Azzarello & Jones

Before Watchmen: 1. Comedian

6.0
Eric d’Hooghe  - 24 maart 2014

Van alle “Before Watchmen”-afleveringen zou dit eerste deel, “Comedian”, veruit het meest interessante moeten zijn. Toen de eerste potloodtekeningen van J.G. Jones publiek werden gemaakt, zag het er in elk geval veelbelovend uit.

alt

DC Comics is nooit vies geweest van het munt slaan uit haar collectie superhelden. Het was dan ook met gemengde gevoelens dat we deze eerste prequel van Watchmen verwelkomden. Dat Brian Azzarello het scenario schreef, kon enkel een pluspunt zijn. Maar heeft deze prequelserie ook bestaansrecht?

We maken kennis met de iets jongere Edward Morgan Blake (a.k.a. Comedian). Uiteraard staat hij intussen bekend als een molesteerder en moordenaar van zwangere vrouwen. Soms is het toch interessant en informatief om te kijken hoe het brein van zulke creaturen werkt. Comedian zal immers nooit echt de sympathieke antiheld worden die ondeugende oneliners spuit, zoals Wolverine, bijvoorbeeld.

Wat we dus konden verwachten, is een onverbloemde, bloeddoordrenkte biografie van een ‘larger-than-life’ psychopaat; een biografie die ons zou vertellen hoe Blake is geworden wie hij is en wat hij deed om zo te worden. Maar de echte psychopaat en schurk van de eerste graad blijkt Jackie Kennedy te zijn. Niet in het minst door de opdracht voor de moord op Marilyn Monroe te geven.

Blake loopt met zware oogleden door zijn eigen boek: bezig met een honkbal, het hulpje voor de vuile klusjes van de Kennedys en machteloos naar het tv-scherm kijkend als het nieuws van de moord op John F. Kennedy de ether inneemt. De psychotische excessen van Comedian blijven eerder beperkt. Of het moet de scène zijn waarin hij de naakte kont van een dode Marilyn kust. Hoewel, zelfs dat wordt eerder op een zachte en poëtische manier getoond. We krijgen zelfs de indruk dat Jones de schrijfstijl van Azzarello wat misbegrepen heeft. De manier waarop hij wat verondersteld wordt noir en korrelig te zijn, weergeeft als een dromerige, zangerige flow, werkt zeer verwarrend.

Dat terwijl DC in een interview met Entertainment Weekly verklaarde dat deze miniserie wel degelijk de creatie van de psychopathische, cynische man zou tonen. Maar iedereen dacht dat het keerpunt in zijn gehele zijn in de originele Watchmen werd weergegeven in de scène waarin hij de zwangere Sally Jupiter tot bloedens toe aftuigt. Het feit dat Blakes haat, wrok en geweld tegenover vrouwen niet de focus is van deze gebundelde miniserie toont aan dat Comedian intussen toch in een commerciële antiheld gemodelleerd werd. Op de grotere Amerikaanse en Britse stripconventies dagen intussen al talloze koppels op die verkleed zijn als Blake en Sally. Die eerste tekent -- samen met die ironische smiley-button -- dan ook voor een geweldig design. Zijn verkrachtersimago zou echter het gros van de lezers verwarren en hem minder verkoopbaar maken.

Toch is het hier niet de bedoeling om de feministisch correcte toer op te gaan. De belangrijkste conclusie van het boek luidt dat het eigenlijk een beetje saai is. Hoewel Azzarello al heel wat werk heeft geproduceerd dat ieders respect verdient, kabbelt alles hier wat langzaam voort. We krijgen een zacht meanderende plot die omwegen maakt langs schrikeffecten, climaxen en suspense. Je zou eender welke superheld over Comedian kunnen plakken en je zou amper het verschil zien. Het gebruik van de Kennedyclan leek een goed idee, maar leidt nergens toe. Allemaal een beetje jammer. Want zoals Alan Moore ook scenario’s schreef voor karakters van andere auteurs, kan ook een andere scenarist met de personages van Alan Moore aan de slag. Niet dus. Er zijn nog enkele delen in de reeks op komst, met steeds andere auteurs (elke scenarist neemt daarentegen twee delen voor zijn rekening). We geven het geheel dus nog even het voordeel van de twijfel. Dit deel biedt alvast geen meerwaarde aan Watchmen.

E-mailadres Afdrukken