bagage aan tekentalent kan je ook ver komen. De laatste maanden werden verschillende Vlaamse strips vertaald bij Franse uitgevershuizen (o.a. Hubert van Ben Gijsemans en eerder al Sugar van Serge Baeken). Zouden de Franse dames en heren ook voorbij de oervlaamse setting kunnen kijken naar het diepmenselijke verhaal dat Michaël Olbrechts ons geserveerd heeft in Vierenveertig na Ronny? Wij willen hen daar alvast graag bij helpen.

E-mailadres Afdrukken