Mark De Jonge

De Papieren Tijger

4.0
Marc Bastijns - 15 juni 2014

Wat moeten we hiermee? Een reactie als deze komt maar zelden voor na het lezen van een strip. Bij De Papieren Tijger was het wel het geval.

De Papieren Tijger is een project van Mark de Jonge. Deze tekenaar en vormgever werkte verschillende jaren aan dit stripdebuut. Hij noemt De Papieren Tijger zelf een project in vier uitingen: een graphic novel, een expositie, een website en een ‘tijgershow’. Het verbindende thema is voor de Jonge het creatieve proces. Het verhaal gaat over een tekenaar die een portret moet maken van de koning. Hij doet dat in opdracht van de koningin, die de koning seksuele onthouding oplegt zolang het portret niet afgewerkt is. Uiteraard blijkt de tekenaar erg lang over zijn opdracht te doen, waardoor de koning alle mogelijke middelen inzet om hem tot spoed aan te zetten. Veel meer heeft het verhaal niet om het lijf. Het is De Jonge dan ook niet te doen om het vertellen van een spannend verhaal en hij rekent niet op de inleving van de lezers.

Integendeel, hij gebruikt consequent de gezichten van bekende (Nederlandse) personen, die echter maar weinig met hun evenknie in het echte leven te maken hebben. De auteur gebruikt hen niet met de bedoeling kritiek te leveren op de actualiteit. Hierdoor wordt De Papieren Tijger echt bevreemdend, want alle kansen op een schandaalsucces laat hij hiermee liggen. De link met de actualiteit is er, maar die mag blijkbaar niet gelegd worden aangezien de nadruk meer ligt op de rol van de ‘plaatjesmaker’ in dit verhaal en hoe diens creatieve proces beïnvloed wordt door opdrachtgevers met andere agenda’s. Zo werden we voortdurend op een verkeerd been gezet en waren we in de war na het lezen van dit album.

Grafisch staat Mark de Jonge duidelijk sterker in zijn schoenen. Hij tekent al jaren strips voor Disney, vooral voor het Donald Duck Weekblad. De Papieren Tijger is zijn eerste eigen graphic novel. Hij gebruikt hiervoor een realistische stijl waarin de bekende personen makkelijk te herkennen zijn. Toch hapert de beweeglijkheid van zijn personages nog en slaagt hij er niet zo goed in om dynamiek in de pagina’s te krijgen. Het blijft wat onbeholpen. Al toont hij zich een begenadigd illustrator.

Het eindresultaat roept gemengde gevoelens op. Zo blijft de echte noodzaak van dit verhaal onduidelijk. Waarom De Jonge nu net dit verhaal als een eerste graphic novel wilde publiceren, blijft ons alleszins in duisternis gehuld. Met De Papieren Tijger heeft Sherpa alleszins het meest curieuze stripalbum van het jaar uitgebracht.

E-mailadres Afdrukken