Lupus 1 -4 (Peeters)

Marc Bastijns - 15 juni 2006

Nu en dan kom je als doorgewinterde stripliefhebber nog eens een nieuw auteur tegen die je volledig van je sokken blaast. Het is weer zo ver, ik mag weer naar de kleerkast lopen want Frederik Peeters heeft mijn boekenkast betreden. Althans, zijn vierdelige reeks Lupus moet hiervoor verantwoordelijk geacht worden.

Na een dergelijke bombastische introductie zijn de verwachtingen bijzonder hoog gespannen. Toch beantwoordt Lupus zonder problemen aan het ideaalbeeld van een uitdagende, boeiende en zelfs grappige strip. Na enig leeswerk blijkt dat de Zwitserse auteur Frederik Peeters hiermee niet aan zijn proefstuk toe is. Hij won in 2002 in Angoulême de prijs voor het beste debuut voor het autobiografische Pillules Bleues. Sindsdien wijdde hij zich aan het SF-epos Lupus, naast de meer op jongeren gerichte reeks Koma (met scenario van Pierre Wazem).

Lupus Lablennore is de held van het verhaal. Held is echter een groot woord voor deze verlegen jongeling die samen met zijn jeugdvriend Tony op weg is door het heelal. Wanneer ze in een bar de jongedame Sanaa ontmoeten, beginnen de problemen. Sanaa blijkt op de vlucht te zijn voor haar rijke vader en vraagt Lupus en Tony om haar mee te nemen. Zo vertrekken we met dit drietal op een tocht doorheen het heelal, op de vlucht voor hun familie en zichzelf.

Peeters maakt van Lupus echter heel wat meer dan de zoveelste SF-queeste. Hij kiest resoluut voor zijn personages en maakt er levensechte mensen van met een problematisch verleden en vol met potentiële relaties en conflicten. In het eerste deel maken we kennis met de twee vrienden Lupus en Tony en volgen we hun ontmoeting met Sanaa. Sanaa’s vader blijft haar echter zoeken en deze zoektocht ontaardt uiteindelijk in een dodelijk conflict. Lupus en Sanaa moeten dan op de vlucht slaan.

Deel 2 beschrijft hun verblijf op een vakantieplaneet voor verveelde senioren. Ook in dit deel blinkt Peeters uit in de karakterisering van zijn personages en het op koerssnelheid houden van de plot. In deel 3 komen ze dan weer terecht op een soort residentieel, maar verlaten ruimteschip waar ze helemaal alleen wonen en overleven. Sanaa blijkt dan ook zwanger te zijn van Tony, wat een extra gevoeligheid creeërt voor de verliefde Lupus. In het zopas verschenen vierde deel drijft de auteur het hele verhaal dan naar een verwachte climax die alle draadjes mooi met elkaar verbindt en de lezer achterlaat met een slot dat noch rooskleurig, noch zwartgallig blijkt te zijn.

Met Lupus heeft Frederik Peeters de SF uit zijn al te nauwe hokje van de sexy babes en stoere piloten getrokken. In de plaats serveert hij een menselijk drama dat zich afspeelt in een fantasiewereld. Bij momenten lijkt de door hem geschapen wereld sterk op die van Leo in diens reeksen Aldebaran en Betelgeuze. Tekentechnisch blijft hij steeds verder evolueren in de richting van de perfecte losse lijn. Indien je van het werk van Craig Thompson (Een Deken van Sneeuw) houdt, dan zal ook zeker deze Lupus je kunnen bekoren. Peeters hanteert een eigen beeldtaal die sterk vertellend is, maar bij momenten opteert voor het focussen op stilstaande fases, zoals een fotoreportage van een bepaald moment. Het blijft een plezier om het talent van de pagina’s te zien spatten. Waar hij in een reeks als Koma veel meer binnen de perken blijft en de pagina’s erg sober houdt, laat Frederik Peeters in deze vier delen van Lupus werkelijk alle grafische remmen los. Tot plezier van zijn lezers. Lof en eer aan Frederik Peeters voor zoveel meesterschap, boem shakelake boem!

E-mailadres Afdrukken