Andy Diggle & Jock

Green Arrow – Year One

6.0
Marc Bastijns - 29 juni 2014

Uitgeverij RW introduceert één voor één alle klassieke superhelden van DC Comics. In Year One geven Andy Diggle en Jock een moderne draai aan de oorspronkelijke ontstaansgeschiedenis van Green Arrow, de boogschutter annex misdaadbestrijder. Een moderne, maar toch vrij brave draai, dat wel.

alt

Oliver ‘Ollie’ Queen is een miljonair zonder veel besef van normen en waarden. Wanneer hij op een benefietgala dronken verschijnt en zijn imago daardoor nog maar eens schade toebrengt, trekt hij erop uit en belandt samen met zijn trouwe lijfwacht Hackett midden op zee. Diezelfde Hackett blijkt echter een ordinaire verrader te zijn die Oliver wil vermoorden, maar hier niet in slaagt. Buiten bewustzijn dobbert Oliver op zee rond en spoelt aan op een onbewoond eiland, waar hij zelf in zijn onderhoud moet voorzien. Hij oefent zich in het boogschieten, een wapen waarvoor hij zijn hele leven lang al een fascinatie voelt. Tegelijkertijd komt hij door de afzondering ook meer in het reine met zichzelf. Zo onbewoond blijkt dat eiland echter niet te zijn. De plaatselijke bevolking wordt uitgebuit door een drugsbaron, die bovendien ook samenwerkt met Hackett. Op dat moment komt Green Arrow voor het eerst in actie als bestrijder van onrecht, als een moderne Robin Hood.

Het scenario van Year One is een licht aangepaste vertelling van de bestaande origin, ofwel ontstaansverhaal, van Green Arrow. In 1941 verscheen deze figuur voor het eerst als een creatie van Mort Weisinger en George Papp. Decennia lang bleef Green Arrow echter een bijfiguur zonder bijvoorbeeld een eigen comicreeks. Pas in de jaren tachtig breekt hij door naar een breder publiek, vooral via de verhalen van Mike Grell. Andy Diggle, een Britse schrijver met tal van superheldenreeksen onder de arm, greep in 2007 de kans om Green Arrow aan het huidige publiek voor te stellen. Ondanks Diggles rijke palmares met een reeks als The Losers (eveneens met Jock), bleven we bij deze Green Arrow – YearOne toch een beetje op onze honger zitten. Het bestrijden van zwakkeren en het bildungsverhaal van de miljonair die toch een held wordt, blijft allemaal wel erg oppervlakkig en hol. We hebben door het lezen van dit verhaal weinig extra interesse in Green Arrow gekregen. Het verschil tussen deze figuur en alle andere superhelden blijft onduidelijk. Het is vaak aan getalenteerde scenaristen om in saaie, eenduidige figuren een pittig karakter in te stoppen of om ze een achtergrond te geven die rijker en boeiender wordt. Nochtans zit er zeker adrenaline in Year One, waardoor het tocheen ontspannende strip wordt.

In zijn tekenwerk hoeft Jock zich niet langer te bewijzen. Met het al eerder vermelde The Losers leerde het Amerikaanse publiek deze Brit voor het eerst kennen. Losse, expressieve lijnen die gelijkenissen vertonen met het werk van die andere Brit, Sean Phillips (Criminal, Fatale). Jock combineert zijn schetsmatige stijl met voldoende details, zodat het geheel voldoende body behoudt, maar zelf zien we zijn werk liever in een ietwat donkerdere strip zoals The Losers.

Green Arrow – Year One is alleszins het lezen waard. Toch valt het album wat licht uit tegenover vele andere boeken die RW de afgelopen tijd al op de markt bracht. Wij zijn alleszins nog niet overtuigd van het grote potentieel van deze figuur. Misschien kan de publicatie van een bundel uit Green Arrows lopende reeks daarin verandering brengen.

E-mailadres Afdrukken